FOREVER FIGHTING THE WORLD!!!

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Final Walk

Ben Johnson, Warren Oates, William Holden, Ernest Borgnine. Προς τον Θάνατο και την Αθανασία...


Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Μεταλλοποίησις

Out of the night that's where you appear
Long hair with leather and nothing to fear
Free as the wind you are bright as a light
Metal machine will guide you tonight
Shining steel meets your desire
Follow the wheel the wheels of fire


To σωτήριο έτος 1986 τα καμίνια των θεών ράγισαν και από τις ρωγμές ξεχύθηκε στον κόσμο καυτό μέταλλο για να κάψει τους Ψεύτικους. Οι Αληθινοί άντεξαν και μεταλλοποιήθηκαν (metalized), ατενίζοντας τα αποκαϊδια μέσα από τα πυρωμένα μάτια τους, με το ατσάλινο Ξίφος (Sword) στo χέρι.


Ένας φίλος λέει (και οφείλω να συμφωνήσω) πως πομπώδεις περιγραφές σαν την παραπάνω είναι κατά βάθος αφελείς (αν όχι τίποτα χειρότερο), και έχουν ενδιαφέρον μόνο ως ασκήσεις ύφους. Είναι απαραίτητες όμως, ώστε να αποφευχθεί μια τυπική και ξερή παρουσίαση σπουδαίων δίσκων όπως το Metalized των Sword.

Οι τέσσερις Καναδοί εμφανίστηκαν στο μεταλλικό προσκήνιο έχοντας ένα κραυγαλέο όνομα για την μπάντα τους και έναν μονολιθικό τίτλο για τον δίσκο τους, του οποίου το βαρύ και ασήκωτο εξώφυλλο πάντοτε μου θύμιζε αρχαιοελληνική περικεφαλαία. Ευτυχώς, το αισθητικό κομμάτι υποστηρίζεται άψογα από το μουσικό. Ήδη οι πρώτες νότες του εναρκτήριου FTW δημιουργούν υψηλές προσδοκίες στον ανυποψίαστο ακροατή οι οποίες και δεν διαψεύδονται στη συνέχεια. Βαρύς μεταλλικός ήχος και φοβερές συνθέσεις όπως το κορυφαίο Children of heaven, το σαρωτικό The end of the night και το σκοτεινό Evil spell, καθιστούν το Metalized έναν κλασικό δίσκο αυθεντικού και έντιμου Heavy Metal.

Με επική διάθεση αλλά και αναφορές στην rock'n'roll αλητεία, με απλό και άμεσο ύφος χωρίς περιττές φανφάρες, με δυνατά φωνητικά από τον Rick Hughes, δυναμικές κιθάρες από τον Mike Plant, και συμπαγές rhythm section από τους Mike Larock (μπάσο) και Dan Hughes (τύμπανα), οι Sword μας χάρισαν μια εξαιρετική κυκλοφορία, χαρακτηριστική του πνεύματος και της μουσικής ποιότητας της δεκαετίας του '80.


To Metalized γνώρισε σχετική επιτυχία, δύο τραγούδια του έγιναν βίντεοκλιπ, ενώ η μπάντα είχε support θέση σε συναυλίες συγκροτημάτων όπως οι Motorhead και οι Metallica. Ακολούθησε το σχετικά πιο ήπιο αλλά πάντα ενδιαφέρον Sweet dreams του 1988 και στη συνέχεια η μπάντα διαλύθηκε. Σήμερα λογαριάζεται ως ενεργή και έδωσε κάποιες συναυλίες πριν μερικά χρόνια.

Οι Sword βρέθηκαν στις πρώτες γραμμές του αυθεντικού Hard 'n' Heavy σε μια σπουδαία χρόνιά για την μουσική μας, δεύτερη σε σημασία μόνο σε σχέση με το μυθικό 1984. Συνετέλεσαν κι αυτοί στην Μεταλλοποίηση που επιτελέστηκε στις ψυχές και τις καρδιές μιας ολόκληρης γενιάς ακροατών και γι' αυτό αξίζει να μνημονεύονται. Μέχρι την επόμενη φορά: Follow the wheel, wheels of fire!

