Enter 2014

Το ιστολόγιο εύχεται καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους τους φίλους, αναγνώστες και μη. Ασχέτως αν οι αναρτήσεις έχουν ελαττωθεί, ο Κιμμέριος είναι πάντα εδώ σχεδιάζοντας νέες περιπέτειες παρά τον περιορισμένο χρόνο μου.

 

 

Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί και το νέο τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία. Αξίζει να το αναζητήσετε και να το διαβάσετε διότι περιέχει -όπως πάντα- πολύ ενδιαφέροντα κείμενα. Επιπλέον, το νέο τεύχος σηματοδοτεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός: την επιστροφή σε έντυπη μορφή της θρυλικής Πολεμικής Σημαίας του Ιππότη του Ήλιου. Για όσους θυμούνται: Heavy Metal για Λίγους!

Καλές αναζητήσεις, καλά διαβάσματα και καλή δύναμη για το 2014 λοιπόν! Και μην ξεχνάτε πως φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την έναρξη της Σταυροφορίας... Τα λέμε συντόμως! Hail!

Λευκή Θεά 2013

Beneath the fragile crust of this modern age of reason
A darker world lies waiting, primordial and pure
Hidden in the shades from ratio‘s cold pondering
to rise when the stars are right.  

Όταν έγραφα για εκείνον που πήγε πολύ μακρυά δεν είχα υπόψη τους παραπάνω στίχους αν και ταιριάζουν απόλυτα με το πνεύμα των τελευταίων γραμμών της ανάρτησης. Μερικές μέρες αργότερα άκουσα το The White Goddess, την νέα δουλειά των γερμανών Atlantean Kodex και εντυπωσιάστηκα όχι μόνο από την μουσική αλλά και από την ταύτιση απόψεων.

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα δώσει ιδιαίτερη προσοχή στον προηγούμενο δίσκο των ΑΚ (το The Golden Bough του 2010), αν και η όλη αισθητική προσέγγιση της μπάντας άφηνε να φανεί πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη κυκλοφορία. Είχα το νου μου γι' αυτούς και όταν πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το The White Goddess επεδίωξα να το ακούσω αμέσως. Και δεν το μετάνιωσα...

Το TWG δεν περιέχει μόνο καλή μουσική αλλά ξεχωρίζει και ως αισθητικό σύνολο. Ο τίτλος του δίσκου, το εξαιρετικό booklet που συνοδεύει το cd και οι στίχοι των τραγουδιών φανερώνουν πως οι ΑΚ είναι μια σοβαρή και "διαβασμένη" μπάντα. Και φυσικά, ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο υπέροχο εξώφυλλο. Σε μια εποχή που τα περισσότερα συγκροτήματα καταφεύγουν σε τυποποιημένες και αδιάφορες εικόνες που έχουν δημιουργηθεί με κάποιο πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή, οι ΑΚ επέλεξαν να κοσμήσει το εξώφυλλο του TWG το αριστούργημα Der Mönch am Meer του γερμανού ρομαντικού ζωγράφου Caspar David Friedrich. Η επιλογή αυτή είναι αρκετή για να δικαιώσει το όλο εγχείρημα της μπάντας στα μάτια μου.

Το The White Goddess είναι ένα μουσικό έργο που αναζητεί τις μυθικές ρίζες της Ευρώπης. Ένα έργο που ταξιδεύει τον ακροατή στα αρχαία δάση και στους αγρούς της Γηραιάς Ηπείρου για να συναντήσει τον Βασιλιά του Δάσους και να σταθεί μάρτυρας στις υπαίθριες τελετές για την αναγέννηση του Αήττητου Ήλιου. Ένα έργο που προχωράει βαθύτερα, σε αναζήτηση της "ζοφερής και αναπόφευκτης αλήθειας πίσω από κάθε μύθο της Δυτικής Ιστορίας" και πενθεί για τον θάνατο της Παράδοσης. Οι ΑΚ αναζητούν μια Ευρώπη που κατά την άποψη μου έχει οριστικά χαθεί, καθώς οι λαοί της έχουν περάσει σε μια νέα φάση κοσμοθέασης και τρόπου ζωής. Η ίδια η μπάντα γράφει πως το άλμπουμ είναι "μια δήλωση πάνω στον θάνατο και τη δύναμη που έρχεται μ' αυτόν, την πτώση και την ομορφιά ενός παρελθόντος που ποτέ δεν γνωρίσαμε..." Απαισιοδοξία; Ίσως! Αν και υπάρχει πάντα η ελπίδα για αναγέννηση. Αλλά τι μορφή -και τι νόημα- θα μπορούσε να έχει μια αναγέννηση σε μια έποχη σαν την δική μας που οι αξίες έχουν αλλάξει και νέες αντιλήψεις έχουν παγιωθεί;

