Σύντομη συνάντηση στη Σαντιζάρ

Στις σελίδες 2 και 3 του έκτου τεύχους του ιστορικού Conan the Barbarian (τίτλος ιστορίας: Devil-wings over Shadizar) διαδραματίζεται μια σύντομη (και επεισοδιακή) συνάντηση του Conan με τις κωμικές εκδοχές δύο άλλων θρυλικών ηρώων της λογοτεχνίας ηρωϊκής φαντασίας. Ο νεαρός Κιμμέριος, που μόλις έχει ξεκινήσει τις περιπλανήσεις του στα πολιτισμένα βασίλεια του Νότου, αιφνιδιάζει τους κλέφτες Fafnir και Black Rat ενώ αυτοί μαλώνουν για την μοιρασιά των κλοπιμαίων τους.

Η δεύτερη σελίδα του  Conan the Barbarian #6

Οι δημιουργοί του κόμικ Roy Thomas και Barry Smith προφανώς κλείνουν το μάτι στο διάσημο δίδυμο των Fafhrd και Gray Mouser (Φάφρντ και Γκρίζος Γάτος), που έγιναν γνωστοί μέσα από τις ιστορίες του μεγάλου συγγραφέα fantasy και επιστημονικής φαντασίας Fritz Leiber.

Η Σαντιζάρ η Αμαρτωλή αποτελεί ιδανικό φόντο για το σύντομο συναπάντημα των τριών κλεφτών. Φυσικά οι καρικατούρες των Fafhrd και Gray Mouser δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρούς αντιπάλους για τον Κιμμέριο. Όμως έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τι θα είχε συμβεί αν -μέσα από μια στρέβλωση του χωροχρόνου όπως σε κάποιο επόμενο τεύχος με τον Elric- ο Conan είχε συναντήσει τους πραγματικούς ήρωες του Leiber. Είμαι βέβαιος πως η αρχική καχυποψία θα έδινε σύντομα τη θέση της σε μια εγκάρδια φιλία και σε μια ιδιαίτερα κερδοφόρα συνεργασία. Και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τις τρομερές περιπέτειες στις οποίες θα ρίχνονταν οι τρεις άνδρες...

Φαφρντ και Γκρίζος Γάτος του Mike Mignola

Προς το παρόν, ο Κιμμέριος και το δίδυμο του Leiber συνεχίζουν τις αναζητήσεις τους σε διαφορετικούς αλλά το ίδιο επικίνδυνους δρόμους. Εμείς παραμένουμε πιστοί τους σύντροφοι στις περιπλανήσεις τους στους κόσμους του σπαθιού και της μαγείας.

Μισθοφόρος

Το τεύχος 126 του Savage Sword of Conan περιέχει την ιστορία με τίτλο The Mercenary, σε σχέδιο του Gary Kwapisz και σενάριο του Larry Yakata. Μέσα στις ασπρόμαυρες σελίδες του τεύχους, ένας νεαρός αγρότης σώζει τη ζωή του Κιμμέριου αλλά στη συνέχεια η Μοίρα τους τοποθετεί σε αντίπαλες παρατάξεις, τον πρώτο ως επαναστάτη και τον δεύτερο ως μισθοφόρο. Η κατάληξη είναι τραγική και καθιστά το The Mercenary μια από τις πιο σκοτεινές και πιο σοβαρές ιστορίες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο SSoC. 

Χωρίς τον Ernie Chan να απαλύνει τις γραμμές του, ο Conan του Kwapisz  είναι τραχύς και εξωπραγματικά βλοσυρός, σε πλήρη συμφωνία με την βαριά ατμόσφαιρα της ιστορίας. Τα αξιομνημόνευτα καρέ αφθονούν και  αιχμαλωτίζουν το βλέμμα με την δύναμη τους. 

 

Το The Mercenary αποτελεί ένα απαισιόδοξο σχόλιο πάνω στην φύση του πολέμου, τη στάση των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτόν και την αντιπαράθεση του ιδεαλισμού με τον ωμό ρεαλισμό. Ο πόλεμος χάνει γρήγορα την αίγλη του για τον νεαρό Petrus και η πλευρά που μάχεται για τον δίκαιο σκοπό δεν είναι απαραίτητο να επικρατήσει.

