Enter 2019

Το ιστολόγιο εύχεται καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους τους εκλεκτούς αναγνώστες του. Μακάρι πάντοτε να σας εμπνέει το πνεύμα της αναζήτησης και της περιπέτειας, μέγας εκφραστής του οποίου υπήρξε ο θρυλικός Κιμμέριος. Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος η χρονιά ξεκινάει με έναν πίνακα του Stephen Fabian, και η προτροπή δεν αλλάζει: forever fighting the world!  

Heavy Metal 1988-2018

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 τελείωνα το δημοτικό και ξεκινούσα το γυμνάσιο. Ήταν η εποχή που μέσω του μεγαλύτερου σε ηλικία αδελφού μου και (κυρίως) των φίλων του ήρθα σε επαφή με το Heavy Metal και την κουλτούρα του. Την ίδια εποχή, οι Fifth Angel κυκλοφορούσαν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο Time will tell (1989), χωρίς τον James Byrd και με ελαφρώς πιο εμπορικό προσανατολισμό σε σχέση με το ντεμπούτο τους. Ένα χρόνο νωρίτερα, οι Manilla Road είχαν κυκλοφορήσει το Out of the abyss (1988) στην δισκογραφική εταιρεία του βιρτουόζου κιθαρίστα David T. Chastain (για την διανομή στην Αμερική). Επρόκειτο για τρομερές εποχές που το Heavy Metal βρισκόταν στο απόγειο του, πριν σημειωθεί η υποχώρηση της δεκαετίας του '90 με την έλευση του (για μένα αδιάφορου) grunge.

Τότε που ξεκινούσε η επαφή μου με τον σκληρό ήχο δεν γνώριζα τους FA και τους MR. Τους έμαθα λίγο αργότερα και τελικά απέκτησα (μεταξύ άλλων) τόσο το Time will tell, όσο και το Οut of the abyss. Το πρώτο μου το έφερε ο πατέρας ενός φίλου που είχε βιντεοκλάμπ στο οποίο έφερνε και βινύλια κατόπιν παραγγελίας, ενώ το δεύτερο το αγόρασα από το δισκάδικο Happening που για ένα φεγγάρι είχε φέρει σε προσφορά πολλές κυκλοφορίες της εταιρείας Black Dragon (εννοείται πως και τα δύο καταστήματα δεν υπάρχουν πλέον). Υποθέτω πως αυτές οι αναμνήσεις ελάχιστους ενδιαφέρουν αλλά οφείλω να τις καταθέσω ως τεκμήρια μιας άλλης, ωραίας εποχής.

Από τότε πέρασαν 30 χρόνια... Φτάνοντας στο 2018 τίποτα δεν θυμίζει τα τέλη της δεκαετίας του '80 που ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Ωστόσο, μέσα στον Οκτώβριο είχαμε δύο μουσικές κυκλοφορίες που αξίζουν ιδιαίτερης μνείας, καθώς μας μεταφέρουν στην μαγική εκείνη εποχή και αφορούν τους μουσικούς που αναφέρονται στις πιο πάνω παραγράφους.

Στις 26 Οκτωβρίου 2018 το Τρίτο Μυστικό επιτέλους αποκαλύφθηκε! Ο Πέμπτος Άγγελος επανήλθε πάνοπλος, κραδαίνοντας το πύρινο σπαθί του ενάντια σε ένα πλήθος δαιμονικών εχθρών στο όμορφο εξώφυλλο του The Third Secret των αναγεννημένων Fifth Angel. Η μπάντα επέστρεψε με έναν πολύ καλό δίσκο, έχοντας στις τάξεις της τους κιθαρίστες Kendall Bechtel και Ed Archer (ο πρώτος έχει αναλάβει και τα φωνητικά), τον μπασίστα John Macko και τον περίφημο ντράμερ Ken Mary. To The Third Secret περιέχει ωραίες συνθέσεις που-παρά την αναπόφευκτα μοντέρνα παραγωγή-παραπέμπουν στον παλιό ήχο της μπάντας και αναδεικνύονται χάρη στα πολύ καλά φωνητικά και την προσεγμένη κιθαριστική δουλειά του Bechtel (ο Archer δεν συμμετείχε στην ηχογράφηση του δίσκου). Αν και τριάντα χρόνια μετά δεν πρέπει να έχουμε πολύ υψηλές απαιτήσεις, η αλήθεια είναι πως το Τρίτο Μυστικό έχει να επιδείξει πολύ δυνατές στιγμές όπως τα Stars are falling, We will rise, Can you hear me, Queen of thieves και το ομώνυμο, και η ακρόαση του προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους του κλασικού ήχου.

