Ψίθυροι στο σκοτάδι

Φόβος και ανησυχία με κατακλύζουν καθώς διαβάζω για πτώματα παράξενων πραγμάτων που μάρτυρες τα είδαν να επιπλέουν στα ορμητικά νερά των ποταμών κατά τις πλημμύρες του Νοέμβρη του 1927 στο Vermont. Για βομβώδεις φωνές που μοιάζουν με ανθρώπου και κάνουν εξωφρενικές προτάσεις σε μοναχικούς διαβάτες στα βάθη σκοτεινών δασών. Για ένα απομονωμένο σπίτι (The House on the Borderland ίσως;) στις πλαγιές του Σκοτεινού Βουνού που πολιορκείται από εξωκοσμικές δυνάμεις. Για αποτρόπαια ίχνη που βρέθηκαν γύρω από το σπίτι αυτό και για εξωγηίνα όντα που στοιχειώνουν τους δασωμένους λόφους και κρύβονται στα έγκατα τους έχοντας απροσδιόριστα σχέδια για την ανθρωπότητα. Για υποσχέσεις απαγορευμένων γνώσεων και ταξιδιών πέρα από το χωροχρονικό συνεχές που είναι γνωστό στην ανθρώπινη επιστήμη. Για ένα πλάσμα που, καθισμένο σε μια πολυθρόνα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ψιθυρίζει ανόσια κοσμικά μυστικά... 

Αναρωτιέμαι ποιες ήταν οι τρομερές αποκαλύψεις της δεύτερης επιστολής του ερημίτη Henry Akeley προς τον καθηγητή Albert Wilmarth και ποια ήταν η τύχη του πρώτου. Ποια ήταν η σημασία των ιερογλυφικών πάνω στην μυστηριώδη Μαύρη Πέτρα που παραπέμπει στην Μαύρη Σφραγίδα του A. Machen; Ποια είναι η αληθινή φύση των Ντολ και του Yig, του Πατέρα των Ερπετών; Ποιο είναι το πυρηνικό χάος που ο τρελός Άραβας τόσο σπλαχνικά έχει ρίξει σαν πέπλο πάνω του το όνομα Azathoth; Ποια είναι τελικά η πραγματική θέση της ανθρωπότητας σε ένα σύμπαν άπειρο και αδιάφορο και πως είναι δυνατόν η πλήρης συνειδητοποίηση της να μην οδηγήσει στην απελπισία και την τρέλα;

Το μυαλό μου παραλύει όταν σκέφτομαι τις διαστρικές πτήσεις... Τα οικοδομήματα δίχως παράθυρα στον νυχτωμένο Γιουγκόθ... Τα ποτάμια από πίσσα που κυλάνε κάτω από τις κυκλώπειες γέφυρες... Τους κυλίνδρους για την αποθήκευση εγκεφάλων και τα ανίερα μηχανήματα που τους επιτρέπουν να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο... Την απειλή που καραδοκεί στις ερημικές γωνιές του πλανήτη μας και μας παρακολουθεί συνεχώς, περιμένοντας...

Όχι, δεν έκανα χρήση απαγορευμένων ουσιών. Οι παραπάνω σκέψεις έχουν ως αφετηρία μια πρόσφατη επαναπροσέγγιση της κλασικής ιστορίας The Whisperer in Darkness του H. P. Lovecraft, με αφορμή την παρακολούθηση της ομώνυμης ταινίας του 2011. Η ιστορία δημοσιευτηκε στο περιοδικό Weird Tales τον Αύγουστο του 1931 και περιέχει αρκετές αναφορές στην Μυθολογία Κθούλου, αν και δεν θα έλεγα πως ανήκει στον σκληρό πυρήνα της. Μάλιστα, θα την τοποθετούσα περισσότερο στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας παρά σε εκείνον του υπερφυσικού τρόμου. Σε κάθε περίπτωση, αφήνει να φανούν οι αρετές αλλά και (μετά από μια δεύτερη, πιο ώριμη ανάγνωση) οι αδυναμίες του σπουδαίου αμερικανού συγγραφέα. Προσωπικά, κατατάσσω το TWiD μεταξύ των καλύτερων έργων του συγγραφέα λόγω της δυσοίωνης και απειλητικής ατμόσφαιρας, των τρομερών υπαινιγμών, των περιγραφών του πολιτισμού των μυκητοειδών πλασμάτων και της αξέχαστης αποκάλυψης του τέλους. Πραγματικός εξωγήινος τρόμος για αυθεντικούς αναζητητές της κοσμικής τρέλας...

