Burning Starr live

Ο Jack Starr είναι από τους πολύ αγαπημένους μουσικούς του παρόντος ιστολογίου. Δεν θα ήταν επομένως δυνατόν να απουσιάσουμε από τη συναυλία που έδωσε με τους Burning Starr στην Αθήνα την προηγούμενη Δευτέρα, 15/9/2014. Παρέα με καλούς φίλους και συνοδοιπόρους δώσαμε το παρών στο Αν έχοντας μεγάλες προσδοκίες και ο JS δεν μας απογοήτευσε.

Το βράδυ της Δευτέρας απολαύσαμε ένα εξαιρετικό live show από μια σπουδαία μπάντα. Ακούσαμε κλασικές κομματάρες όπως τα False Messiah, A Light in the Dark, Blaze of Glory, Children of the Storm, Metal Generation αλλά και νεότερες συνθέσεις που δεν έχουν χάσει τον μαγικό δεσμό με την Έμπνευση: Inquisitor, Land of the Dead, The Flame that Never Dies, Sands of Time... Έστω και για λίγο, ξανανιώσαμε νέοι και αναβίωσαν οι ηρωϊκές εποχές που η "μεταλλική γενιά" θεωρούσε πως έχει τον κόσμο ολόκληρο στα πόδια της.

O JS έχει σχηματίσει μια μπάντα αξιώσεων που στέκεται άψογα στη σκηνή. Ο Todd Michael Hall είναι φοβερός τραγουδιστής, ο Ned Meloni δεσπόζει σοβαρός και αγέρωχος, ενώ ο Rhino είναι ανελέητος στο κοπάνημα των τυμπάνων. Και η μικρούλα με την κιθάρα που τους συνοδεύει είναι καλό μωρό για να ξεκουράζεται λίγο το μάτι. Για τον ίδιο τον Jack τι να γράψει κανείς; Μεγάλος καλλιτέχνης και ευγενική φυσιογνωμία. Καταστροφέας (ή μάλλον κονιορτοποιητής) με κιθάρα αλλά και μια προσιτή, διακριτική και ανθρώπινη φιγούρα εκτός σκηνής. Μετά από τόσα χρόνια παραμένει Heavy Metal Ήρωας και Φύλακας της Φλόγας και ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να τον δούμε ξανά στα μέρη μας. Μέχρι την επόμενη φορά και αναμένοντας την νέα κυκλοφορία των Burning Starr, νομίζω πως οι στίχοι του Defiance είναι οι πλέον κατάλληλοι για να αποτίσουμε έναν μικρό φόρο τιμής σε αυτόν τον μεγάλο μουσικό:

When the world has grown cold
and all have forsaken me
I will not falter, nor stray
I'll fight 'til the end
I'll never give in
as long as I live and I breathe
For I shall remain defiant
Defiant I will remain

Τσιμεντένιος Πολεμιστής

Αναμένοντας την συναυλία του Jack Starr σε μερικές μέρες από σήμερα... Μάλλον δεν θα ακούσουμε το παρακάτω έπος αλλά του αξίζει μια ανάρτηση επειδή είναι κομματάρα και ο τίτλος του εξάπτει την φαντασία. Και όπως πάντα: Heavy Metal για λίγους και αυστηρώς μη-ξενέρωτους.

Πόλεμος στον Αλλόκοσμο

Στις κέλτικες παραδόσεις, ισχυρή είναι η πίστη στην ύπαρξη ενός Αλλόκοσμου ο οποίος υφίσταται παράλληλα με τον δικό μας κόσμο. Πρόκειται για ένα βασίλειο Ομορφιάς και Ευτυχίας, το οποίο κατοικείται από θεότητες και μυθικά πλάσματα και στο οποίο ο χρόνος κυλάει διαφορετικά σε σχέση με τον δικό μας κόσμο. Οι είσοδοι σε αυτή την παράλληλη διάσταση είναι από παλιά γνωστές στους ανθρώπους και υπάρχουν πολλές αναφορές για όσους έχουν τολμήσει να τις διαβούν. Όμως η διάβαση της Πύλης είναι μια διαδικάσία που πάντα ενέχει κινδύνους και μπορεί να οδηγήσει σε απροσδόκητες εξελίξεις...