O Ken Mary αποτελεί τον συνδετικό κρίκο των FA με τον David T. Chastain, καθώς έχει παίξει τύμπανα σε κλασικά άλμπουμ του μεγάλου κιθαρίστα. Το μυθικό και το φανταστικό στοιχείο πάντοτε ασκούσαν γοητεία στον Chastain. Δεινός εκφραστής των ίδιων στοιχείων υπήρξε ο μακαρίτης Mark "The Shark" Shelton των Manilla Road. Έτσι, το 1988 και στον απόηχο της κυκλοφορίας του Out of the abyss, ο Chastain πρότεινε στον Καρχαρία να συνεργαστούν, με τον δεύτερο να γράφει τους στίχους και να κάνει τα φωνητικά σε κάποιες συνθέσεις που είχε γράψει ο πρώτος. Το αποτέλεσμα ήταν κάποια demo sessions που παρέμεναν ξεχασμένα μέχρι τις αρχές του 2018 που οι δύο μουσικοί αποφάσισαν να τα κυκλοφορήσουν. Ακολούθησαν οι σχετικές ενέργειες, μεσολάβησε ο θάνατος του Shelton, και τελικά οι ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν από την εταιρεία Pure Steel, συμπτωματικά πάλι στις 26 Οκτωβρίου. Με γενικό τίτλο The Edge of Sanity, η συνεργασία των δύο μουσικών μας προσφέρει τρεις συνθέσεις στο γνώριμο σκληρό και αιχμηρό ύφος του Chastain, συνδυασμένο με τα αγαπημένα φωνητικά του Καρχαρία. Βέβαια η ποιότητα του ήχου δεν είναι και η καλύτερη αλλά τα κομμάτια είναι εξαιρετικά, ειδικά το φιλόδοξο Orpheus descending (το οποίο υπάρχει σε δύο διαφορετικές εκτελέσεις), με τις τρομερές κιθάρες του Chastain και τους ωραίους στίχους του Shelton. Η δε ατμόσφαιρα είναι τέτοια που ταξιδεύει τον ακροατή πίσω στα 1988, τον καιρό της μεγάλης ακμής των δύο μουσικών.

Βλέπουμε λοιπόν πως παρά τα χρόνια που περνάνε, η μουσική μας εξακολουθεί να μας επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις. Και αν και η εφηβική ηλικία μας έχει πλέον χαθεί στο παρελθόν, μας δίνονται ακόμα ευκαιρίες για μια μυστική και υπερβατική σύνδεση μαζί της. Αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα...

Στην πρώτη φωτογραφία: αξιολόγηση δίσκων της στήλης Swords του Χ. "Warlord" Π. σε ένα από τα πρώτα Metal Hammer που αγόρασα πιτσιρικάς (1989). Αυστηρές βαθμολογίες και αναφορά στα Time will tell και Out of the abyss, καθώς και στο Within the heat του Chastain. Από το προσωπικό αρχείο του Κιμμέριου. Coroner και Oliver Magnum κάποια άλλη φορά...