Και λίγα λόγια για την κινηματογραφική μεταφορά του TWiD: πρόκειται για ένα ασπρόμαυρο φιλμ που παραπέμπει σε παλιές ταινίες τρόμου και έχει γυριστεί από την ομάδα H. P. Lovecraft Historical Society (οι ίδιοι που έχουν κάνει το βωβό και επίσης ασπρόμαυρο The Call of Cthulhu του 2005). Η ταινία πετυχαίνει να δημιουργήσει την απαραίτητη ατμόσφαιρα απειλής και φόβου, έχει μείνει πιστή στον βασικό πυρήνα της ιστορίας του HPL αλλά κατά τ' άλλα παρουσιάζει αρκετές διαφορές σε σχέση με το πρωτότυπο έργο. Ειδικά στο τελευταίο μισάωρο τα πράγματα ξεφεύγουν εντελώς αφού έχουν προστεθεί σκηνές δράσης που δεν υπάρχουν στο διήγημα, οι οποίες θεωρώ πως αφαιρούν αρκετά από την δύναμη της. Ακόμα και έτσι όμως, οφείλω να παραδεχτώ πως η σκηνή της περιπλάνησης του Wilmarth στο εσωτερικό της σπηλιάς των πλασμάτων είναι επαρκώς βλάσφημη. Ως σύνολο (και ανεξάρτητα από τις όποιες ενστάσεις), η ταινία αποτελεί μια πολύ σημαντική προσπάθεια, την προτείνω ανεπιφύλακτα και εύχομαι να υπάρξει ανάλογη συνέχεια και με άλλα διηγήματα του HPL.

Κλείνω την ανάρτηση διατυπώνοντας το επιτακτικό ερώτημα: τι στο διάολο έλεγαν αυτές οι βομβώδεις φωνές στα βάθη του δάσος; Μέχρι την επόμενη φορά: Ia! Shub Niggurath!

Lovehunters

Ως γνήσιος μεταλλάς, η καρδιά μου είναι πάντοτε κοντά στους πάσης φύσεως ηρωικούς τύπους που προσπαθούν να προσεγγίσουν ωραίες -και συνήθως ξινές- γκόμενες με τις οποίες αντικειμενικά δεν έχουν καμία ελπίδα να κάνουν κάτι (όχι λόγω ανεπάρκειας των πρώτων αλλά μάλλον λόγω μαλακίας των δεύτερων). Αισθάνομαι θαυμασμό για τα άκυρα τους σχόλια, τα κρύα αστεία, τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα και ο,τιδήποτε άλλο θα κάνει την ωραία γκόμενα που πολιορκούν να δυσανασχετήσει και να ξινίσει ακόμα περισσότερο τα ήδη ξινισμένα μούτρα της. Και πάντοτε στέκομαι στο πλευρό και ενθαρρύνω τους ηρωικούς αυτούς τύπους στον μάταιο αγώνα τους. Σε όλους αυτούς τους απτόητους και άοκνους κυνηγούς στέλνω το χαιρετισμό μου και τους αφιερώνω τον ακόλουθο ύμνο των Whitesnake:

 

RIDE ON!!!

On stage

Αν και μουσική μου προτεραιότητα είναι το αιώνιο Heavy Metal, τείνω να παραδεχτώ πως η σπουδαιότερη μουσική βγήκε την δεκαετία του '70 από τις μεγάλες μπάντες του Hard Rock. Από τα πολλά ονόματα που μεγαλούργησαν την εποχή εκείνη, τα δύο πιο αγαπημένα μου είναι οι Deep Purple και οι Rainbow. Μπάντες με απεριόριστες δυνατότητες (ειδικά οι Purple) και τρομερά ταλαντούχους μουσικούς. Κοινή συνισταμένη και των δύο, ο θεός Ritchie Blackmore: ο αγέρωχος άντρας με τα μαύρα, ο μεγαλύτερος ροκ (ας τον χαρακτηρίσουμε έτσι γιατί υποθέτω πως κάτι τέτοιο θα ήθελε και ο ίδιος) κιθαρίστας στην ιστορία του πλανήτη (και δεν πάει να λέτε ό,τι θέλετε οι μουσικόφιλοι).

