Φιλοσοφώντας στην Urth

Στον κόσμο της Urth ακούγεται πως αν κάποιος φάει τη σάρκα ενός πτώματος μαζί με κάποιο συγκεκριμένο φάρμακο, τότε θα μπορέσει να ξαναζήσει τη ζωή του νεκρού, τα κομμάτια του οποίου καταβρόχθισε. Με αφορμή τις σκοτεινές αυτές φήμες, ο μαθητεύομενος βασανιστής Severian ρωτάει τον γέρο αρχειοφύλακα Ultan:

"...But tell me this- suppose two collaborate in the robbing of  a grave, and one takes the right hand for his share, and the other the left. Does he who ate the right hand have but half the dead man's life, and the other the rest? And if so, what if a third were to come and devour a foot?"

"It's a pity you are a torturer," Ultan said. "You might have been a philosopher..."

Ο παραπάνω διάλογος φανερώνει τα παράξενα μονοπάτια μέσα από τα οποία μια φιλοσοφική φύση μπορεί  να εκφράσει την δυναμική της. Αλλά βέβαια, στον κόσμο της Γης του πολύ μακρινού μέλλοντος όλα είναι λίγο παράξενα...

Πηγή: Τhe Shadow of the Torturer του αμερικανού συγγραφέα φαντασίας Gene Wolfe. Πρώτο μέρος του διάσημου και βραβευμένου Βιβλίου του Νέου Ήλιου (Book of the New Sun).

Στη Χώρα των Νεκρών

Στην απόδραση μας από την Χώρα των Νεκρών έχουμε ως οδηγό την φλογερή κιθάρα του τεράστιου Jack Starr. Ο μεγάλος κιθαρίστας και η παρέα του κυκλοφόρησαν το 2011 το Land of the Dead το οποίο περιέχει γνήσιο και σαρωτικό Heavy Metal και τοποθετείται άνετα μεταξύ των κορυφαίων κυκλοφοριών της χρονιάς εκείνης.

Παγερά αδιάφορος απέναντι σε μόδες και τάσεις, ο Jack Starr παίζει το Heavy Metal της ψυχής του με Τσαμπουκά και Δύναμη. Στο πλευρό του η ίδια ομάδα με το Defiance του 2009: o Ned Meloni στο μπάσο, ο Τodd Michael Hall στα φωνητικά και ο παλιός μας γνώριμος Rhino στα τύμπανα. Είναι πραγματικά ευχάριστο να βλέπεις πως, πολλά χρόνια μετά το ιστορικό No turning back του 1986, οι Burning Starr συνεχίζουν να διατηρούν την Φλόγα ζωντανή και βαδίζουν στο ίδιο ασυμβίβαστο μονοπάτι που χάραξαν οι Manowar.

Tο Land of the Dead χαρακτηρίζεται από αυθεντικό σκληρό ήχο και επική διάθεση. Περιέχει δυνατή μουσική για απαιτητικούς ακροατές. Ξεχώρισα το κεραυνοβόλο ομώνυμο κομμάτι, το Sands of Time και το φοβερό Daughter of Darkness, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι υπόλοιπες συνθέσεις στερούνται ενδιαφέροντος. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, οφείλετε να το τσεκάρετε γιατί ο Jack  Starr είναι Παίκτης, Άντρας και Υπερασπιστής και κρατάει ψηλά τη Σημαία του παραδοσιακού Metal. Εμείς στεκόμαστε στο πλευρό του και του στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας. Here we are, the last survivors calling...Keep the flame forever burning bright.

Warlord live

Οι ζωντανές εμφανίσεις των Warlord στην χώρα μας έχουν περάσει πλέον στην Ιστορία. Απομένουν πλέον οι αναμνήσεις και κάποιες παρατηρήσεις. Τις δεύτερες μπορούμε να τις συζητήσουμε -εν συντομία- στις ακόλουθες γραμμές:

α) Η συναυλία ήταν αντικειμενικά πολύ καλή (τους είδα το Σάββατο στην Αθήνα). Διαψεύστηκαν όλοι οι κακοπροαίρετοι που προέβλεπαν μια άσχημη εμφάνιση. Ακούσαμε όλες τις κλασικές συνθέσεις μέσα σε κλίμα Δύναμης και Συγκίνησης. Όποιος έχει άλλη γνώμη απλά δεν νιώθει.