People of the Dark

Πήγα στη Σπηλιά του Ντάγκον για να ξεπαστρέψω τον Ρίτσαρντ Μπρεντ...

Worse things waiting

Το παρόν ιστολόγιο απεχθάνεται την έλλειψη πρωτοτυπίας και τα αναμασήματα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι αναρτήσεις έχουν γίνει πιο αραιές: αν δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον και πρωτότυπο για να γράψουμε (πάντα με βάση τα δικά μας κριτήρια), θεωρούμε προτιμότερο να μην γράψουμε τίποτα. Όμως το καθήκον μας απέναντι στους μυημένους αναγνώστες παραμένει και κάθε τόσο μας καλεί στις επάλξεις για να προσφέρουμε κάτι διαφορετικό στους λίγους εκλεκτούς που ψάχνονται παραπάνω από τον ανιαρό μέσο όρο. Ο τελευταίος περιλαμβάνει (αλλά δεν εξαντλείται σε) κοπελίτσες και κυριούλες που διαβάζουν και γράφουν γλυκερά παραμυθάκια, άτομα με επιδερμική επαφή με τον χώρο και ανύπαρκτα αισθητικά κριτήρια, "αναγνώστες" που στην ουσία δεν διαβάζουν βιβλία αλλά ασχολούνται με τηλεοπτικές σειρές και βιντεοπαιχνίδια και πολλούς άλλους, η περιγραφή των οποίων θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστής ανάρτησης.

Ευτυχώς όμως, πάντα θα υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από την κοινοτοπία και τους ξενέρωτους, τα οποία θα περιμένουν τον υποψιασμένο αναγνώστη για να τον αρπάξουν και να τον βυθίσουν σε αυθεντικούς κόσμους σκοτεινής φαντασίας...

Η ιστορία ξεκινάει με τον Karl Edward Wagner. Ο KEW έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα παλιά pulp περιοδικά. Καρπός αυτής της αγάπης ήταν ο θρυλικός εκδοτικός οίκος Carcosa, τον οποίο ο KEW ίδρυσε μαζί με τους David Drake και Jim Groce το 1973, με σκοπό την έκδοση ιστοριών παλιών συγγραφέων των pulps.

Η Carcosa Press κυκλοφόρησε μόνο τέσσερις τίτλους, σε φροντισμένους σκληρόδετους τόμους που σήμερα έχουν αποκτήσει συλλεκτική αξία. Το πρώτο βιβλίο των εκδόσεων ήταν η συλλογή διηγημάτων fantasy και τρόμου Worse things waiting του αμερικανού συγγραφέα Manly Wade Wellman  (για τον οποίο έχουμε γράψει και σε παλαιότερη ανάρτηση). Η συγκεκριμένη συλλογή προοριζόταν αρχικά να εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Arkham House του August Derleth, αλλά η κυκλοφορία της ματαιώθηκε λόγω του θανάτου του Derleth με αποτέλεσμα ο KEW και οι συνεργάτες του να αναλάβουν το εγχείρημα. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1973 και περιείχε δύο ποιήματα και 28 ιστορίες του ΜWW, ενώ την εικονογράφηση του ανέλαβε ένας άλλος θρύλος των pulps, ο Lee Brown Coye. Το 1975 κέρδισε το βραβείο World Fantasy στην κατηγορία της καλύτερης ανθολογίας. Δυστυχώς στα χρόνια που ακολούθησαν δεν υπήρξε κάποια επανέκδοση με αποτέλεσμα το βιβλίο να βρίσκεται δύσκολα και σε αρκετά υψηλές τιμές.

Manly Wade Wellman

Με ιδιαίτερη χαρά λοιπόν διάβασα την ανακοίνωση των εκδόσεων Shadowridge Press πριν από μερικούς μήνες για την επικείμενη επανέκδοση της περίφημης συλλογής του MWW. Πράγματι, το βιβλίο κυκλοφόρησε μέσα στον Μάιο του 2018 σε μια χορταστική έκδοση 460 σελίδων. Μέσα σε αυτές βρίσκουμε κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του συγγραφέα, που δημοσιεύτηκαν σε ένα διάστημα 20 περίπου ετών σε περιοδικά όπως τα Weird Tales και The Magazine of Fantasy and Science Fiction.

