Το Κάλεσμα

Ο Αγγελιαφόρος με συνάντησε σε κεντρικό βιβλιοπωλείο της πόλης, το μεσημέρι μιας ζεστής αυγουστιάτικης μέρας: είχε μόλις επιστρέψει από τον Ομφαλό της Γης όπου -έχοντας τον διπλό ρόλο του Φύλακα και του Μύστη- είχε στοιχειώσει με την παρουσία του το Ιερό του Απόλλωνα, είχε πραγματοποιήσει την μυητική ανάβαση μέχρι το Κωρύκειο Άντρο και είχε ακούσει τους λύκους να αλυχτάνε στις πλαγιές του Παρνασσού (συνέχιζε όμως να αναζητεί τους Λύκους του Σκότους).

Δεν κόμιζε κάποιον χρησμό από τον Γιο της Λητώς, με κάλεσε όμως να εγερθώ και να επανέλθω στον διαδικτυακό κόσμο με ένα κείμενο που θα αποκαλύπτει την ξιπασιά και τα συμπλέγματα που χαρακτηρίζουν πολλούς από τους μεταλλάδες (και ο γράφων με τον τρόπο του δεν αποτελεί εξαίρεση) με τους οποίους μοιραζόμαστε τόσα κοινά ακούσματα: εριστικοί, ψωνισμένοι, αλαζόνες, ψωροελιτιστές, έμποροι ή απλά βλαμμένοι (ο γράφων ευτυχώς έχει αποφύγει τα δύο τελευταία). Από τη μεριά μου, θα προτιμούσα να γράψω κάτι για διάφορους τύπους που έχω εντοπίσει να γυροφέρνουν σε ομάδες Λογοτεχνίας του Φανταστικού στο fb, όπως βιβλιόφιλοι (κατάρα αντίστοιχου μεγέθους με τους μουσικόφιλους), επίδοξοι συγγραφείς βιβλίων φαντασίας (;) που καταφανώς δεν έχουν ιδέα από Φανταστική Λογοτεχνία και την ιστορία της, κοπελίτσες και κυρίες που γεμίζουν το προφίλ τους με φωτογραφίες γατιών και σκυλιών, άτομα που συγχέουν την παρακολούθηση ταινιών με την ανάγνωση βιβλίων και πολλοί άλλοι. Η αλήθεια είναι πως, πέρα από τον χαβαλέ των παραπάνω γραμμών, δεν θα πράξω τίποτα από τα δύο. Όμως το Κάλεσμα ακούστηκε και η αφύπνιση συντελέστηκε. Θα υπάρξει συνέχεια...

Ο Αγγελιαφόρος: you're the Defender God has sent.

Απρίλιος 2020 - Αναγνώσεις ΙV

Ο Απρίλιος και το Πάσχα του 2020 μας βρίσκουν εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού και των σχετικών περιοριστικών μέτρων. Πρόκειται για μια περίεργη και δυσάρεστη κατάσταση, που απομένει να δούμε τι επιπτώσεις θα έχει στην καθημερινότητα μας μόλις επανέλθει η περιβόητη "κανονικότητα". Από την μεριά μου, νιώθω την ανάγκη να παρατηρήσω πως τα διάφορα "ευρηματικά" που σκαρφίζονται συμπολίτες μας, εμπνεόμενοι από τη σχετική με την πανδημία επικαιρότητα, όπως λαμπάδες "Τσιόδρας", τραγούδια για τον Χαρδαλιά, "χιουμοριστικά" βιντεάκια από την καραντίνα (π.χ. παιδάκι που μιμείται τον Σπύρο Παπαδόπουλο στην γνωστή διαφήμιση) κτλ, όλα αυτά είναι ο πραγματικός θάνατος, και όχι αυτός που φέρεται να καραδοκεί λόγω της ασθένειας Covid-19.

Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη πως η συγκυρία προσφέρεται για αναγνώσεις αφού ο χρόνος που περνάμε σπίτι έχει εκ των πραγμάτων αυξηθεί, το ιστολόγιο προτείνει:

1) Man lives as he must, and Smith's living was a perilous affair outside the law and ruled by the ray-gun only. Χωρίς αμφιβολία, ο Northwest Smith αποτελεί τον αρχετυπικό τυχοδιώκτη του Διαστήματος: ...tall Earthman in space-explorers's leathern garb, all one color from the burning of savage suns save for the sinister pallor of his no-colored eyes in a scarred and resolute face...  Με την φθαρμένη διαστημική στολή του και το θανατηφόρο ακτινοπίστολο του, ο ήρωας της C. L. Moore είναι πάντοτε έτοιμος να αψηφήσει τον κίνδυνο και να ριχτεί στην περιπέτεια. Είτε περιπλανιέται σε ονειρικές διαστάσεις, είτε αναζητά τη σκόνη ξεχασμένων θεών στις παγωμένες ερημιές του Άρη, είτε έρχεται αντιμέτωπος με αρχαίες βαμπιρικές οντότητες σε υπόγειους κόσμους της Αφροδίτης, οι ιστορίες του NS ουσιαστικά δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλά γνήσιο fantasy με διάσπαρτα στοιχεία τρόμου και μυθολογικές αναφορές ενταγμένες σε ένα διαστημικό φόντο. Οι περιπέτειες του NS βρίσκονται μεταφρασμένες και στην γλώσσα μας, αλλά στην πρόσφατη (και ομολογουμένως φτωχή) έκδοση της σειράς Golden Age Masterworks μπορείτε να τις βρείτε όλες συγκεντρωμένες σε πολύ χαμηλή τιμή (το βιβλίο εντοπίζεται σε γνωστό βιβλιοπωλείο του κέντρου των Αθηνών).

2) O Roger Crowley είναι γνωστός συγγραφέας  βιβλίων αφηγηματικής ιστορίας όπως τα City of fortune και Empires of the sea (το δεύτερο έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά). Το τελευταίο του πόνημα φέρει τον τίτλο Accursed tower και έχει ως θέμα την πολιορκία και πτώση της σταυροφορικής πόλης της Άκρας το 1291. Αν και δεν έχει την πυκνότητα και τον ρυθμό προηγούμενων έργων του συγγραφέα, αποτέλεσε ενδιαφέρον ανάγνωσμα και μια καλή ευκαιρία να θυμηθώ σπουδαίες μορφές του Μεσαίωνα όπως ο τρομερός μαμελούκος σουλτάνος Baybars και ο γάλλος σταυροφόρος βασιλιάς (και μετέπειτα άγιος) Λουδοβίκος Θ'. Οι ενδιαφερόμενοι, αναζητείστε και το μεταφρασμένο Οι αυτοκρατορίες των θαλασσών, το οποίο αποτελεί μια πραγματικά επική περιγραφή της σύγκρουσης των Xριστιανών με τους Oθωμανούς στην Μεσόγειο κατά τον 16ο αιώνα.

3) Από τα καλύτερα βιβλία που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες είναι οπωσδήποτε το Η δυσπιστία του πατρός Μπράουν, του άγγλου συγγραφέα, κριτικού και συντηρητικού στοχαστή G. K. Chesterton. Στις σελίδες του, ο ευφυής καθολικός ιερέας του τίτλου λύνει διάφορες αστυνομικές υποθέσεις, δίνοντας παράλληλα στον συγγραφέα την ευκαιρία να σχολιάσει αντιλήψεις, ιδέες και κοινωνικές καταστάσεις. Ο GKC υπήρξε τεράστιο πνεύμα και το συγκεκριμένο βιβλίο (που χαρακτηρίζεται και από πολύ προσεγμένη έκδοση) αποτελεί μια πρώτης τάξεως γνωριμία μαζί του. 

Κλείνω την ανάρτηση με μια αναφορά στην αριστουργηματική ταινία Απόντες του Νίκου Γραμματικού. Όσοι δεν την έχετε υπόψη, δείτε τη μέχρι το αβάσταχτο τέλος της. Και ύστερα πιείτε μια μπύρα στην υγειά του φευγάτου Ανδρέα...