Golden Bough του J. M. W. Turner

Στο μουσικό πεδίο, το TWG διαθέτει έμπνευση και όλα τα κομμάτια είναι δουλεμένα και αξιόλογα. Οι ΑΚ παίζουν γνήσιο Heavy Metal που κερδίζει τον ακροατή και μπορεί να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό, έξω από τα στενά πλαίσια του underground. Ο δίσκος περιέχει τρεις εισαγωγές και πέντε κανονικές συνθέσεις, με καλύτερες στιγμές το ορμητικό Sol Invictus, το αργόσυρτο The Heresiarch με τις στιχουργικές αναφορές στα γραπτά του H. P. Lovecraft και το θλιμμένο Twelve Stars and an Azure Gown. Το πολεμικό πνεύμα απουσιάζει εντελώς αλλά ίσως τελικά αυτό να λειτουργεί υπέρ του συνολικού αποτελέσματος. Το μόνο βέβαιο είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια από τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Δυστυχώς δεν έχω ασχοληθεί με συνεντεύξεις και δηλώσεις του συγκροτήματος, ούτε έχω διαβάσει το The White Goddess του R. Graves ώστε να γράψω περισσότερα σχετικά με την κοσμοθεωρία των ΑΚ και την πηγή από την οποία εμπνεύστηκαν τον τίτλο -και την ουσία υποθέτω- του δίσκου τους. Κάπου εδώ λοιπόν θα σταματήσω. Η μουσική όμως συνεχίζει: από τις σάλπιγγες που ηχούν στην έναρξη μέχρι το μελαγχολικό πιάνο που κλείνει τον δίσκο, το νέο πόνημα των AK αποτελεί ένα μυστηριακό ταξίδι που θα ανταμείψει τον ακροατή που ψάχνει για κάτι διαφορετικό. Ο επίλογος ανήκει στην μπάντα:

There are shadows over Athens and Rome still lies in flames
In these days when need is great, there's no heroes there's no saints
But when the night is darkest, Prometheus' touch will burn
And the goddess on a white bull - though she never left - returns 

Αυτός που πήγε πολύ μακρυά

Πολλοί είναι αυτοί που θα συμφωνήσουν με την άποψη πως ο Άνθρωπος των καιρών μας έχει αποκοπεί από τη χαρά της ζωής και έχει εγκλωβιστεί σε έναν μη-φυσικό βίο γεμάτο άγχος, ενοχές και πόνο. Ο Frank Halton αποφάσισε να αναζητήσει την πηγή της πρωταρχικής χαράς και για το σκοπό αυτό εγκατέλειψε το Λονδίνο και την καριέρα του ως ζωγράφος και κατέφυγε στην αγγλική εξοχή. Εκεί, μέσα στο δάσος και δίπλα στο ποτάμι, κατάφερε να αποκαταστήσει τους σπασμένους δεσμούς με την Φύση και να έρθει πιο κοντά στην μυστική ουσία της. Και μια μέρα, καθώς ρέμβαζε στην άκρη του ποταμιού, άκουσε την απόκοσμη μουσική: τον αυλό του θεού Πάνα, την φωνή του φυσικού κόσμου που μας περιβάλλει...