Το ταξίδι δύο ανθρώπων της εποχής μας στον Αλλόκοσμο των αρχαίων Κελτών και οι περιπέτειες τους σε αυτόν βρίσκονται στον πυρήνα της fantasy τριλογίας The Song of Albion του γνωστού αμερικανού συγγραφέα Stephen Lawhead. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του συγγραφέα, το οποίο πραγματεύεται ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά και πάσχει σε αρκετά σημεία.

Το πρώτο βιβλίο της σειράς έχει τίτλο The Paradise War και ξεκινάει με το ταξίδι δύο φίλων και μεταπτυχιακών φοιτητών του πανεπιστήμιου της Οξφόρδης -των Simon Rawnson και Lewis Gillies- στην εξοχή της Σκωτίας προκειμένου να ερευνήσουν την μυστηριώδη εμφάνιση ενός προιστορικού ζώου. Ο Simon θα περάσει στον Αλλόκοσμο μέσω μιας πύλης που βρίσκεται μέσα σε έναν τεχνητό λόφο. Ο Lewis θα μείνει πίσω αλλά διάφορα σημάδια και περιστατικά θα τον ωθήσουν να κάνει και αυτός το πέρασμα προκειμένου να βρει τον φίλο του και να τον φέρει πίσω στον κόσμο μας. Ο Αλλόκοσμος στον οποίο θα βρεθούν οι δύο φίλοι είναι μια μαγική χώρα η οποία ονομάζεται Albion (Αλβιώνα) και στην οποία ανθεί ο κέλτικος πολιτισμός. Αν και ξένοι στον Αλλόκοσμο, ο σκεπτικιστής Lewis και ο φιλόδοξος Simon γίνονται πολεμιστές σε μια ισχυρή φυλή της Prydain (ενός από τα τρία βασίλεια της Αλβιώνας). Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, οι δυνάμεις του Σκότους σαρώνουν το βασίλειο της Prydain και το ερημώνουν. Η Αλβιώνα βρίσκεται στο έλεος του άρχοντα Nudd του Καταραμένου και της δαιμονικής ορδής του. Ο Lewis με την βοήθεια του βάρδου Tegid θα βρει το Τραγούδι της Αλβιώνας και θα σώσει το βασίλειο από την ολική καταστροφή. Για τον άθλο του αυτό θα λάβει το όνομα Llew και θα γίνει πρόμαχος του μεγάλου βασιλιά Meldrin Mawr.

Το δεύτερο βιβλίο που έχει τον τίτλο The Silver Hand ξεκινάει με την ανακήρυξη του Llew σε βασιλιά ύστερα από την δολοφονία του Meldrin Mawr από τον προδότη Paladyr. Όμως ο πρίγκηπας Meldron θα σφετερισθεί τον τίτλο του βασιλιά και θα κόψει το χέρι του Llew ώστε ως ανάπηρος να μην έχει δικαίωμα στον βασιλικό τίτλο. Επηρεασμένος από τον αλαζόνα Simon, o Meldron θα εγκαθιδρύσει ένα τυραννικό καθεστώς και θα επιχειρήσει να κατακτήσει ολόκληρη την Αλβιώνα. Ο Llew και ο βάρδος Tegid θα βρουν καταφύγιο στις βόρειες περιοχές της Αλβιώνας και θα ξεκινήσουν να οργανώνουν την αντίσταση ενάντια στην ανόσια βασιλεία του Meldron που έχει γίνει η αιτία να μαραζώσει η χώρα. Όταν το κομμένο χέρι του Llew αντικατασταθεί από ένα ασημένιο ύστερα από θεϊκή παρέμβαση, ο σφετεριστής Meldron θα νικηθεί, ο Llew θα γίνει ξανά βασιλιάς και η ευημερία θα επιστρέψει στη ρημαγμένη γη.     