Απώλειες

Όπως μάλλον θα γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, στην πρόσφατη απώλεια του τιτάνα Neil Peart των Rush, ήρθε να προστεθεί η απώλεια του γνωστού συγγραφέα και μεταφραστή Γιώργου Μπαλάνου. Για τον NP γράφτηκαν πάρα πολλά και δεν νομίζω πως έχει νόημα να προσθέσω εγώ κάτι. Για τον ΓΜ όμως, πέρα από τα λίγο-πολύ τυπικά που γράφονται σε αυτές τις περιπτώσεις είμαι σε θέση να καταθέσω ορισμένες πιο προσωπικές εμπειρίες, καθώς παλιότερα είχαμε μια μικρή επικοινωνία και τον είχα γνωρίσει από κοντά.
 
Η πρώτη μου επαφή με τον ΓΜ πραγματοποιήθηκε μέσω των ανθολογιών των εκδόσεων Ωρόρα τις οποίες μετάφραζε, μάλλον μέσω του #8 Ιστορίες Ηρωικής Φαντασίας. Εκτός από τις εξαιρετικές ιστορίες, με είχε εντυπωσιάσει και ο πρόλογος του μεταφραστή: "Η υποκρισία των καιρών μας ανθρωπάκο...". Ακολούθησαν και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς, με κορυφαία διηγήματα και αλησμόνητα κείμενα του ΓΜ, όπως ο συνταρακτικός-και πλέον θρυλικός-πρόλογος του Ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου ή ο περίφημος επίλογος στον Σκοτεινό Κόσμο του Henry Kuttner. Σύντομα ανακάλυψα πως ο ΓΜ, εκτός από μεταφραστής, ήταν και συγγραφέας, ερευνητής του Αγνώστου και-κυρίως-αναζητητής. Παρά το γεγονός πως ξεκίνησα να διαβάζω τις Ωρόρες λίγο καιρό αφότου ο Μπαλάνος σταμάτησε τη συνεργασία του με τις εκδόσεις, συνέχισα να κυνηγώ και να εντοπίζω άρθρα και κείμενα του. Κάποια στιγμή πέτυχα στο βραχύβιο περιοδικό/fanzine Terra Incognita μια διαφημιστική καταχώρηση για το βιβλίο του ΓΜ Η Σκιά του Κθούλου: δινόταν τα στοιχεία μιας ταχυδρομικής θυρίδας χωρίς να αναφέρεται η τιμή του βιβλίου. Μέσα στον ενθουσιασμό μου, του έστειλα ένα γράμμα στο οποίο εκδήλωνα την λατρεία μου προς το πρόσωπο του και τον ρωτούσα πόσο κάνει το βιβλίο ώστε, αν είναι σχετικά φτηνό, να το παραγγείλω (υπόψη πως επρόκειτο για αυτοέκδοση και όχι την έκδοση που κυκλοφόρησε αργότερα στα βιβλιοπωλεία). Ο ΓΜ μου απάντησε στέλνοντας μου το βιβλίο και γράφοντας στην επιστολή που το συνόδευε να το διαβάσω και μόνο αν μου αρέσει και θέλω να του στείλω τα λεφτά. Τελικά κανονίσαμε (μέσω τηλεφωνικού ραντεβού αν δεν με απατά η μνήμη μου) και τον επισκεφτήκαμε στο γραφείο του στο Παγκράτι, μαζί με τον-γνήσια επικό και εδώ και χρόνια μακαρίτη-φίλο μου τον Α. Εκεί είχαμε μια εγκάρδια συζήτηση, κατά την διάρκεια της οποίας μας μίλησε για την ζωή του και μας αφηγήθηκε διάφορες ενδιαφέρουσες εμπειρίες του, ενώ-μεταξύ άλλων-μας αποκάλυψε πως αυτός είχε γράψει-με το ψευδώνυμο Τομ Ραϊμερ-το πολύ καλό διήγημα Τα Πράσινα Νερά στις Ιστορίες από Εφιαλτικούς Κόσμους. Ερωτηθείς αν ακούει Heavy Metal (σε ένα γράμμα του είχα στείλει κάτι στίχους των Skyclad) μας απάντησε πως προτιμά την country/western μουσική. Πάνω απ' όλα, διαπιστώσαμε πως ο ΓΜ ήταν ένας ωραίος τύπος και ευφυής άνθρωπος, με έξυπνο χιούμορ και χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας. Ο Α συνέχισε να τον επισκέπτεται, εγώ δεν ξαναπέρασα από το γραφείο του αλλά συνέχισα να διαβάζω τα βιβλία του και να παρακολουθώ την αρθρογραφία του: Νύχτες της Εκάτης, Κάτι που Έρπει σαν Σκιά, Το Αίνιγμα της Πεντέλης, οι τέσσερις συνεργασίες του με τις εκδόσεις Πατάκη, κείμενα στο περιοδικό Strange, "περίεργα" καπάκια υπονόμων και νυχτερινές περιπλανήσεις στο Παγκράτι, και πολλά άλλα. Αν θυμάμαι καλά, και τις δύο φορές που παρήγγειλα βιβλία από τις εκδόσεις του (Locus-7), μου έκανε και ένα ακόμα βιβλίο δώρο.