Αφορμή για την ανάρτηση: πρόσφατη αναδρομή στην δισκογραφία των Sword. Μέσω του youtube δυστυχώς, καθώς το πικάπ μου έχει πάψει εδώ και χρόνια να λειτουργεί.

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Αναγνώσεις ΙΙ

Ελλείψει άλλου θέματος, έχει ενδιαφέρον να παρουσιάσουμε κάποιες αξιόλογες κυκλοφορίες των τελευταίων μηνών.

1) O ιρλανδός Joseph Sheridan Le Fanu είναι ένας από τους πιο σπουδαιότερους συγγραφείς ιστοριών φαντασμάτων του 19ου αιώνα, περισσότερο γνωστός για την βαμπιρική νουβέλα Carmilla του 1872. Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση (και σε πολύ καλή μετάφραση) το διήγημα του Το Άγρυπνο Μάτι.


Πρόκειται για ένα θρίλερ υπερφυσικού ή ψυχολογικού τρόμου (αναλόγως ποιας οπτικής θα επιλέξει ο αναγνώστης), το οποίο προτείνεται ανεπιφύλακτα.

2) Πρόσφατα κυκλοφόρησε και από τις εκδόσεις Ίκαρος το Ποτέ και Πουθενά (Neverwhere) του διάσημου βρετανού συγγραφέα Neil Gaiman. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια προσεγμένη έκδοση και με μια πολύ ωραία ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα παράλληλο Λονδίνο-το κάτω Λονδίνο-στο οποίο καταλήγουν όσοι πέφτουν από τις χαραμάδες του κόσμου.


Ο Gaiman δεν είναι απολύτως του γούστου μου αλλά δεν παύει να είναι ένας μεγάλος παραμυθάς και το Ποτέ και Πουθενά είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, παραπέμπει σε διάφορες αρχετυπικές καταστάσεις και διαθέτει ένα δαιμονικό ζευγάρι κακών (οι κύριοι Κρουπ και Βάντεμαρ) που κλέβει την παράσταση και δίνει τον απαραίτητο σκοτεινό τόνο στην αφήγηση.

3) Πριν μερικές μέρες οι εκδόσεις Η Άγνωστη Καντάθ παρουσίασαν την νέα τους θεματική ανθολογία με τίτλο Η Φωνή μέσα στη Νύχτα και άλλες γοτθικές ιστορίες. Αν και δεν το έχω ακόμα στα χέρια μου, το παρουσιάζω επειδή είμαι βέβαιος για την ποιότητα της έκδοσης η οποία γίνεται φανερή από την επιλογή των διηγημάτων και από το υπέροχο εξώφυλλο.


Η αναβίωση της θεματικής ανθολογίας από τις εκδόσεις Η Άγνωστη Καντάθ είναι ένα εγχείρημα που μας πάει πίσω στις παλιές καλές μέρες των εκδόσεων Ωρόρα και ελπίζω να έχει απήχηση και να δούμε και άλλα ανάλογα βιβλία (υπενθυμίζω πως έχει προηγηθεί η κυκλοφορία μιας ανθολογίας με σοβιετικούς συγγραφείς ΕΦ καθώς και η συλλογή Νεκροναύτες).

4) Τέλη του 2016 κυκλοφόρησε από την Μαμούθ Comix το "απαγορευμένο" Ο Τεν Τεν στη Χώρα των Σοβιέτ, στο οποίο ο νεαρός δημοσιογράφος και ο σκύλος του Μιλού ταξιδεύουν στην Σοβιετική Ένωση και ανακαλύπτουν την πραγματική φύση του κομμουνιστικού συστήματος. 


Αν και η αντικομμουνιστική του προπαγάνδα είναι αφελής και το σχέδιο του εντελώς πρωτόλειο,  δεν παύει να έχει ιστορική αξία και να αντικατοπτρίζει το πνεύμα της εποχής του, ενώ έχει και πολλές πραγματικά αστείες στιγμές που εγγυώνται μια διασκεδαστική ανάγνωση.

