FOREVER FIGHTING THE WORLD!!!

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Θρόνος από κόκκαλα

Όσοι ασχολούνται με το παράξενο γνωρίζουν πως τα ghouls είναι δαίμονες των αραβικών παραδόσεων που στοιχειώνουν νεκροταφεία και τρέφονται με πτώματα. Στο νεκροταφείο του Λόφου του Ονειρευτή στην πόλη Crotalorn, οι συναντήσεις με τα αποτρόπαια αυτά όντα δεν είναι καθόλου σπάνιες. Μάλιστα, οι φήμες κάνουν λόγο για τον βασιλιά των βδελυρών αυτών πλασμάτων και τον Θρόνο από Κόκκαλα πάνω στον οποίο δέχεται τις λατρευτικές εκδηλώσεις των εξαχρειωμένων πιστών του.


Οι μυημένοι γνωρίζουν πως τα ghouls ήταν κάποτε άνθρωποι. Ο δόκτορας Porfat, η μεγαλύτερη αυθεντία πάνω στο θέμα, πίστευε πως η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου σε ghoul αποτελεί κάποια μορφή άγνωστης ασθένειας. Άλλοι ισχυρίζονται πως η εισπνοή του ρυπαρού αέρα των αρχαίων νεκροταφείων σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει την μεταμόρφωση. Ίσως η πιο έγκυρη άποψη είναι αυτή που υποστηρίζει πως σε ghoul μεταμορφώνονται άνθρωποι που διάγουν ένα βίο βουτηγμένο στην διαστροφή και την ακολασία. Όποια και αν είναι η αιτία, μόλις η μεταμόρφωση λάβει χώρα δεν υπάρχει επιστροφή. Το Υπόγειο Βασίλειο ανοίγει τις πύλες του για να σε υποδεχτεί και έχεις μόνο θολές αναμνήσεις της προηγούμενης, ανθρώπινης ζωής σου καθώς περιπλανιέσαι στα λαγούμια και στους τάφους με μια μαύρη πείνα να σου ροκανίζει τα σωθικά...


Η ρυπαρή και αποτρόπαια φύση των ghouls δεν εμποδίζει πολλές αποκλίνουσες περιπτώσεις ανθρώπων να αποζητούν μέχρι και τη σεξουαλική επαφή μαζί τους. Είναι γνωστή η περίπτωση του αρχι-έκφυλου Quodomass Phuonsa που επιδίωκε διακαώς μια τέτοια εμπειρία και τελικά εξαφανίστηκε μυστηριωδώς...

Οι γνώστες διαβεβαιώνουν πως τα ghouls μπορούν να αποκτήσουν την μορφή του ανθρώπου από το πτώμα του οποίου έχουν φάει τον εγκέφαλο και την καρδιά. Μάλιστα, αν το πνεύμα του μακαρίτη ήταν ιδιαιτέρως ισχυρό τότε υπάρχει ο κίνδυνος να επικρατήσει της προσωπικότητας του ghoul και ο νεκρός να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών μην έχοντας επίγνωση της ιδιότυπης κατάστασης του...

Όλες τις παραπάνω πληροφορίες για το σκοτεινό κόσμο των πτωματοφάγων πλασμάτων μας τις αποκαλύπτει ο συγγραφέας Brian McNaughton στο ομώνυμο διήγημα της βραβευμένης συλλογής του The Throne of Bones που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1997. Πρόκειται για fantasy ιστορίες με σαφείς επιρροές από τον μεγάλο Clark Ashton Smith. O McNaughton είναι ένας άξιος μαθητής του Smith, κάτι σαν πιο σεξοδιαστροφική εκδοχή του μεγάλου δασκάλου, χωρίς ωστόσο να γίνεται χυδαίος ή να αποσκοπεί στην απλή πρόκληση. Οι ιστορίες του χαρακτηρίζονται από νοσηρότητα και χιούμορ αλλά και από μια διακριτική μελαγχολική διάθεση. Εκτός από τα σιχαμερά ghouls στις σελίδες τους συναντάμε διαβολικούς νεκρομάντεις, άτυχους βάρβαρους, αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες, πτώματα που ονειρεύονται, αλλόκοτες συνουσίες και άλλα πολλά παράξενα. Ο ΜcNaughton δημιούργησε έναν γοητευτικό ονειρικό κόσμο που, αν και στέκεται στη σκια στου Smith, κερδίζει τον αναγνώστη με την φρέσκια προσέγγιση του και κάποιες φορές καταφέρνει να πάει το όραμα του CAS μερικά βήματα πιο πέρα. Καιρός λοιπόν να αναζητήσετε τα μυστικά του υπόγειου κόσμου. Και να θυμάστε πως ένα ghoul είναι πάντοτε δυσάρεστη παρέα...