Σημειώνω πως τα παραπάνω αναφέρονται-χονδρικά και με επιφύλαξη-στην περίοδο 1993-2010, χωρίς όμως να μπορώ να τα τοποθετήσω σε ακριβή χρονολογική σειρά. Τα τελευταία χρόνια δεν τον παρακολουθούσα, παρά μόνο μέσω fb και κάποιων επισκέψεων στην ιστοσελίδα των εκδόσεων του, χωρίς βέβαια να έχει εκλείψει η εκτίμηση μου προς το πρόσωπο του. Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα όπου ο ΓΜ πλέον αναχώρησε για Άλλους Κόσμους. Το έργο του είναι πολύ μεγάλο, το αποτύπωμα του στους χώρους της Έρευνας του Αγνώστου και της Λογοτεχνίας του Φανταστικού πραγματικά τεράστιο και δεν νομίζω πως το κενό που αφήνει πίσω του μπορεί να καλυφθεί.

Κλείνω με τη στενάχωρη διαπίστωση πως η απώλεια πραγματικά ενδιαφερόντων ανθρώπων όπως ο Γιώργος Μπαλάνος (ή ο Neil Peart), των οποίων η Έμπνευση μας συντρόφεψε και μας αποκάλυψε δρόμους προσωπικής αναζήτησης, μας αφήνει μόνους σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο άχρωμος και ανιαρός. Όμως οι προσβάσεις προς την Xanadu και τα Μονοπάτια των Άστρων παραμένουν ανοιχτές και υπάρχει πάντοτε παρηγοριά για όσους επιμένουν να τις αναζητούν.

Έως την επόμενη φορά λοιπόν! Και ελπίζω αφορμή να μην είναι κάποια ακόμη απώλεια.

Δεκέμβριος 2019

Στο τρίτο μου ταξίδι στη Βρέμη αναζήτησα για μια ακόμη φορά τους δύο μπρούτζινους ιππότες που στέκονται αγέρωχοι καβάλα στα άλογα τους έξω από το όμορφο δημαρχείο της πόλης. Αδιάφοροι για το πλήθος των περαστικών και την κίνηση  στη χριστουγεννιάτικη αγορά, συνέχιζαν να κοιτούν μπροστά, προσηλωμένοι σε υπερβατικές αναζητήσεις.

Παραδίπλα, θαύμασα ξανά το εντυπωσιακό άγαλμα του Ρολάνδου, που στέκει φρουρός της πόλης με ξίφος και ασπίδα, σκεπτόμενος πως είναι παράδοξο ο κορυφαίος ιππότης του Καρλομάγνου να θεωρείται προστάτης μιας πόλης εμπόρων.

Κατά τη σύντομη επίσκεψη μου στο Αμβούργο στάθηκα με δέος μπροστά στο μαυρισμένο καμπαναριό του-ρημαγμένου από τους φονικούς βομβαρδισμούς των Συμμάχων-ναού του Αγίου Νικολάου.

Εκτός όμως από τις ματιές στην Ευρώπη του παρελθόντος και της παράδοσης (και η Γερμανία βρίσκεται αναμφίβολα στην καρδιά της), το παρόν προκάλεσε και πάλι προβληματισμούς: μεγάλος αριθμός αλλόφυλων, καταναλωτισμός, οργάνωση του κράτους και αναπόφευκτες συγκρίσεις με την χώρα μας, κατάσταση των πανεπιστημίων και παραγωγή εφαρμοσμένης έρευνας, υποδομές και βιοτικό επίπεδο.