O ίδιος ο Conan παίζει καταλυτικό ρόλο στον ατιμωτικό θάνατο του ευεργέτη του και στο τέλος της ιστορίας ξεκινά για να πολεμήσει ενάντια στους μέχρι πρότινος εργοδότες του. Αλλά μάλλον το κίνητρο του είναι η εξιλέωση και η εκδίκηση και όχι μια ριζική αναθεώρηση των απόψεων του. Βέβαια, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε καθώς ο Κιμμέριος καλπάζει μέσα στην νύχτα και την καταιγίδα στο τελευταίο καρέ της ιστορίας...

Το The Mercenary είναι μια ιστορία αξιώσεων που αξίζει να ανακαλύψετε. Και αν ο ορμητικός Κιμμέριος -βυθισμένος σε ένα θυελλώδη βίο αίματος και πάθους- δεν έχει ακόμα χρόνο γι' αυτό, ίσως σε εσάς προκαλέσει γόνιμους προβληματισμούς.

ΥΓ) Όλα τα καρέ είναι από το τεύχος 126 (όπως και η εικόνα που κοσμεί την επικεφαλίδα του ιστολογίου). Αφορμή για την ανάρτηση μια πρόσφατη ανάγνωση της ιστορίας και κάποιες σκόρπιες, αδέσποτες σκέψεις.

Καλοκαίρι 2013

Το καλοκαίρι έχει ήδη ξεκινήσει και το ιστολόγιο εύχεται καλή ξεκούραση και αυθεντικές θερινές αναζητήσεις σε όλους τους φίλους και αναγνώστες. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, οφείλετε να τσεκάρετε το νέο -δωδέκατο- τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία το οποίο περιέχει, όπως πάντα, ποιοτικά και ενδιαφέροντα άρθρα. 

Χαιρετισμούς και θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Φιλοσοφώντας στην Urth

Στον κόσμο της Urth ακούγεται πως αν κάποιος φάει τη σάρκα ενός πτώματος μαζί με κάποιο συγκεκριμένο φάρμακο, τότε θα μπορέσει να ξαναζήσει τη ζωή του νεκρού, τα κομμάτια του οποίου καταβρόχθισε. Με αφορμή τις σκοτεινές αυτές φήμες, ο μαθητεύομενος βασανιστής Severian ρωτάει τον γέρο αρχειοφύλακα Ultan:

"...But tell me this- suppose two collaborate in the robbing of  a grave, and one takes the right hand for his share, and the other the left. Does he who ate the right hand have but half the dead man's life, and the other the rest? And if so, what if a third were to come and devour a foot?"

"It's a pity you are a torturer," Ultan said. "You might have been a philosopher..."

Ο παραπάνω διάλογος φανερώνει τα παράξενα μονοπάτια μέσα από τα οποία μια φιλοσοφική φύση μπορεί  να εκφράσει την δυναμική της. Αλλά βέβαια, στον κόσμο της Γης του πολύ μακρινού μέλλοντος όλα είναι λίγο παράξενα...

Πηγή: Τhe Shadow of the Torturer του αμερικανού συγγραφέα φαντασίας Gene Wolfe. Πρώτο μέρος του διάσημου και βραβευμένου Βιβλίου του Νέου Ήλιου (Book of the New Sun).

Στη Χώρα των Νεκρών

Στην απόδραση μας από την Χώρα των Νεκρών έχουμε ως οδηγό την φλογερή κιθάρα του τεράστιου Jack Starr. Ο μεγάλος κιθαρίστας και η παρέα του κυκλοφόρησαν το 2011 το Land of the Dead το οποίο περιέχει γνήσιο και σαρωτικό Heavy Metal και τοποθετείται άνετα μεταξύ των κορυφαίων κυκλοφοριών της χρονιάς εκείνης.

Παγερά αδιάφορος απέναντι σε μόδες και τάσεις, ο Jack Starr παίζει το Heavy Metal της ψυχής του με Τσαμπουκά και Δύναμη. Στο πλευρό του η ίδια ομάδα με το Defiance του 2009: o Ned Meloni στο μπάσο, ο Τodd Michael Hall στα φωνητικά και ο παλιός μας γνώριμος Rhino στα τύμπανα. Είναι πραγματικά ευχάριστο να βλέπεις πως, πολλά χρόνια μετά το ιστορικό No turning back του 1986, οι Burning Starr συνεχίζουν να διατηρούν την Φλόγα ζωντανή και βαδίζουν στο ίδιο ασυμβίβαστο μονοπάτι που χάραξαν οι Manowar.