Την βρίσκω ιδιαίτερα με τις ζωντανές ηχογραφήσεις των δύο αυτών συγκροτημάτων από την εποχή που βρισκόντουσαν στο απόγειο της δόξας τους. Ανοίγω μια μπύρα και χάνομαι στους κόσμους του Made in Japan ή του On stage. Απολαμβάνω τους τεράστιους παίκτες να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους, να σολάρουν, να αυτοσχεδιάζουν, να δίνουν μαθήματα ζωντανής εμφάνισης, να γράφουν το όνομα τους με ανεξίτηλα γράμματα στην Ιστορία του Σκληρού Ήχου. Child in time, Lazy, Highway star, Mistreated, Catch the rainbow, Still I'm sad, Kill the king και τόσα άλλα. Κάθε τραγούδι και μνημείo του Hard.

Έτσι! Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στο γεγονός πως ο Ritchie γράφει και λίγο στα παπάρια του το κοινό και παίζει τα δικά του. Αυτά τα live είναι ο όλεθρος του σύγχρονου κουτοπόνηρου και κλαψομούνη έλληνα οπαδού, αυτού που έχει άποψη για όλα, αυτού που θα γκρινιάξει για το ντραμ σόλο και τη μεγάλη διάρκεια των κομματιών και δεν θα κάτσει να απολάυσει το μεγαλείο της μπάντας και την μαγεία της μουσικής.

Ανοίγω άλλη μια μπύρα και την υψώνω εις υγεία -και σε ορισμένες περιπτώσεις εις ανάμνηση- του Ritchie, του Jon, των δύο Ian, και του Roger αλλά και των Ronnie, David, Cozy, Glenn και όλων των άλλων που ακολούθησαν. Ο καιρός τους πέρασε αλλά πάντα θα μας ταξιδεύει η μουσική τους. Cheers mates!

Heavy Revolution

Αυτό που μου προκαλεί εντύπωση με την έκρηξη του NWOBHM είναι το πως συντονίστηκαν μαζί του -εκούσια ή ακούσια, δεν το γνωρίζω- κάποιες παλιότερες μπάντες που εκείνη την περίοδο κυκλοφόρησαν κλασικούς δίσκους, σε πλήρη σύμπνοια με την θυελλώδη επέλαση του Νέου Κύματος. Έτσι οι Black Sabbath κυκλοφόρησαν το μνημειώδες Heaven and Hell το 1980, ενώ οι Judas Priest το σαρωτικό British Steel το ίδιο έτος. To 1980 ήταν και χρονιά που οι Ουαλλοί Budgie κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό Power supply.

Όπως οι Sabbath και οι Priest, έτσι και οι Budgie είχαν πολλά χρόνια παρουσίας στον χώρο του Hard 'n' Heavy, αν και δεν έχαιραν της αναγνώρισης των δύο πρώτων. Ο πρώτος δίσκος τους κυκλοφόρησε το 1971 και τον ακολούθησαν άλλοι έξι μέχρι το όγδοο Power supply που σηματοδότησε την δυναμική είσοδο των Ουαλλών στην φλογισμένη δεκαετία του '80. Θα έλεγε κανείς πως οι Budgie απήυθυναν χαιρετισμό στην νέα δεκαετία αντλώντας από την ενέργεια που κατά κύματα εξέπεμπαν οι νεότερες μπάντες που είχαν εμφανιστεί στο προσκήνιο. Αυτή η ενέργεια μετουσιώθηκε στις δυναμικές συνθέσεις του Power supply, δίσκου που κατά την άποψη μου τοποθέτησε τους Βudgie στις πρώτες θέσεις ενός κινήματος, του οποίου άνηκαν και στους -αφανείς- γεννήτορες.