Τέλος, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες κοινωνικοπολιτικές παρατηρήσεις, επιβεβαιώθηκαν δύο βασικές διαπιστώσεις στις οποίες έχω καταλήξει εδώ και αρκετό καιρό:
α) Ακόμα και όταν επιστρέφεις στο ίδιο μέρος δεν μπορείς να γυρίσεις πραγματικά πίσω. Ο τόπος είναι βασικά ο ίδιος αλλά τα πρόσωπα έχουν αλλάξει, εσύ ο ίδιος έχεις αλλάξει, και οι περασμένες στιγμές και ατμόσφαιρες είναι αδύνατο να ανασυντεθούν και βιωθούν ξανά.
β) Τα ταξίδια είναι απολύτως απαραίτητα (συνδυαζόμενα βεβαίως με την απαραίτητη ευφυΐα) για να καταφέρει κάποιος να δει πέρα από τη μύτη του. Κοσμοπολιτισμός; Μάλλον χρειάζεται σε ένα μικρό ποσοστό και είναι οπωσδήποτε προτιμότερος από τον κοντόφθαλμο επαρχιωτισμό.

Με αυτές τις σκέψεις, το ιστολόγιο σας εύχεται καλές γιορτές. Προτεινόμενο συνοδευτικό ανάγνωσμα για την εποχή οι "Κλασικές ιστορίες φαντασμάτων" των εκδόσεων Αίολος. Τα συνοδευτικά ακούσματα αυστηρώς ευρωπαϊκά: οι απόκρυφοι ήχοι των Ιταλών Gothic Stone, η δυνατή επιστροφή των βετεράνων Angel Witch και το The Course of Empire των σταθερά αξιόλογων (αλλά και ελαφρώς άνευρων) Atlantean Kodex.


Τα ταξίδια στη Γερμανία: ως ΥΔ στο πλαίσιο ακαδημαϊκών επισκέψεων. 

Midnight horrors

Όπως θα θυμούνται κάποιοι από τους αναγνώστες μας, στην ανθολογία Ιστορίες με Τέρατα των εκδόσεων Ωρόρα περιέχεται ένα διήγημα με τον αποτρόπαιο τίτλο Η Ζωντανή Μύξα (μπλιάχ!). Πρόκειται για την ιστορία Slime, του αμερικανού συγγραφέα τρόμου και φαντασίας Joseph Payne Brennan (1918-1990), η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Weird Tales τον Μάρτιο του 1953, με το-φιλοτεχνημένο από τον τεράστιο Virgil Finlay-εξώφυλλο του τεύχους να είναι αφιερωμένο σε αυτή.

Εκτός από την ενοχλητική και απεχθή Μύξα, ο JPB έχει κάνει-στον βαθμό που γνωρίζω-μόνο άλλη μια εμφάνιση στην ελληνική βιβλιογραφία: πρόκειται για μια ανθολογία των εκδόσεων Terra Nova που περιέχει μια σπονδυλωτή ιστορία ηρωϊκής φαντασίας, στην οποία συνεισέφεραν πολλοί γνωστοί συγγραφείς με αφετηρία ένα κείμενο του Robert Howard. Και κάπου εκεί τελειώνει η σχέση του συγγραφέα με την ελληνική εκδοτική πραγματικότητα. Ο Brennan είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό του χώρου και μάλλον αυτή θα παραμείνει η μοίρα του, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ποιοι και ποιες αποτελούν αυτό το κοινό (αλλά αυτή είναι μια άλλη, ξεχωριστή ιστορία τρόμου και φρίκης που ίσως την διηγηθούμε σε κάποια μελλοντική ανάρτηση). Εμείς ωστόσο θυμόμαστε τους θρύλους των pulps και δεν παύουμε να αναζητούμε και να εξερευνούμε το έργο τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη επανέκδοση δύο παλιών συλλογών διηγημάτων του JPB αποτέλεσε την αφορμή για την παρούσα ανάρτηση. Πρόκειται για δύο λεπτά βιβλιαράκια με τους τίτλους The shapes of midnight και Nine horrors and a dream, τα οποία κυκλοφόρησαν μέσα στο καλοκαίρι που διανύουμε από τις εκδόσεις Dover.

