FOREVER FIGHTING THE WORLD!!!

Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

Καλοκαίρι 2014

Το καλοκαίρι του 2014 ξεκινάει με ευχάριστες ειδήσεις. Πρώτα απ' όλα, κάθε Κυριακή θα έχουμε συντροφιά τα αγαπημένα παπιά του Carl Barks, καθώς η εφημερίδα Καθημερινή θα περιέχει ως ένθετο ένα σκληρόδετο τόμο με κλασικές ιστορίες του μεγάλου δημιουργού. Ήδη χθες στα περίπτερα βρισκόταν ο πρώτος τόμος της σειράς, με κλασικές ιστορίες όπως οι Στα Ίχνη του Μονόκερω και Στην Αρχαία Περσία.  Μόνο αρνητικό, το γεγονός πως δεν βλέπω να υπάρχει κάποιος τόμος με τις φοβερές ιστορίες που έγραψε ο Barks την δεκαετία του '40 (κάποιες από αυτές πρέπει να αποτελέσουν θέμα ξεχωριστής ανάρτησης).

 
Επιπλέον, κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία. Τα περιεχόμενα του είναι όπως πάντα άκρως ενδιαφέροντα και όσες/όσοι ασχολείστε με τον χώρο αξίζει να το αναζητήσετε και να του ρίξετε μια ματιά. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.


Κλείνω την ανάρτηση με δύο προτεινόμενα άσματα. Το πρώτο είναι η νέα εκτέλεση του κλασικού Children of the Storm των Virgin Steele από την μπαντάρα του Jack Starr

The wicked wind is howling and it's screaming out my name
Above the ring of fire, the necromancer reigns
With thunder and lightning, he enforces his command
Of evil, lust and violence, destruction rules the land

Το δεύτερο είναι το Laser Enforcer των Slough Feg από την νέα τους κυκλοφορία Digital Resistance. Επιβολή δια του laser από μια παράξενη μπάντα που δεν μας απογοητεύει ποτέ. Heavy Metal για λίγους...



Καλό καλοκαίρι και καλές αναζητήσεις λοιπόν. Βγάλτε την πανοπλία, απολαύστε τον Ήλιο και f**k them all που έλεγε και κάποιος παλιότερος. Hail!

Σάββατο 26 Απριλίου 2014

Ο φιλόσοφος

Από το θρυλικό αρχείο του Κιμμέριου, παραθέτουμε ένα αξέχαστο καρέ από το τεύχος 128 του SSOC (τίτλος ιστορίας Curse of the Ageless Ones). Σπαθοφόρος, φιλόσοφος, θεραπευτής... Conan ο Αιώνιος. Hail!


ΥΓ) Σχετική αναφορά έχει γίνει παλιότερα και εδώ. Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί.

Κυριακή 13 Απριλίου 2014

Το Χέρι της Λήθης

Ελάχιστοι μυημένοι είναι αυτοί που θα σας μιλήσουν για το νεφελώδες ον που φέρει το δυσοίωνο όνομα Voidal. Και αυτά που θα μάθετε δεν θα είναι και πολλά: ένας μαυροντυμένος άντρας, καταραμένος από τους Σκοτεινούς Θεούς για κάποιο ακατονόμαστο έγκλημα που διέπραξε εναντίον τους. Καταδικασμένος να λειτουργεί ως -ακούσιο- εκτελεστικό όργανο των θεών αυτών στο αλλόκοτο συνονθύλευμα διαστάσεων και κόσμων που ακούει στο όνομα "παντοσύμπαν" (omniverse). 

Στερημένος από την μνήμη του και την ίδια του την ψυχή, ο Voidal έρχεται από το Κενό και επιστρέφει σε αυτό αφού πρώτα εκπληρώσει ένα μέρος του Μεγάλου Σχεδίου των Σκοτεινών Θεών. Κάνει την εμφάνιση του σε απίστευτα και παράξενα μέρη που κατοικούνται από αινιγματικές οντότητες, ξεπεσμένους θεούς, διαβολικούς μάγους, λάμιες και δαιμόνια, τέρατα και βδελυγμίες. Γίνεται το όχημα μέσω του οποίου οι Σκοτεινοί Θεοί αποδίδουν την τρομερή δικαιοσύνη τους. Και σιγά σιγά αρχίζει να θέτει ερωτήματα στον εαυτό του και προσπαθεί να συλλέξει και να ενώσει τις σκόρπιες ψηφίδες που συνθέτουν την ταυτότητα του με απώτερο σκοπό να κερδίσει τον έλεγχο του πεπρωμένου του. Αλλά υπάρχει τελικά ελεύθερη βούληση ή παραμένουμε πιόνια που εκτελούν προσεκτικά σχεδιασμένες κινήσεις στα πλαίσια μιας προκαθορισμένης Μοίρας της οποίας την ολότητα αδυνατούμε να συλλάβουμε;