Μέχρι και η μασκότ του συγκροτήματος, ο περίφημος παπαγάλος, εμφανιζόταν στο εξώφυλλο του Power supply σε μια επιμεταλλωμένη εκδοχή. Τον δίσκο ανοίγει το Forearm smash που βρίσκει τους Budgie να πολεμούν στην πρώτη γραμμή, μαζί με τους νεαρότερους εκπροσώπους του Νέου Κύματος. Ο ήχος ήταν πιο ωμός και άμεσος σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ και η μπάντα προσέφερε στον ακροατή τίμιο βρετανικό heavy rock, με τα χαρακτηριστικά φωνητικά του μπασίστα-τραγουδιστή Burke Shelley (θυμίζει τον Geddy Lee των Rush) να πλαισιώνονται από την θαυμάσια κιθάρα του John Thomas (αντικατέστησε τον Tony Bourge) και τους άψογους τυμπανισμούς του Steve Williams. Ο δίσκος περιέχει κλασικά κομμάτια όπως τα Hellbender, Gunslinger, Crime against the world ενώ ξεχωρίζει το Heavy revolution, ύμνος στην μουσική επανάσταση που είχε ξεσπάσει εκείνη την δοξασμένη εποχή.

Put your hands on your black guitar
Hit the chord for a rock and roll star
Our heads jumping up and down
Heavy rock bands are back in town

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο μελαγχολικό Time to remember, στο οποίο διακρίνεται μια αποστασιοποίηση από το κλίμα ενθουσιασμού της εποχής, μια στοχαστικότητα που ίσως να οφείλεται στην πιο συνειδητοποιημένη προσέγγιση της μπάντας μετά από πολλά έτη παρουσίας στη σκηνή. Πραγματικά σπουδαίο κομμάτι και από τα ωραιότερα που έγραψαν οι Budgie κατά την διάρκεια της καριέρας τους.

Συμπερασματικά, τo Power supply απέδειξε με τον πιο τρανταχτό τρόπο πως οι Budgie δεν είχαν ξοφλήσει. Δήλωναν παρόντες στο πλευρό των πιτσιρικάδων του Νέου Κυματος της Ηλεκτρικής Επανάστασης, με δυνατό και ανανεωμένο ήχο.

Η ποιοτική πορεία της μπάντας συνεχίστηκε με άλλους δύο αξιόλογους δίσκους, τα Nightflight (1981) και Deliver us from evil (1982). Ακολούθως διαλύθηκαν και σήμερα μου φαίνεται πως είναι και πάλι ενεργοί. Εμείς τους θυμόμαστε πάντοτε με αγάπη διότι εκφράζουν το Hard 'n' Heavy που λατρέψαμε: γνήσιο και αληθινό!

Ύμνοι στο Κενό

Αν κάποιος αναζητεί το γκροτέσκο και επιθυμεί να συνομιλήσει με το Κενό, τότε είναι πολύ πιθανό να δει πίσω από το πέπλο, εκεί που αναβράζει ένα Σκοτάδι που δεν είναι απλά η απουσία του φωτός.

Το Σκοτάδι που κανείς δεν έχει δει είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από τον κόσμο της υλικής εμπειρίας που μας περιβάλλει. Το αρχέγονο χάος -άνομο και άλογο- είναι αυτό που μεταμορφώνει τα πάντα. Ακόμα και τα ανθρώπινα όντα είναι απλές μάσκες που το Σκοτάδι φοράει και η αυτοσυνείδηση μας είναι μια απάτη που χρησιμοποιεί η Σκια για να μας ξεγελάσει. Δεν υπάρχει ουσία στην ύπαρξη μας. Δεν υπάρχει σωτηρία, διότι πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς να σωθεί...

Οι παραπάνω γραμμές αποτελούν ένα δείγμα των τρομερών αποκαλύψεων που βρίσκει ο απαιτητικός αναγνώστης μέσα στις σελίδες των παράξενων ιστοριών του αμερικανού συγγραφέα Thomas Ligotti. 