Nine horrors and a dream, 1η έκδοση, Arkham House, 1958

Οι δύο ανθολογίες περιέχουν ανησυχητικές και μακάβριες ιστορίες, γραμμένες στην παράδοση των παλιών pulp περιοδικών και ιδανικές για αναγνώσεις μετά τα μεσάνυχτα: άνθρωποι περιπλανιούνται στο δάσος και νιώθουν μια ακατανίκητη παρόρμηση να πέσουν στα τέσσερα, να κυνηγήσουν και να τραφούν, πτώματα ζωντανεύουν από την ραδιενέργεια και κομματιάζουν όποιον βρεθεί στο πέρασμα τους, βαμπιρικοί τρόμοι περιμένουν αλυσοδεμένοι σε υπόγεια μπουντρούμια, νεκρά πράγματα βγαίνουν από την θάλασσα και μπαίνουν στα ασανσέρ, φασματικά δάκτυλα ξεπροβάλλουν μέσα από μπαούλα... Κάποια από τα διηγήματα εξερευνούν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης χωρίς να τα χαρακτηρίζει το υπερφυσικό στοιχείο, ενώ υπάρχουν και μια-δύο νοσταλγικές φαντασίες. Μεταξύ άλλων, ξεχωρίζουν το Levitation που περιγράφει μια αλλόκοτη περίπτωση υπνωτισμού, το Canavan's back yard με την μυστηριώδη πίσω αυλή ενός σπιτιού η οποία φαίνεται να αψηφά τους φυσικούς νόμους και το αξέχαστο Slime με την αρχέγονη γλίτσα από τα βάθη του ωκεανού και την ακόρεστη πείνα της. Το Slime υπήρξε η πιο επιτυχημένη ιστορία του συγγραφέα και θεωρείται πως αποτέλεσε έμπνευση για την διάσημη ταινία τρόμου The blob (δείτε το remake του 1988).

Σε γενικές γραμμές, οι δύο συλλογές αποτελούν μια καλή πρώτη γνωριμία με το έργο του JPB και αξίζει να αποκτηθούν και να διαβαστούν. Αναπόφευκτα, μέρος του υλικού που περιέχουν δείχνει την ηλικία του αλλά κάποιες πολύ καλές ιστορίες αποζημιώνουν τον αναγνώστη και αναδεικνύουν το σύνολο. Επιπλέον, παρουσιάζουν και ιστορικό ενδιαφέρον καθώς σε ορισμένα από τα διηγήματα διακρίνεται η μετάβαση από τα pulps στον πιο μοντέρνο τρόμο της δεκαετίας του '70.

Joseph Payne Brennan

Εκτός από συγγραφέας, o Brennan υπήρξε αξιόλογος και παραγωγικός ποιητής, ενώ εξέδιδε για πολλά χρόνια δύο μικρά περιοδικά: το ένα αφορούσε την ποίηση ενώ το άλλο την λογοτεχνία τρόμου και φαντασίας, συνεχίζοντας την παράδοση του Weird Tales, το οποίο σταμάτησε να κυκλοφορεί το 1954. Σημαντικό θεωρώ και το γεγονός πως πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως πολλοί άλλοι της γενιάς του. Απετέλεσε και αυτός έναν έντιμο και αφανή εργάτη του Φανταστικού που σήμερα έχει ξεχαστεί όπως και οι Carl Jacobi, Henry S. Whitehead, Manly Wade Wellman, Hugh B. Cave και τόσοι άλλοι.

Κλείνω ευχόμενος να έχουμε σύντομα την ευκαιρία να δούμε την επανέκδοση και άλλων εξαντλημένων συλλογών του JPB και κάποια στιγμή στο μέλλον ένα-έστω μικρό-εγχώριο εγχείρημα που θα παρουσιάζει το έργο άγνωστων pulp συγγραφέων τρόμου και φαντασίας. Έως τότε, συνεχίζουμε να αναζητούμε νυχτερινές ανατριχίλες και μεσονύκτιους τρόμους.    