Πρώτη εικόνα: το εξώφυλλο του Τhe Throne of Bones. 

Δεύτερη εικόνα: σχέδιο του Mike Mignola.

O Brian McNaughton πέθανε το 2004. Αν και με βάση τα όσα διαβάζουμε στο The Throne of Bones υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα να επιστρέψει...

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Απόγονος

Πρέπει να είμαι απόγονος των ιπποτών εκείνων
που, τώρα αιώνες, κίνησαν απ' του Βορρά τα μέρη
με τ' όραμα των Άγιων Τόπων για οδηγό τους
και το μακρύ κοντάρι τους στο δυνατό τους χέρι

και που, γυρνώντας θριαμβευτές, στο δρόμο σταματήσαν
κι απ΄το λαμπρό Βυζάντιο ίσαμε την Ελλάδα
στήσανε κάστρα αγέρωχα πάνου σε κάθε λόφο
που ορθώνεται απότομος σε μια εύφορη κοιλάδα.

Πρέπει να είμαι απόγονος των ιπποτών εκείνων,
γιατί ούτε αυτός ο Παρθενών, ούτε η Αγία Σοφία
δε μου εγέννησαν τη γλυκιά εκείνη νοσταλγία

που ένιωσα, όταν κάποτες είδα στην Αχαΐα
ένα καστέλι Φράγκικο, σιωπηλό και μόνο,
να υψώνει τις επάλξεις του -προκλητικά- στο Χρόνο.



Το ποίημα είναι του Κώστα Ουράνη και έχει τον τίτλο Απόγονος. Ας μου συγχωρέσουν οι αναγνώστες την μονοτονική απόδοση του.

Στην εικόνα το εραλδικό σύμβολο του Πριγκηπάτου της Αχαΐας.


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Πορφυρή Ακρόπολη

You sit on satin and guzzle wine the people sweat for, and talk of divine rights of sovereignty - bah! I climbed out of the abyss of naked barbarism to the throne and in that climb I spilt my blood as freely as I spilt that of others. If either of us has the right to rule men, by Crom, it is I!

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον βασιλιά Conan και τα απευθύνει στους βασιλείς της Koth και του Ophir, όταν -αφού τον έχουν αιχμαλωτίσει- τον καλούν να παραιτηθεί από το θρόνο του και να τους παραδώσει το βασίλειο του. Λίγο αργότερα, ο Κιμμέριος θα μεταφερθεί στα βδελυρά μπουντρούμια της Πορφυρής Ακρόπολης του μάγου Tsotha-lanti, στο σκοτάδι των οποίων ενεδρεύουν ανώνυμοι τρόμοι. Ο Conan όμως δεν μπορεί παρά να θριαμβεύσει και η τελική αναμέτρηση με τον μάγο θα έχει μια αξέχαστη -και γκροτέσκα- κατάληξη.


H περιπλάνηση στην Υβοριανή Εποχή συνεχίζεται και είχα την ευκαιρία να διαβάσω ξανά την δέυτερη -σε σειρά δημοσίευσης στο περιοδικό Weird Tales- ιστορία του Κιμμέριου και μια από τις καλύτερες του. Πρόκειται για το διήγημα The scarlet citadel, η πρώτη ανάγνωση του οποίου είχε γίνει πριν πολλά χρόνια σε κάποιες νεφελώδεις εκδόσεις της Κόμπρα Πρες -που έβγαζε και τα κόμιξ Κόναν ο Βάρβαρος- οι οποίες είχαν διάρκεια ζωής δύο ή τρία τεύχη. Ο τελευταίος λόγος ανήκει και πάλι στον Κιμμέριο:

Free my hands and I'll varnish this floor with your brains!

Αυτές ήταν εποχές...