Ο Ligotti είναι από τους κορυφαίους νεότερους συγγραφείς τρόμου (ξεκίνησε να δημοσιεύει διηγήματα στις αρχές της δεκαετίας του ΄80), αν και στη χώρα μας είναι σχετικά άγνωστος. Οι ιστορίες του επιτυγχάνουν εξαιρετικά υψηλά επίπεδα παραδοξότητας και προσεγγίζουν ένα είδος που κάποιοι έχουν περιγράψει ως φιλοσοφικό ή υπαρξιακό τρόμο. Η κατάδυση στο εφιαλτικό σύμπαν του Thomas Ligotti δεν συνοδεύεται από ακρωτηριασμούς, αιματοκυλίσματα και γραφικά τέρατα. Στις ιστορίες του κυριαρχούν το αλλόκοτο, η ζοφερή ατμόσφαιρα, οι πρωτότυπες ιδέες και μια μαυρίλα που κάποιες φορές γίνεται ασφυκτική και σου πλακώνει την ψυχή.

Σκοπός του κόσμου μας δεν είναι η επίτευξη της τελειότητας αλλά η φθορά και η αποσύνθεση. Το Μεγάλο Σχέδιο του σύμπαντος είναι γραμμένο -για όσους έχουν μάτια να το δουν- πάνω σε μια παλιά κούκλα βιτρίνας, ξεχασμένης σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο, κάποιου εγκαταλελειμμένου σπιτιού, κάποιας έρημης γειτονιάς.

Η συνωμοσία ενάντια στην ανθρωπότητα, η άβυσσος των οργανικών μορφών, οι ντελιριακές διαλέξεις του ντόκτορα Haxhausen, οι πιο δυσοίωνοι υπαινιγμοί στα πιο κοινότοπα πράγματα. Το αλλόκοτο, το ονειρικό, το εξωλογικό, οι ασαφείς απειλές και οι μαύρες αλήθειες... Το έργο του Ligotti επιφυλάσσει παράξενες εκπλήξεις για όσους ψάχνουν κάτι διαφορετικό στη λογοτεχνία τρόμου.

Μπορεί να γραφούν πάρα πολλά για αυτόν τον τόσο ξεχωριστό συγγραφέα, αλλά βρίσκομαι σε φάση προσέγγισης του έργου του οπότε επιφυλάσσομαι για μια πιο λεπτομερή παρουσίαση κάποια στιγμή στο μέλλον. Προτείνω στους ενδιαφερόμενους να αναζητήσουν ύμνους στο παράδοξο όπως τα διηγήματα The Tsalal και The Shadow, the Darkness.

ΥΓ1) Από τις εκδόσεις Οξύ είχε κυκλοφορήσει η συλλογή Εργοστάσιο Εφιαλτών που περιέχει πολύ μεγάλο μέρος του έργου του Ligotti. Δυστυχώς σήμερα το βιβλίο είναι πλέον εξαντλημένο και δύσκολα βρίσκεται .

ΥΓ2) Οι παράγραφοι με την πλάγια γραμματοσειρά προσπαθούν να μεταδώσουν -με μικρή επιτυχία- το πνεύμα κάποιων από τις ιστορίες που βρίσκονται στη συλλογή Noctuary του συγγραφέα.

The Isles of Ice

Οι Heart of Cygnus είναι μια αξιόλογη μπάντα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως φανερώνει και το όνομα τους, τρέφουν μεγάλη αγάπη για τους Rush. Οι Καναδοί θεοί είναι η βασική επιρροή των HoC, στον ήχο των οποίων συναντάμε και αρκετά στοιχεία από τους Iron Maiden. Εκτός από ωραίες συνθέσεις, οι ΗoC έχουν και μια επιμονή στη fantasy και sci-fi θεματολογία, γεγονός που τους καθιστά ακόμα πιο ενδιαφέροντες. Μέσα στο 2012 κυκλοφόρησαν το τέταρτο cd τους με γενικό τίτλο The voyage of Jonas. Την κυκλοφορία του την πήρα πρέφα πριν μερικές μέρες και πιστεύω πως αξίζει να παρουσιάσουμε ένα τραγούδι μέσα από αυτό. Ταξίδι στην Καρδιά του Κύκνου λοιπόν και στα μακρινά Νησιά του Πάγου...