Καλοκαίρι 2019

Οι εποχές συνεχίζουν να διαδέχονται ανελέητα η μια την άλλη και το θέρος είναι για μια ακόμη φορά εδώ. Από την πλευρά μας, απευθύνουμε χαιρετισμό στην ωραιότερη εποχή του χρόνου, συνοδεύοντας τον με ένα σχόλιο και κάποιες προτάσεις:

1) Στις 14/6 οι Βασιλείς του Metal έδωσαν ένα σπουδαίο live στην Πλατεία Νερού. Οι Manowar παραμένουν κορυφή, παίζοντας πάντοτε με τους δικούς τους όρους και κανόνες, πέρα από αναλύσεις και προσωπικές κρίσεις, σταθερά ταγμένοι στον πόλεμο που κήρυξαν ενάντια στον Κόσμο. Εμείς συνεχίζουμε να στεκόμαστε στο πλευρό τους, σε πείσμα των απανταχού συμπλεγματικών και ανύπαρκτων.

2) Στον βαθμό που παρακολουθώ τις κυκλοφορίες βιβλίων που μας ενδιαφέρουν, η πιο σημαντική έκδοση των τελευταίων μηνών είναι το Ανάστροφα του γάλλου συγγραφέα J. K. Huysmans. Το βιβλίο είχε μεταφραστεί και παλιότερα στην γλώσσα μας αλλά ήταν εξαντλημένο. Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε νέα, προσεγμένη μετάφραση  από τις εκδόσεις Στερέωμα και η άμεση αγορά του απετέλεσε μονόδρομο. Στις σελίδες του, ο Jean des Esseintes αηδιασμένος από την αγοραία κοινωνία της εποχής του, κηρύσσει τον πόλεμο (όπως και οι Manowar έναν αιώνα αργότερα) στον κόσμο των εμπόρων και των χρησιμοθήρων και απομονώνεται σε ένα εξοχικό σπίτι δημιουργώντας υψηλές και αλλόκοτες αισθητικές εμπειρίες. Ο ονειροπόλος ήρωας του Huysmans θέτει αξεπέραστα πρότυπα ελιτισμού και το πνεύμα του, "βυθισμένο ηδονικά στη στοχαστική παρακμή", αποτελεί καταφύγιο για όσους ασφυκτιούν μέσα στη σαχλαμάρα του σύγχρονου κόσμου.

3) Ο Russ Tippins είναι παλιός μας γνώριμος λόγω της συμμετοχής του στους βετεράνους του NWOBHM Satan. Οι Tanith είναι η μπάντα που ο Tippins έφτιαξε με την μπασίστρια/τραγουδίστρια Cindy Maynard και παίζουν παλιομοδίτικο heavy rock με επιρροές από συγκροτήματα όπως οι Blue Oyster Cult και οι Wishbone Ash. Το cd τους In another time κυκλοφόρησε πρόσφατα και περιέχει κάποια πολύ ωραία τραγούδια, άξια της προσοχής των απαιτητικών ακροατών, όπως τα Citadel και Wing of the owl.  Λαμβάνοντας υπόψη και το όλο στυλ του Tippins που θυμίζει ρομαντικό δανδή, την Cindy που είναι αξιόλογο μωρό και το εξώφυλλο που παραπέμπει σε φανταστικούς κόσμους, το  In another time ως σύνολο έχει οπωσδήποτε θετικό πρόσημο και κάποιες μέτριες στιγμές του εύκολα παραβλέπονται.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι Riot City, μια καινούργια μπάντα από τον Καναδά. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από την ελληνική No Remorse το πρώτο τους cd με τίτλο Burn the night, το οποίο περιέχει παραδοσιακό Heavy Metal στο στυλ των Judas Priest, με χαρακτηριστικές τσιρίδες, καλές-και όχι απλώς διεκπεραιωτικές-σόλο κιθάρες και πολύ δυνατά κομμάτια όπως τα The hunter και Warrior of time. Οι Καναδοί μας δημιούργησαν υψηλές προσδοκίες με την πρώτη τους κυκλοφορία και ευχόμαστε να συνεχίσουν στο ίδιο επίπεδο.

Τέλος, πριν κάποιες μέρες κυκλοφόρησε και το New Organon των The Lord Weird Slough Feg. Ο δίσκος κινείται στο γνώριμο προσωπικό ύφος της μπάντας και αποτελεί μια έντιμη κυκλοφορία με κάποιες πολύ καλές στιγμές και θεματολογία που καταπιάνεται με φιλοσοφικά θέματα και θεωρίες.

Καλό καλοκαίρι λοιπόν και ίσως να επανέλθουμε σύντομα με σιδερένιες ονειρώξεις...