Ποια είναι λοιπόν τα χειρότερα πράγματα που περιμένουν μέσα στο βιβλίο του Wellman; Mεταξύ τους βρίσκουμε απέθαντους και βρυκόλακες, μάγους που απαγγέλλουν διαβολικά ξόρκια από παράξενα βιβλία, φαντάσματα και δαιμονικά πλάσματα, ανθρωποφάγες καλύβες (!) που παραμονεύουν τους ανυποψίαστους σε ερημικά μέρη (τα αποτρόπαια gardinels) και πολλά άλλα. Ορισμένες από τις ιστορίες (οι πιο αδύναμες της συλλογής) έχουν ινδιάνικα θέματα, ενώ άλλες αποτελούν υπερφυσικές διηγήσεις τοποθετημένες στην εποχή του Αμερικάνικου Εμφυλίου. Παρά το χαρακτηριστικό "αμερικάνικο" χρώμα πολλών από αυτές, ο συγγραφέας φροντίζει να τις συνδέει με την μαγική παράδοση της Ευρώπης χάρη στην ευρυμάθεια του, προσδίδοντας τους επιπλέον ενδιαφέρον. Κάποια από τα διηγήματα που ξεχωρίζουν είναι το Larroes catch meddlers με τους δύο κλέφτες που αναζητούν έναν θησαυρό των Νοτίων σε ένα παλιό σπίτι με την βοήθεια του τρομερού Χεριού της Δόξας (Hand of glory), το The terrible parchment που δημοσιεύτηκε στο Weird Tales κάποιους μήνες μετά τον θάνατο του του H. P. Lovecraft και ήταν αφιερωμένο στην μνήμη του, το ανατριχιαστικό Where angels fear..., τα βαμπιρικά School for the unspeakable και When it was moonlight, το The witch's cat με μια απρόσμενη και συγκινητική αναφορά στον Marco Bozzaris (!!). Οι καλύτερες στιγμές της συλλογής είναι οι ιστορίες Fearful Rock και Coven που κλείνουν το βιβλίο. Στην πρώτη, δύο πρώην στρατιωτικοί των Βορείων έρχονται αντιμέτωποι με το νεκροζώντανο Κακό που στοιχειώνει μια περιοχή, ενώ στην δεύτερη ο ένας από τους ήρωες της προηγούμενης ιστορίας τα βάζει με μια σύναξη μαγισσών και το δαιμονικό όν που την ελέγχει. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στα αλλόκοτα ασπρόμαυρα σχέδια του LBC που συνοδεύουν πολλές από τις ιστορίες και δημιουργούν μια δυσοίωνη και μακάβρια ατμόσφαιρα.

Το Worse things waiting είναι μια έκδοση που μας ταξιδεύει στις ένδοξες εποχές των pulps και αποτελεί τεκμήριο για την ποιότητα που πολύ συχνά (αλλά όχι πάντα) κρυβόταν στις σελίδες των φτηνών αυτών περιοδικών. Στην περίπτωση του Wellman, η ποιότητα αυτή εκφράστηκε μέσω των ιδιαίτερων θεμάτων, του ήρεμου στυλ αφήγησης και κάποιων μικρών λεπτομερειών που φρόντιζε να προσθέτει στα διηγήματα του ώστε να κάνουν την διαφορά. Χωρίς να είναι κάποιος λογοτέχνης αξιώσεων (δεν είναι αυτό το ζητούμενο άλλωστε), υπήρξε μια έντιμη και αυθεντική φωνή που ήξερε πολύ καλά πως να πει μια ιστορία. Αυτός είναι και ο λόγος που το έργο του συνεχίζει να παρουσιάζει ενδιαφέρον στις μέρες μας και δεν έχει ξεχαστεί.