Καλές αναγνώσεις λοιπόν μέχρι την επόμενη φορά...

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Θήτα

Κάθε φορά που βρίσκομαι με τον αδελφό μου η συζήτηση αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα έρθει στον Θ. Παλιός κολλητός του αδελφού μου, στη διάρκεια της δεκαετίας το '80 αλλά και λίγο αργότερα, στα πρώτα χρόνια του '90. Εκείνες τις εποχές, η παρέα του αδελφού μου ενέπνεε δέος σε εμάς, τα μικρότερα παιδιά της γειτονιάς. Ειδικά ο Θ ήταν ο ήρωας μας και οι πιτσιρικάδες που έμεναν στην πολυκατοικία του προνομιούχοι (εμείς μέναμε στην απέναντι). Ο Θ είχε τελειώσει σχολείο στη ΣΕΛΕΤΕ, είχε τρέλα με την Αμερική, έβλεπε ταινίες του Σταλόνε (είχε βίντεο σπίτι, ενώ εμείς δεν πήραμε ποτέ), ήταν βασικό στέλεχος στην τοπική της ΝΔ, άκουγε Heavy Metal και πήγαινε σε συναυλίες, ήταν μέσα στην Όμπρε την βραδιά με τα μαχαιρώματα, ενώ οδηγούσε το οικογενειακό Audi από 18 χρονών και κάναμε σαν τρελοί για να μας βάλει μέσα και για μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο. Από εμφάνιση ψιλοκυριλέ: ούτε μακριά μαλλιά, ούτε κολλητά τζην, ούτε μπλούζες συγκροτημάτων. Στο σπίτι του, θυμάμαι ακόμα την αφίσα Judas Priest στην κουζίνα και τους δίσκους στο δωμάτιο του: Wasp, Maiden, Metallica, Manowar, Motorhead κτλ. Κλασικά και ασφαλή ακούσματα, αλλά γνώριζε και πιο underground σχήματα. Εκεί είχαμε δει τον τελικό του μπάσκετ το '87, και εκεί είδα για πρώτη φορά φρικιά να κάνουν σχιζοφρένεια σε ένα πάρτυ που είχε κάνει η αδελφή του. Μια μέρα πήγα και του ζήτησα να μου γράψει μια κασέτα με Bon Jovi και αυτός μου είπε πως αυτά είναι ψιλομαλακίες και μου έγραψε μια συλλογή με τραγούδια όπως Wheels of Fire, Kings of Metal και Ace of Spades: o Θ είναι υπέυθυνος για την πρώτη γνωριμία μου με τους Manowar, η οποία υποθέτω πως-για καλό ή για κακό-με σημάδεψε για όλα τα χρόνια που ακολούθησαν.


Όταν ήρθε η ώρα να πάει φαντάρος και μάθαμε πως θα πήγαινε στα ΟΥΚ, το πρόσωπο του απέκτησε μυθικές διαστάσεις. Μια από τις πιο ζωηρές αναμνήσεις μου από εκείνη την εποχή είναι η μέρα που έσκασε μύτη στην γειτονιά με την παραλλαγή και το πράσινο μπερέ και οι μικρότεροι πάθαμε αμόκ. Αργότερα, το καλοκαίρι που έδωσα πανελλήνιες πήγαμε παρέα με τον Θ στη Ρόδο, όπου υπηρετούσε ο αδελφός μου. Την πρώτη μπύρα που ήπια στην ζωή μου την ήπια ύστερα από προτροπή του Θ σε κάποιο μπαρ κοντά στην Ορφανίδου. Ύστερα ξεκίνησε η φοιτητική ζωή και έχασα την επαφή με το είδωλο της παιδικής μου ηλικίας. Στα +20 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε μέχρι σήμερα ο Θ σταμάτησε να αγοράζει δίσκους, παντρεύτηκε, έμπλεξε σε διάφορες επιχειρηματικές δραστηριότητες, έφαγε λεφτά, προσπάθησε να πιάσει την καλή (χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία). Τον είδα πριν κάνα χρόνο και δεν είχε αλλάξει πολύ: κλασικές πολιτικοστρατιωτικές αναλύσεις που έχουν την τάση να κάνουν με ύφος παντογνώστη πολλοί που έχουν υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις, ιστορίες για πηδήματα, θεωρίες για τον γάμο και την γυναίκα που θα παντρευτείς, μια δουλειά αμφιβόλου προοπτικής, εκκρεμότητες με την εφορία...