β) Για μια ακόμα φορά ο Mark Zonder απέδειξε πόσο τεράστιος παίκτης είναι. Πέρα από την αδιαμφισβήτητη αξία του ως μουσικός, τον τιμά η αφοσίωση του στην Ιδέα των Warlord και η πίστη που έχει στον Τσάμη, ειδικά αν λάβουμε υπόψη πως έχει κάνει μια σπουδαία καριέρα και θα μπορούσε να μην ασχολείται με την παλιά του μπάντα και με έναν μουσικό που πολλοί θεωρούσαν ξοφλημένο.

γ) Για τον Destroyer τι να γράψει κανείς; Σε όσους διαθέτουν αντίληψη, η ασκητική και σεμνή μορφή του μονό σεβασμό θα μπορούσε να εμπνεύσει. Ιδιαίτερα συγκινητικός ήταν ο σύντομος λόγος που εκφώνησε. Εύχομαι η επίσκεψη του στην Ελλάδα να του χαρίσει δύναμη ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προσωπικά προβλήματα και να συνεχίσει να δημιουργεί μουσική.

δ) Υπήρξαν και κάποιοι ανύπαρκτοι τύποι που θεώρησαν απαραίτητο να κάνουν πλάκα και να ειρωνευτούν τον Τσάμη όταν μιλούσε στο κοινό αλλά και στα κενά μεταξύ των τραγουδιών που έπαιζε η μπάντα. Ενδεχομένως κάποιοι να θεωρούν πως ήταν αστείο να αποκαλούν τον Τσάμη "γέρο", να τον κράζουν και να χορεύουν κάτι σαν τσάμικο στο Aliens, αλλά η θλιβερή αλήθεια είναι πως είναι απλώς αγενείς και βλάκες. Πιστεύω πως η πνευματικότητα που εξέπεμπε ο Τσάμης είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτά τα τραγικά υποκείμενα.

 

 

Και το μέλλον; Τι επιφυλάσσει αυτό για τους Warlord; Δεδομένης της αποθεωτικής υποδοχής που γνώρισε η μπάντα σε αυτό το σύντομο πέρασμα της από Γερμανία και Ελλάδα πιστεύω πως μάλλον θα υπάρξει συνέχεια. Απομένει να δούμε αν ο Destoyer θα συνεχίσει να δημιουργεί εμπνευσμένη μουσική ή θα νικηθεί και αυτός από την Εντροπία που καταβροχθίζει τα πάντα. Μέχρι τότε η προτροπή παραμένει η ίδια: one by one, to the swords, to the guns!

ΥΓ) Μετά τη συναυλία βρέθηκα σε μια άκρως ενδιαφέρουσα ομήγυρη όπου και είχα την ευκαιρία να συζητήσω με δύο Μεγάλους Παλαιούς από το ηρωϊκό παρελθόν της Φωτιάς και του Ατσαλιού. Σε αυτούς στέλνω τα χαιρετίσματα μου. Hail and kill!

Δόξα!

Το Holy Empire των Warlord είναι πλέον γεγονός. Για μένα οι Manowar και οι Warlord είναι οι μόνες Heavy Metal μπάντες που εκφράζουν αυθεντικό μεγαλείο -ασχέτως αν υπάρχουν άλλα συγκροτήματα που αντικειμενικά είναι το ίδιο καλά ή ίσως και καλύτερα- και δεν μου βγαίνει να φανώ μίζερος απέναντι τους. Δεν με ενδιαφέρει αν το Holy Empire είναι καλό, μέτριο ή κακό. Eίναι Warlord (ή μάλλον Lordian Guard) και αυτό είναι το μόνο που μετράει. Χαίρομαι που έχω την ευκαιρία να ακούσω ξανά μαζί τους Τσάμη και Zonder, θυμάμαι τις παλιές ηρωϊκές εποχές (όταν παρακάλαγα τους φίλους του αδελφού μου να μου γράψουν κασέτα Warlord) και περιμένω με αγωνία τη συναυλία. Το μόνο που μου κακοφαίνεται στην όλη φάση είναι το γεγονός πως η μουσική της μπάντας βρίσκεται εκτεθειμένη στην μιζέρια και στην κλαψομουνίαση διαφόρων ομάδων ακροατών όπως θιγμένοι οπαδοί των Kreator, αγανακτισμένοι μεταλλάδες που ξενέρωσαν με τις διαδικτυακές δηλώσεις του Τσάμη, απογοητευμένοι επικάδες που περίμεναν πως ο Τσάμης θα ερχόταν εδώ και θα έπινε μπύρες μαζί τους μέσα στην ιδρωτίλα και την μασχαλίλα κτλ. Ίσως όλοι αυτοί να έχουν και δίκιο. Από την μεριά μου, τους προσπερνώ και στρέφω το βλέμμα μου προς την Δόξα!