Tο Land of the Dead χαρακτηρίζεται από αυθεντικό σκληρό ήχο και επική διάθεση. Περιέχει δυνατή μουσική για απαιτητικούς ακροατές. Ξεχώρισα το κεραυνοβόλο ομώνυμο κομμάτι, το Sands of Time και το φοβερό Daughter of Darkness, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι υπόλοιπες συνθέσεις στερούνται ενδιαφέροντος. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, οφείλετε να το τσεκάρετε γιατί ο Jack  Starr είναι Παίκτης, Άντρας και Υπερασπιστής και κρατάει ψηλά τη Σημαία του παραδοσιακού Metal. Εμείς στεκόμαστε στο πλευρό του και του στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας. Here we are, the last survivors calling...Keep the flame forever burning bright.

Warlord live

Οι ζωντανές εμφανίσεις των Warlord στην χώρα μας έχουν περάσει πλέον στην Ιστορία. Απομένουν πλέον οι αναμνήσεις και κάποιες παρατηρήσεις. Τις δεύτερες μπορούμε να τις συζητήσουμε -εν συντομία- στις ακόλουθες γραμμές:

α) Η συναυλία ήταν αντικειμενικά πολύ καλή (τους είδα το Σάββατο στην Αθήνα). Διαψεύστηκαν όλοι οι κακοπροαίρετοι που προέβλεπαν μια άσχημη εμφάνιση. Ακούσαμε όλες τις κλασικές συνθέσεις μέσα σε κλίμα Δύναμης και Συγκίνησης. Όποιος έχει άλλη γνώμη απλά δεν νιώθει.

β) Για μια ακόμα φορά ο Mark Zonder απέδειξε πόσο τεράστιος παίκτης είναι. Πέρα από την αδιαμφισβήτητη αξία του ως μουσικός, τον τιμά η αφοσίωση του στην Ιδέα των Warlord και η πίστη που έχει στον Τσάμη, ειδικά αν λάβουμε υπόψη πως έχει κάνει μια σπουδαία καριέρα και θα μπορούσε να μην ασχολείται με την παλιά του μπάντα και με έναν μουσικό που πολλοί θεωρούσαν ξοφλημένο.

γ) Για τον Destroyer τι να γράψει κανείς; Σε όσους διαθέτουν αντίληψη, η ασκητική και σεμνή μορφή του μονό σεβασμό θα μπορούσε να εμπνεύσει. Ιδιαίτερα συγκινητικός ήταν ο σύντομος λόγος που εκφώνησε. Εύχομαι η επίσκεψη του στην Ελλάδα να του χαρίσει δύναμη ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προσωπικά προβλήματα και να συνεχίσει να δημιουργεί μουσική.

δ) Υπήρξαν και κάποιοι ανύπαρκτοι τύποι που θεώρησαν απαραίτητο να κάνουν πλάκα και να ειρωνευτούν τον Τσάμη όταν μιλούσε στο κοινό αλλά και στα κενά μεταξύ των τραγουδιών που έπαιζε η μπάντα. Ενδεχομένως κάποιοι να θεωρούν πως ήταν αστείο να αποκαλούν τον Τσάμη "γέρο", να τον κράζουν και να χορεύουν κάτι σαν τσάμικο στο Aliens, αλλά η θλιβερή αλήθεια είναι πως είναι απλώς αγενείς και βλάκες. Πιστεύω πως η πνευματικότητα που εξέπεμπε ο Τσάμης είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτά τα τραγικά υποκείμενα.

 

 

Και το μέλλον; Τι επιφυλάσσει αυτό για τους Warlord; Δεδομένης της αποθεωτικής υποδοχής που γνώρισε η μπάντα σε αυτό το σύντομο πέρασμα της από Γερμανία και Ελλάδα πιστεύω πως μάλλον θα υπάρξει συνέχεια. Απομένει να δούμε αν ο Destoyer θα συνεχίσει να δημιουργεί εμπνευσμένη μουσική ή θα νικηθεί και αυτός από την Εντροπία που καταβροχθίζει τα πάντα. Μέχρι τότε η προτροπή παραμένει η ίδια: one by one, to the swords, to the guns!

ΥΓ) Μετά τη συναυλία βρέθηκα σε μια άκρως ενδιαφέρουσα ομήγυρη όπου και είχα την ευκαιρία να συζητήσω με δύο Μεγάλους Παλαιούς από το ηρωϊκό παρελθόν της Φωτιάς και του Ατσαλιού. Σε αυτούς στέλνω τα χαιρετίσματα μου. Hail and kill!