Ο Frank κατάλαβε πως σύντομα θα είχε την ευκαιρία να γίνει μάρτυρας μιας τρομερής αποκάλυψης: θα έβλεπε τον ίδιο τον Πάνα, θα του φανερωνόταν η αρχέγονη φυσική δύναμη. Όμως η δύναμη αυτή δεν ταυτίζεται αποκλειστικά με την χαρά και την ζωή αφού η Φύση έχει και μια σκοτείνη πλευρά που συνδέεται με τον θάνατο, τον πόνο και την αποσύνθεση. Όταν ο Frank Halton συνειδητοποίησε την φοβερή αυτή αλήθεια ήταν πολύ αργά. Είχε ήδη πάει πολύ μακρυά για να κάνει πίσω...

Ο Frank Halton παραμέρισε το πέπλο που χωρίζει τον κόσμο μας από τον αληθινό κόσμο και αναζήτησε τις μυστηριώδεις δυνάμεις που βρίσκονται στον πυρήνα όλων των πραγμάτων. Ο κερασφόρος θεός του φανερώθηκε και ο αναζητητής πλήρωσε το τίμημα. Πέρα από τα προστατευτικά τείχη που έχει υψώσει γύρω μας ο μοντέρνος πολιτισμός και την ασφάλεια που αυτά μας προσφέρουν, το Άγνωστο εξακολουθεί να παραμονεύει. Αλλά λίγοι γοητεύονται από αυτό και ελάχιστοι έχουν το θάρρος να το αντιμετωπίσουν.

The Man Who Went Too Far: ο Frank Halton στo ομώνυμο διήγημα του E. F. Benson. Μια ξεχωριστή παράξενη ιστορία που φέρνει στο μυαλό το The Great God Pan του Arthur Machen.

Edward Frederic Benson (1867-1940): ξεχασμένος άγγλος συγγραφέας διηγημάτων τρόμου (και όχι μόνο). Ο Lovecraft εκτιμούσε ιδιαίτερα το The Man Who Went Too Far. 

Σύντομη συνάντηση στη Σαντιζάρ

Στις σελίδες 2 και 3 του έκτου τεύχους του ιστορικού Conan the Barbarian (τίτλος ιστορίας: Devil-wings over Shadizar) διαδραματίζεται μια σύντομη (και επεισοδιακή) συνάντηση του Conan με τις κωμικές εκδοχές δύο άλλων θρυλικών ηρώων της λογοτεχνίας ηρωϊκής φαντασίας. Ο νεαρός Κιμμέριος, που μόλις έχει ξεκινήσει τις περιπλανήσεις του στα πολιτισμένα βασίλεια του Νότου, αιφνιδιάζει τους κλέφτες Fafnir και Black Rat ενώ αυτοί μαλώνουν για την μοιρασιά των κλοπιμαίων τους.

Η δεύτερη σελίδα του  Conan the Barbarian #6

Οι δημιουργοί του κόμικ Roy Thomas και Barry Smith προφανώς κλείνουν το μάτι στο διάσημο δίδυμο των Fafhrd και Gray Mouser (Φάφρντ και Γκρίζος Γάτος), που έγιναν γνωστοί μέσα από τις ιστορίες του μεγάλου συγγραφέα fantasy και επιστημονικής φαντασίας Fritz Leiber.

Η Σαντιζάρ η Αμαρτωλή αποτελεί ιδανικό φόντο για το σύντομο συναπάντημα των τριών κλεφτών. Φυσικά οι καρικατούρες των Fafhrd και Gray Mouser δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρούς αντιπάλους για τον Κιμμέριο. Όμως έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τι θα είχε συμβεί αν -μέσα από μια στρέβλωση του χωροχρόνου όπως σε κάποιο επόμενο τεύχος με τον Elric- ο Conan είχε συναντήσει τους πραγματικούς ήρωες του Leiber. Είμαι βέβαιος πως η αρχική καχυποψία θα έδινε σύντομα τη θέση της σε μια εγκάρδια φιλία και σε μια ιδιαίτερα κερδοφόρα συνεργασία. Και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τις τρομερές περιπέτειες στις οποίες θα ρίχνονταν οι τρεις άνδρες...