Η τριλογία κλείνει με το The Endless Knot στο οποίο ο Llew είναι πλέον Υψηλός Βασιλιάς όλης της Αλβιώνας. Παντρεύεται την όμορφη Goewyn αλλά η ευτυχία του δεν θα κρατήσει πολύ: άγνωστοι θα απαγάγουν την γυναίκα του και ο Llew με τους συντρόφους τους θα ξεκινήσουν μια δύσκολη αναζήτηση στην Ακάθαρτη Χώρα (The Foul Land) προκειμένου να την πάρουν πίσω. Σε αυτήν την καταραμένη γη θα διαδραματιστεί η τελική αναμέτρηση του Llew με τον παλιό του φίλο Simon. Ο πρόμαχος θα πραγματοποιήσει τον απαραίτητο άθλο και μέσω μιας ελαφρώς ψυχεδελικής εξέλιξης της πλοκής ο κύκλος θα κλείσει στο σημείο που άνοιξε...

Αρκετά είναι τα σημεία που καθιστούν ενδιαφέρον το The Song of Albion. Το κυριότερο από αυτά είναι οι απόψεις που εκφράζονται για το ρόλο του βασιλιά και την φύση της βασιλείας. Η βασιλεία δεν συνεπάγεται προνόμια, αλλά υποχρεώσεις απέναντι στον λαό και τη χώρα. Ο αληθινός βασιλιάς βρίσκεται σε μυστικό δεσμό με τη γη ("You and the Land are One" για να θυμηθούμε και την ταινία Excalibur) και η παρουσία του γονιμοποιεί τη χώρα. Γι' αυτό όταν ο Meldron σφετερισθεί την βασιλεία, παρακινημένος  από τις αλλότριες ιδέες του Simon, η γη ερημώνει και δηλητηριάζεται. Όταν έρχεται η ώρα να αποφασιστεί το ζήτημα της διαδοχής, οι βάρδοι -ως εκφραστές της ψυχής και φορείς της μνήμης του λαού- είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την εκλογή του νέου βασιλιά. Η διαδοχή εξ αίματος είναι ένας θεσμός άγνωστος στην Αλβιώνα αφού οποιοσδήποτε άξιος άντρας μπορεί να γίνει βασιλιάς εφόσον τον επιλέξει το συμβούλιο των βάρδων.

O Lawhead παρουσιάζει τoν Αλλόκοσμο της Albion ως έναν πιο αληθινό κόσμο που δίνει υπόσταση και νοηματοδοτεί τον δικό μας κόσμο. Εκεί το γρασίδι εκεί είναι πιο πράσινο, ο ουρανός πιο γαλανός, ο ήλιος πιο λαμπερός. Ο δικός μας κόσμος φαίνεται σαν μια σκιά του Αλλόκοσμου, παραπέμποντας στο σημείο αυτό στις απόψεις του Πλάτωνα για τον κόσμο των Ιδεών και τη σχέση του με τον υλικό κόσμο που μας περιβάλλει. Οι δύο κόσμοι βρίσκονται σε ισορροπία και η αρμονία μεταξύ τους αναπαρίσταται από το γνωστό κέλτικο διακοσμητικό μοτίβο του Ατέρμονου Κόμπου (Endless Knot). Όμως η ισορροπία μπορεί να διαταραχθεί με ολέθριες συνέπειες: τότε ο Κόμπος αρχίζει να ξετυλίγεται και οι δύο κόσμοι κινδυνεύουν να βυθιστούν στο χάος. Αυτή είναι μια ιδέα που δυστυχώς ο συγγραφέας δεν την αναπτύσσει εκτενώς. Καταφέρνει όμως να προβληματίσει τον αναγνώστη αφού μέσα στις σελίδες του βιβλίου λαμβάνει χώρα μια συνεχής αντιπαραβολή του ιδανικού κόσμου της Albion με τον δικό μας ψεύτικο κόσμο, στον οποίο επικρατεί ο καταναλωτισμός και το φυσικό περιβάλλον βιάζεται.