Εκφράζοντας την ευχή να έχουμε σύντομα την χαρά να δούμε κάποια επανέκδοση και των υπόλοιπων τίτλων της Carcosa Press, ευχόμαστε καλές αναζητήσεις και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλες και σε όλους, κλείνοντας με μια αγαπημένη γραμμή από το Worse things waiting:

  Elva Gauber, the blood drinker by night, had revived.

Ιούλιος 2018

Οι τελευταίες μέρες σημαδεύτηκαν από άσχημα γεγονότα. Το σημαντικότερο είναι φυσικά η καταστροφική πυρκαγιά που κατέκαψε το Μάτι και προκάλεσε τον θάνατο περισσότερων από ενενήντα ανθρώπων. Γνωρίζω καλά την ευρύτερη περιοχή, την έχω συνδέσει με ωραίες στιγμές, παλιούς (και νέους) φίλους και ανεκπλήρωτους (ή τέλος πάντων ημιαποτυχημένους) έρωτες. Είναι ιδιαίτερη λοιπόν η στεναχώρια μου για το μεγάλο κακό που προκάλεσε η φωτιά.

Υπήρξε όμως και ένα ακόμα γεγονός, σημαντικό για τον μικρόκοσμο τον δικό μου και πολλών άλλων, που μας προκάλεσε θλίψη: ο θάνατος του Mark Shelton, τραγουδιστή και κιθαρίστα των μεγάλων Manilla Road. 

Ήδη έχουν γραφτεί πολλά στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον θάνατο του Καρχαρία και δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα τα πολλά λόγια. Θα περιοριστώ να γράψω πως εκτός από σπουδαίος και έντιμος μουσικός, ο Mark Shelton ήταν και ιδιαίτερα διαβασμένος, πράγμα που γίνεται εμφανές από την θεματολογία και τους στίχους των MR, και το οποίο τους τοποθετεί πολλά επίπεδα πάνω από διάφορες καρικατούρες που ισχυρίζονται πως παίζουν επικό Metal. Είχα την τύχη να συνομιλήσω για λίγα λεπτά μαζί του στο κλαμπ Texas μετά την πρώτη συναυλία των MR στην Ελλάδα και διαπίστωσα πως πρόκειται για ένα ευγενή και προσιτό άνθρωπο χωρίς ίχνος έπαρσης. Του απευθύνω χαιρετισμό με τούτη εδώ την ανάρτηση, ζητώντας του συγγνώμη που δεν είχα παρακολουθήσει την δισκογραφία των ΜR τα τελευταία χρόνια, αλλά και για το ότι δεν ήπια αμέσως μια μπύρα προς τιμή του μόλις έμαθα για τον θάνατο του (για το δεύτερο επανορθώνω απόψε υπό τους ήχους των τραγουδιών του). Το Ένατο Κύμα, ο Δρόμος των Βασιλέων, το Άστρο του Δράκου... Το Δόρυ του Tiw, οι Φωτιές του Άρη, η Νεκρόπολη και οι Μούσες του Ελικώνα... Τόσες πολλές εικόνες που συντρόφεψαν τα νιάτα μας, τα οποία χάνονται μαζί με τους ήρωες μας και τα μέρη της παιδικής μας ηλικίας...

This is the way of life
As day must turn to night
The Star shall fade away
As we must all one day

Θα επανέλθουμε σύντομα με χειρότερα πράγματα...

Harlan Ellison 1934-2018

Το ιστολόγιο εύχεται καλό ταξίδι σε έναν από τους μεγάλους του χώρου. RIP λοιπόν, αν και αμφιβάλλω αν μια τέτοια εκρηκτική φυσιογνωμία θα αναπαυθεί ειρηνικά.