Πρόσφατα έμαθα πως την έκανε για το εξωτερικό, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης και είπα να κάνω αυτή την ανάρτηση για χάρη των παλιών καιρών. Δεν θυμάμαι ποιος φιλόσοφος ήταν που έλεγε-στο περίπου-πως τα άτομα που έχουν την μεγαλύτερη επίδραση στην ζωή μας μπαίνουν και βγαίνουν από αυτή αθόρυβα, χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε. Σε ό,τι με αφορά, ο Θ οπωσδήποτε ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Επιπλέον θεωρώ πως η πορεία του Θ έχει αντιστοιχίες με εκείνη της ελληνικής κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες: από τα χρυσά χρόνια της δεκαετίας του '80, στις μπίζνες και τις αρπαχτές της δεκαετίας του '90 και τελικά στην χρεοκοπία και την απομυθοποίηση των καιρών που διανύουμε.

Είναι γεγονός πως όλα ξεφτίζουν, ασχέτως αν επιμένουμε να τα διατηρούμε εξιδανικευμένα και άφθαρτα στην φαντασία μας. Όταν ήμουν μικρός ποτέ δεν είχα σκεφτεί τι εξέλιξη θα είχε ο Θ. Η εξέλιξη ήταν μάλλον απογοητευτική (αλλά αναπόδραστη) και υποθέτω πως-σε τελική ανάλυση-ακόμα και ο Θ εκείνης της εποχής δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά παρά μόνο στο μυαλό ενός ενθουσιώδους πιτσιρικά. Ωστόσο, παραμένει σύμβολο και ήρωας των χρόνων των πρώτων αναζητήσεων, και είναι ωραίο να ξέρω πως βρίσκεται κάπου εκεί έξω κάνοντας τις αναλύσεις του και λέγοντας ιστορίες. Έστω και αν η παλιά του αίγλη έχει χαθεί οριστικά...

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Τhe Cannon of Destruction

Την φωτογραφία που κοσμεί την παρούσα ανάρτηση μου την έστειλε καλός φίλος ζητώντας μου να τη συνοδεύσω με την βαρυσήμαντη δήλωση "Καλά σας γλεντάει ο Blackmore!!!". Εδώ που τα λέμε, δεν έχει και άδικο και γι' αυτό του κάνω την χάρη.


Γιατί ο Άντρας με τα Μαύρα είναι ο Ένας και Μοναδικός και το Κανόνι της Καταστροφής δεν παύει να βρυχάται!

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Μπέρνυ Ράϊτσον RIP

Ο τόμος The Saga of Solomon Kane της Dark Horse περιέχει διάφορες παλιές ιστορίες κόμικ με τον αγαπημένο ήρωα του Robert Howard. Προκειται κυρίως για διεκπεραιωτικό υλικό αλλά υπάρχει μια σκοτεινή εικόνα που αιχμαλωτίζει το βλέμμα του αναγνώστη: ο εκδικητής Πουριτανός όπως τον σχεδίασε η πένα του Bernie Wrightson.


O BW έφυγε από τη ζωή πριν λίγες μέρες-χτυπημένος από καρκίνο του εγκεφάλου-και οφείλουμε να τον αποχαιρετίσουμε διότι υπήρξε μεγάλος καλλιτέχνης και γίγαντας του χώρου του Φανταστικού. Οι δημιουργίες του παραμένουν και δεν νομίζω πως χρειάζονται περισσότερα λόγια. RIP...