Αυτός που κάλεσε τον μυστηριώδη μαυροντυμένο άντρα από το Κενό και τη Λήθη στην δική μας διάσταση είναι ο βρετανός συγγραφέας Adrian Cole. Οι περιπέτειες του Voidal ξετυλίγονται σε τρια βιβλία σκοτεινού fantasy, εκ των οποίων το πρώτο είναι το Oblivion Hand το οποίο και βρέθηκε πρόσφατα στα χέρια μου. Το πνεύμα του Clark Ashton Smith αλλά και του Michael Moorcock κυριαρχεί στις ιστορίες του Voidal και χωρίς αμφιβολία οι ιδέες του Cole είναι ενδιαφέρουσες, πρωτότυπες και επαρκώς αλλόκοτες. Δυστυχώς το συνολικό αποτέλεσμα αδικείται από την μέτρια τεχνική του Cole, ο οποίος είναι -για μένα τουλάχιστον- ένας αδύναμος συγγραφέας. Σε διαφορετική περίπτωση, ιστορίες όπως το The Lair of the Spydron ή το The Universe of Islands θα ήταν μικρά διαμάντια της λογοτεχνίας φαντασίας. Όπως έχουν τα πράγματα όμως, οι ιστορίες του Oblivion Hand παραμένουν στην κατηγορία του υλικού με δυνατότητες που δεν αξιοποιήθηκαν όσο θα έπρεπε.

Ίσως η κατάσταση βελτιώνεται στα δύο επόμενα βιβλία στα οποία συνεχίζεται η Αναζήτηση του Voidal και τα οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη. Η όλη ιδέα όμως του "παντοσύμπαντος" και του σκοτεινού άντρα με το Χέρι της Λήθης παραμένει γοητευτική και πιστεύω πως θα ενδιαφέρει όσους ψάχνουν κάτι ιδιαίτερο στο χώρο της σκοτεινής φαντασίας. Μια πιο αναλυτική προσέγγιση πάνω στο θέμα θα βρείτε εδώ. Από την μεριά μου εύχομαι καλό ταξίδι μέσα -και πέρα- από τις στρεβλές και εξωτικές διαστάσεις του omniverse σε όσους το αποτολμήσουν.

Σάββατο 8 Μαρτίου 2014

Michael Shea RIP

Πριν ένα μήνα περίπου (στις 16/2) έφυγε από κοντά μας ο Michael Shea, ένας σπουδαίος -και άγνωστος στη χώρα μας- συγγραφέας φαντασίας. Ο Shea είχε τιμηθεί με το World Fantasy Award για την fantasy νουβέλα του Nifft the Lean και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους άλλους συγγραφείς του χώρου. Εγώ τον πρωτογνώρισα μέσω του τρομερού διηγήματος του The Autopsy και πάντοτε προσπαθούσα να κρατώ επαφή με το έργο του. Ως συγγραφέας, είχε ένα νοσηρό και περίτεχνο στυλ με επιρροές από Jack Vance, C. A. Smith και H. P. Lovecraft και οι κόσμοι που δημιούργησε ήταν εντυπωσιακοί και εξωφρενικά αλλόκοτοι (πχ το διήγημα The Fishing of the Demon-Sea). Του ευχόμαστε καλό ταξίδι και ελπίζουμε κάποια στιγμή να δούμε κάποια συλλογή ιστοριών του μεταφρασμένη στη γλώσσα μας.


Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014

Αλεξία

Καθώς κάθομαι εδώ και περνώ τις μέρες μου παρέα με H. Miller, Η. Ellison και μαθηματικές εξισώσεις, οι σκέψεις μου δεν παύουν να γυρνάνε στην Αλεξία. Κοντεύουν δύο χρόνια από τότε που την είδα τελευταία φορά. Δούλευε ως αναπληρώτρια στο ίδιο νησί με εμένα. Λιγομίλητη, απόμακρη, σοβαρή και με μια μικρή υποψία ξινίλας στην φατσούλα της. Δεν την έλεγες όμορφη αλλά είχε πολλά υποσχόμενο κορμί και εξέπεμπε θηλυκότητα. Δεν κάναμε παρέα. Μόνο ένα "γειά" και κάποιες τυπικές κουβέντες. Μέχρι που ένα χειμωνιάτικο Σαββατόβραδο σε κάποιο μπαράκι, με πλησίασε και μου έπιασε τη συζήτηση. Φορούσε ένα εφαρμοστό κοντό φόρεμα και μου ψιθύριζε στο αυτί πως δεν είχε κυλικείο στην δουλειά και αν θα ήθελα να της φέρνω εγώ τον καφέ της. Τολμώ να πω πως έσταζε καύλα αλλά δυστυχώς οι περιστάσεις ήταν τέτοιες που δεν μπορούσα να ορμήσω. Περιορίστηκα σε κάποια άνοστα αστειάκια και ύστερα από λίγο αποχώρησα εσπευσμένα. Μετά από λίγες μέρες η Αλεξία συνειδητοποίησε πως ήμουν δεσμευμένος (τώρα που το σκέφτομαι, δεσμά με την κυριολεκτική έννοια της λέξης) και σαν κυρία που ήταν δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μου. Οι τροχιές μας πλησίασαν για μια μόνο βραδιά αλλά η πολυπόθητη ένωση δεν έλαβε χώρα. Οι μήνες πέρασαν και το καλοκαίρι με βρήκε σε κάποια παραλία με ένα βιβλίο στο χέρι, να χαζεύω τον θεσπέσιο πισινό της Αλεξίας ενώ αυτή έπαιζε ρακέτες. Και με το τέλος του Ιούνη εκείνη έφυγε...


Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω για τον παράδεισο που έκρυβε η Αλεξία ανάμεσα στα σκέλια της. Προφανώς δεν θα μάθω ποτέ. Η ίδια παραμένει ένα σύμβολο για όλες τις γυναίκες που μας πλησίασαν, μας ξεσήκωσαν αλλά χάσαμε την ευκαιρία μας μαζί τους. Και πάντα λέμε πως θα έρθουν άλλες αλλά ο καιρός περνά και πολύ φοβούμαι πως πάντοτε η ευκαιρία θα γλιστράει μέσα από τα χέρια μας. Μάλλον αυτή είναι η κατάρα μας. Τουλάχιστον η δικιά μου. Κρίμα που δεν είμαι σαν τον H. Miller...

Στην εικόνα: Αλεξία και Κιμμέριος δια χειρός Frank Frazetta.

Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014

Στο σινεμά

Είναι ευνόητο πως το δεύτερο μέρος του The Hobbit είναι η ταινία που όλοι περιμέναμε αυτά τα Χριστούγεννα. Εγώ την είδα πριν λίγες μέρες και ανταποκρίθηκε πλήρως στις προσδοκίες μου, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί από το πρώτο μέρος αλλά και από το σχετικό trailer.


Αυτό που παρακολουθήσαμε είναι μια εντυπωσιακή παραγωγή που σε ταξιδεύει με επιτυχία στον κόσμο της Μέσης Γης, στο πλευρό της συντροφιάς του Μπίλμπο και των νάνων. Από την άλλη, η ταινία πάσχει από το πάγιο πρόβλημα κάθε χολυγουντιανής υπερπαραγωγής: για να βγάλει τα λεφτά της πρέπει να απευθυνθεί σε ένα ευρύ κοινό και αυτό συνεπάγεται υπερβολικό σαματά, ανόητα ρομάντζα καθώς και κλείσιμο ματιού στην πολιτική ορθότητα (πχ η απαραίτητη γυναίκα ηρωίδα ή η μαυρούλα που εμφανίζεται σε μια σκηνή πλήθους στην Λιμνούπολη). Βέβαια οι προαναφερθείσες αδυναμίες δεν αφαιρούν από την αξία της ταινίας η οποία παραμένει μια χορταστική περιπέτεια που αξίζει να την απολάυσει κάποιος στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πάντως διαπιστώνω πως εξακολουθεί να ισχύει αυτό που έχω ξαναγράψει: δεν έχει γυριστεί ακόμα μια πραγματικά ασυμβίβαστη ταινία φαντασίας που θα σέβεται μόνο το βιβλίο στο οποίο βασίζεται και όχι τις ανόητες χολυγουντιανές συμβάσεις.

Ωστόσο, κρυμμένο διαμάντι του 2013 και ταινία της χρονιάς ανακηρύσσεται χωρίς δεύτερη σκέψη το La Grande Belleza (ελλ. τίτλος: Η Τέλεια Ομορφιά) του Paolo Sorrentino. Πρόκειται για ένα αριστούργημα που πέρα από την αποθεωτική κινηματογράφηση της Αιώνιας Πόλης, αποκαλύπτει την κενότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής και κατεδαφίζει αρκετές όψεις του σαθρού οικοδομήματος της μοντέρνας κουλτούρας. Οι έχοντες κινηματογραφικό γούστο οφείλουν να τιμήσουν το σπουδαίο αυτό φιλμ.


Επίλογος: o ευρωπαϊκός κινηματογράφος επικρατεί άνετα της χολυγουντιανής παραγωγής (παρά την αγάπη μας για το βιβλίο του Tolkien και για τον Peter Jackson) και πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά; Ραντεβού στις αίθουσες προβολής!