Φαφρντ και Γκρίζος Γάτος του Mike Mignola

Προς το παρόν, ο Κιμμέριος και το δίδυμο του Leiber συνεχίζουν τις αναζητήσεις τους σε διαφορετικούς αλλά το ίδιο επικίνδυνους δρόμους. Εμείς παραμένουμε πιστοί τους σύντροφοι στις περιπλανήσεις τους στους κόσμους του σπαθιού και της μαγείας.

Μισθοφόρος

Το τεύχος 126 του Savage Sword of Conan περιέχει την ιστορία με τίτλο The Mercenary, σε σχέδιο του Gary Kwapisz και σενάριο του Larry Yakata. Μέσα στις ασπρόμαυρες σελίδες του τεύχους, ένας νεαρός αγρότης σώζει τη ζωή του Κιμμέριου αλλά στη συνέχεια η Μοίρα τους τοποθετεί σε αντίπαλες παρατάξεις, τον πρώτο ως επαναστάτη και τον δεύτερο ως μισθοφόρο. Η κατάληξη είναι τραγική και καθιστά το The Mercenary μια από τις πιο σκοτεινές και πιο σοβαρές ιστορίες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο SSoC. 

Χωρίς τον Ernie Chan να απαλύνει τις γραμμές του, ο Conan του Kwapisz  είναι τραχύς και εξωπραγματικά βλοσυρός, σε πλήρη συμφωνία με την βαριά ατμόσφαιρα της ιστορίας. Τα αξιομνημόνευτα καρέ αφθονούν και  αιχμαλωτίζουν το βλέμμα με την δύναμη τους. 

 

Το The Mercenary αποτελεί ένα απαισιόδοξο σχόλιο πάνω στην φύση του πολέμου, τη στάση των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτόν και την αντιπαράθεση του ιδεαλισμού με τον ωμό ρεαλισμό. Ο πόλεμος χάνει γρήγορα την αίγλη του για τον νεαρό Petrus και η πλευρά που μάχεται για τον δίκαιο σκοπό δεν είναι απαραίτητο να επικρατήσει.

O ίδιος ο Conan παίζει καταλυτικό ρόλο στον ατιμωτικό θάνατο του ευεργέτη του και στο τέλος της ιστορίας ξεκινά για να πολεμήσει ενάντια στους μέχρι πρότινος εργοδότες του. Αλλά μάλλον το κίνητρο του είναι η εξιλέωση και η εκδίκηση και όχι μια ριζική αναθεώρηση των απόψεων του. Βέβαια, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε καθώς ο Κιμμέριος καλπάζει μέσα στην νύχτα και την καταιγίδα στο τελευταίο καρέ της ιστορίας...

Το The Mercenary είναι μια ιστορία αξιώσεων που αξίζει να ανακαλύψετε. Και αν ο ορμητικός Κιμμέριος -βυθισμένος σε ένα θυελλώδη βίο αίματος και πάθους- δεν έχει ακόμα χρόνο γι' αυτό, ίσως σε εσάς προκαλέσει γόνιμους προβληματισμούς.

ΥΓ) Όλα τα καρέ είναι από το τεύχος 126 (όπως και η εικόνα που κοσμεί την επικεφαλίδα του ιστολογίου). Αφορμή για την ανάρτηση μια πρόσφατη ανάγνωση της ιστορίας και κάποιες σκόρπιες, αδέσποτες σκέψεις.

Καλοκαίρι 2013

Το καλοκαίρι έχει ήδη ξεκινήσει και το ιστολόγιο εύχεται καλή ξεκούραση και αυθεντικές θερινές αναζητήσεις σε όλους τους φίλους και αναγνώστες. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, οφείλετε να τσεκάρετε το νέο -δωδέκατο- τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία το οποίο περιέχει, όπως πάντα, ποιοτικά και ενδιαφέροντα άρθρα. 

Χαιρετισμούς και θα τα ξαναπούμε σύντομα!