Στα θετικά προσμετράται η διάθεση του Lawhead να προβάλλει παραδοσιακές αξίες όπως η τιμή, η φιλία, ο ηρωϊσμός και η ψυχική ευγένεια, αλλά και η έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας για τα κέλτικα έθιμα και η ακριβής περιγραφή πολλών από αυτά καθώς και οι πολλές αναφορές που γίνονται στους κέλτικους θρύλους. 

Αν και η τριλογία χαραρακτηρίζεται από αξιόλογες ιδέες, ο αναγνώστης εντοπίζει πολλά στοιχεία που αφαιρούν πόντους από το σύνολο του έργου και δεν του επιτρέπουν να διεκδικήσει μια υψηλή θέση στο χώρο της fantasy λογοτεχνίας. Πρώτα απ' όλα ο Lawhead πολλές φορές γίνεται φλύαρος και κουραστικός. Ανούσια επεισόδια περιγράφονται χωρίς να υπάρχει λόγος, μάλλον επειδή το συμβόλαιο του συγγραφέα με τον εκδοτικό οίκο προέβλεπε την παράδοση συγκεκριμένου αριθμού σελίδων-λέξεων. Πολλοί διάλογοι είναι ανέμπνευστοι έως κακοί ενώ το τρίτο βιβλίο της σειράς επιβαρύνεται από μελοδραματικές και γλυκερές στιγμές έρωτα μεταξύ του Llew και της Goewyn. Ο ίδιος ο Lewis-Llew ως απρόθυμος ήρωας πολλές φορές είναι εκνευριστικά απρόθυμος ενώ ο βασικός χαρακτήρας του Simon πολύ νωρίς χάνεται από το προσκήνιο με αποτέλεσμα να μην προλάβουμε να διαμορφώσουμε μια ικανοποιητική εικόνα για την κοσμοθεωρία και τα κίνητρα του.  

Ένα ακόμα πρόβλημα εντοπίζεται στις σκηνές δράσης οι οποίες -κατά την άποψη μου πάντα- είναι άνευρες, δεν διαθέτουν την απαραίτητη δύναμη και πολλές φορές δεν πείθουν τον αναγνώστη. Επιπλέον, υπάρχουν σημαντικά σημεία που δεν ξεκαθαρίζονται με το πέρας της τριλογίας όπως για παράδειγμα τι ακριβώς συνέβη στη λίμνη και ο Llew απέκτησε το ασημένιο χέρι του ή ποιος τελικά σκότωσε τον αρχιβάρδο στο μυστικό του δωμάτιο. Το τέλος της σειράς είναι κάπως βιαστικό και αμήχανο και ο συγγραφέας δεν μπαίνει στον κόπο να δώσει περισσότερα -απαραίτητα- στοιχεία για το σχέδιο που είχε καταστρώσει ο Simon προκειμένου να αλώσει τον Αλλόκοσμο ή για το σε τι βαθμό είχε ξετυλιχθεί ο Κόμπος και τι επίδραση είχε αυτό στον δικό μας κόσμο.

Nuada Silver Arm του Jim Fitzpatrick

Επιγραμματικά, το The Song of Albion είναι μια κλασική ιστορία που ενσωματώνει το γνώριμο μοτίβο του προμάχου που επιστρέφει πέρα από τον Χώρο και τον Χρόνο για να υπερασπιστεί τον λαό του στην ώρα της ανάγκης. Είναι ένα παραμύθι για ενήλικες -με κάποιες χριστιανικές προεκτάσεις- το οποίο πραγματεύεται την αιώνια πάλη του Φωτός με το Σκότος, χωρίς ενδιάμεσες γκρίζες περιοχές. Επειδή πλέον θεωρώ απλοϊκές τις διπολικές προσλήψεις του Κόσμου τύπου Καλό-Κακό ή Τάξη-Χάος και με ενδιαφέρει περισσότερο η ενδιάμεση "γκρίζα χώρα", πρέπει να ομολογήσω πως η τριλογία του Lawhead δεν με συγκίνησε τόσο, όσο αν την διάβαζα πριν πέντε ή δέκα χρόνια. Σε αυτό συνέτειναν και τα αρνητικά στοιχεία που παρατέθηκαν παραπάνω. Προτείνω το ΤSοA με επιφύλαξη και μόνο ως συμπλήρωμα σε άλλα έργα κέλτικης φαντασίας όπως το Slaine and the Horned God, τα The Book of Conquests και The Silver Arm του J. Fitzpatrick και το ουαλλικό Mabinogion. Και προσδοκώ πάντοτε το πέρασμα στην Αλβιώνα... 

Ιστορικό: αγόρασα το The Paradise War πριν πολλά χρόνια από τη Φωλιά του Βιβλίου στο κέντρο της Αθήνας, ύστερα από ένα σχετικό κείμενο του SK στην Πολεμική Σημαία. Ακόμα φέρει στο οπισθόφυλλο το αυτοκόλλητο με την τιμή: 1000 δραχμές. Για χρόνια το είχα παρατημένο σε κάποιο συρτάρι μέχρι πρόσφατα που αγόρασα και τα άλλα δύο βιβλία της σειράς για να διαβαστούν όλα μαζί στη διάρκεια των θερινών διακοπών. Άλλη μια σπείρα του Ατέρμονου Κόμπου που έκλεισε, για να ξεκινήσει μια νέα. 

Καλοκαίρι 2014

Το καλοκαίρι του 2014 ξεκινάει με ευχάριστες ειδήσεις. Πρώτα απ' όλα, κάθε Κυριακή θα έχουμε συντροφιά τα αγαπημένα παπιά του Carl Barks, καθώς η εφημερίδα Καθημερινή θα περιέχει ως ένθετο ένα σκληρόδετο τόμο με κλασικές ιστορίες του μεγάλου δημιουργού. Ήδη χθες στα περίπτερα βρισκόταν ο πρώτος τόμος της σειράς, με κλασικές ιστορίες όπως οι Στα Ίχνη του Μονόκερω και Στην Αρχαία Περσία.  Μόνο αρνητικό, το γεγονός πως δεν βλέπω να υπάρχει κάποιος τόμος με τις φοβερές ιστορίες που έγραψε ο Barks την δεκαετία του '40 (κάποιες από αυτές πρέπει να αποτελέσουν θέμα ξεχωριστής ανάρτησης).

 

Επιπλέον, κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία. Τα περιεχόμενα του είναι όπως πάντα άκρως ενδιαφέροντα και όσες/όσοι ασχολείστε με τον χώρο αξίζει να το αναζητήσετε και να του ρίξετε μια ματιά. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Κλείνω την ανάρτηση με δύο προτεινόμενα άσματα. Το πρώτο είναι η νέα εκτέλεση του κλασικού Children of the Storm των Virgin Steele από την μπαντάρα του Jack Starr. 

The wicked wind is howling and it's screaming out my name
Above the ring of fire, the necromancer reigns
With thunder and lightning, he enforces his command
Of evil, lust and violence, destruction rules the land

Το δεύτερο είναι το Laser Enforcer των Slough Feg από την νέα τους κυκλοφορία Digital Resistance. Επιβολή δια του laser από μια παράξενη μπάντα που δεν μας απογοητεύει ποτέ. Heavy Metal για λίγους...

Καλό καλοκαίρι και καλές αναζητήσεις λοιπόν. Βγάλτε την πανοπλία, απολαύστε τον Ήλιο και f**k them all που έλεγε και κάποιος παλιότερος. Hail!

Ο φιλόσοφος

Από το θρυλικό αρχείο του Κιμμέριου, παραθέτουμε ένα αξέχαστο καρέ από το τεύχος 128 του SSOC (τίτλος ιστορίας Curse of the Ageless Ones). Σπαθοφόρος, φιλόσοφος, θεραπευτής... Conan ο Αιώνιος. Hail!

ΥΓ) Σχετική αναφορά έχει γίνει παλιότερα και εδώ. Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί.

Το Χέρι της Λήθης

Ελάχιστοι μυημένοι είναι αυτοί που θα σας μιλήσουν για το νεφελώδες ον που φέρει το δυσοίωνο όνομα Voidal. Και αυτά που θα μάθετε δεν θα είναι και πολλά: ένας μαυροντυμένος άντρας, καταραμένος από τους Σκοτεινούς Θεούς για κάποιο ακατονόμαστο έγκλημα που διέπραξε εναντίον τους. Καταδικασμένος να λειτουργεί ως -ακούσιο- εκτελεστικό όργανο των θεών αυτών στο αλλόκοτο συνονθύλευμα διαστάσεων και κόσμων που ακούει στο όνομα "παντοσύμπαν" (omniverse). 

Στερημένος από την μνήμη του και την ίδια του την ψυχή, ο Voidal έρχεται από το Κενό και επιστρέφει σε αυτό αφού πρώτα εκπληρώσει ένα μέρος του Μεγάλου Σχεδίου των Σκοτεινών Θεών. Κάνει την εμφάνιση του σε απίστευτα και παράξενα μέρη που κατοικούνται από αινιγματικές οντότητες, ξεπεσμένους θεούς, διαβολικούς μάγους, λάμιες και δαιμόνια, τέρατα και βδελυγμίες. Γίνεται το όχημα μέσω του οποίου οι Σκοτεινοί Θεοί αποδίδουν την τρομερή δικαιοσύνη τους. Και σιγά σιγά αρχίζει να θέτει ερωτήματα στον εαυτό του και προσπαθεί να συλλέξει και να ενώσει τις σκόρπιες ψηφίδες που συνθέτουν την ταυτότητα του με απώτερο σκοπό να κερδίσει τον έλεγχο του πεπρωμένου του. Αλλά υπάρχει τελικά ελεύθερη βούληση ή παραμένουμε πιόνια που εκτελούν προσεκτικά σχεδιασμένες κινήσεις στα πλαίσια μιας προκαθορισμένης Μοίρας της οποίας την ολότητα αδυνατούμε να συλλάβουμε;

Αυτός που κάλεσε τον μυστηριώδη μαυροντυμένο άντρα από το Κενό και τη Λήθη στην δική μας διάσταση είναι ο βρετανός συγγραφέας Adrian Cole. Οι περιπέτειες του Voidal ξετυλίγονται σε τρια βιβλία σκοτεινού fantasy, εκ των οποίων το πρώτο είναι το Oblivion Hand το οποίο και βρέθηκε πρόσφατα στα χέρια μου. Το πνεύμα του Clark Ashton Smith αλλά και του Michael Moorcock κυριαρχεί στις ιστορίες του Voidal και χωρίς αμφιβολία οι ιδέες του Cole είναι ενδιαφέρουσες, πρωτότυπες και επαρκώς αλλόκοτες. Δυστυχώς το συνολικό αποτέλεσμα αδικείται από την μέτρια τεχνική του Cole, ο οποίος είναι -για μένα τουλάχιστον- ένας αδύναμος συγγραφέας. Σε διαφορετική περίπτωση, ιστορίες όπως το The Lair of the Spydron ή το The Universe of Islands θα ήταν μικρά διαμάντια της λογοτεχνίας φαντασίας. Όπως έχουν τα πράγματα όμως, οι ιστορίες του Oblivion Hand παραμένουν στην κατηγορία του υλικού με δυνατότητες που δεν αξιοποιήθηκαν όσο θα έπρεπε.

Ίσως η κατάσταση βελτιώνεται στα δύο επόμενα βιβλία στα οποία συνεχίζεται η Αναζήτηση του Voidal και τα οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη. Η όλη ιδέα όμως του "παντοσύμπαντος" και του σκοτεινού άντρα με το Χέρι της Λήθης παραμένει γοητευτική και πιστεύω πως θα ενδιαφέρει όσους ψάχνουν κάτι ιδιαίτερο στο χώρο της σκοτεινής φαντασίας. Μια πιο αναλυτική προσέγγιση πάνω στο θέμα θα βρείτε εδώ. Από την μεριά μου εύχομαι καλό ταξίδι μέσα -και πέρα- από τις στρεβλές και εξωτικές διαστάσεις του omniverse σε όσους το αποτολμήσουν.