Ψίθυροι στο σκοτάδι

Φόβος και ανησυχία με κατακλύζουν καθώς διαβάζω για πτώματα παράξενων πραγμάτων που μάρτυρες τα είδαν να επιπλέουν στα ορμητικά νερά των ποταμών κατά τις πλημμύρες του Νοέμβρη του 1927 στο Vermont. Για βομβώδεις φωνές που μοιάζουν με ανθρώπου και κάνουν εξωφρενικές προτάσεις σε μοναχικούς διαβάτες στα βάθη σκοτεινών δασών. Για ένα απομονωμένο σπίτι (The House on the Borderland ίσως;) στις πλαγιές του Σκοτεινού Βουνού που πολιορκείται από εξωκοσμικές δυνάμεις. Για αποτρόπαια ίχνη που βρέθηκαν γύρω από το σπίτι αυτό και για εξωγηίνα όντα που στοιχειώνουν τους δασωμένους λόφους και κρύβονται στα έγκατα τους έχοντας απροσδιόριστα σχέδια για την ανθρωπότητα. Για υποσχέσεις απαγορευμένων γνώσεων και ταξιδιών πέρα από το χωροχρονικό συνεχές που είναι γνωστό στην ανθρώπινη επιστήμη. Για ένα πλάσμα που, καθισμένο σε μια πολυθρόνα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ψιθυρίζει ανόσια κοσμικά μυστικά... 

Αναρωτιέμαι ποιες ήταν οι τρομερές αποκαλύψεις της δεύτερης επιστολής του ερημίτη Henry Akeley προς τον καθηγητή Albert Wilmarth και ποια ήταν η τύχη του πρώτου. Ποια ήταν η σημασία των ιερογλυφικών πάνω στην μυστηριώδη Μαύρη Πέτρα που παραπέμπει στην Μαύρη Σφραγίδα του A. Machen; Ποια είναι η αληθινή φύση των Ντολ και του Yig, του Πατέρα των Ερπετών; Ποιο είναι το πυρηνικό χάος που ο τρελός Άραβας τόσο σπλαχνικά έχει ρίξει σαν πέπλο πάνω του το όνομα Azathoth; Ποια είναι τελικά η πραγματική θέση της ανθρωπότητας σε ένα σύμπαν άπειρο και αδιάφορο και πως είναι δυνατόν η πλήρης συνειδητοποίηση της να μην οδηγήσει στην απελπισία και την τρέλα;

Το μυαλό μου παραλύει όταν σκέφτομαι τις διαστρικές πτήσεις... Τα οικοδομήματα δίχως παράθυρα στον νυχτωμένο Γιουγκόθ... Τα ποτάμια από πίσσα που κυλάνε κάτω από τις κυκλώπειες γέφυρες... Τους κυλίνδρους για την αποθήκευση εγκεφάλων και τα ανίερα μηχανήματα που τους επιτρέπουν να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο... Την απειλή που καραδοκεί στις ερημικές γωνιές του πλανήτη μας και μας παρακολουθεί συνεχώς, περιμένοντας...

Όχι, δεν έκανα χρήση απαγορευμένων ουσιών. Οι παραπάνω σκέψεις έχουν ως αφετηρία μια πρόσφατη επαναπροσέγγιση της κλασικής ιστορίας The Whisperer in Darkness του H. P. Lovecraft, με αφορμή την παρακολούθηση της ομώνυμης ταινίας του 2011. Η ιστορία δημοσιευτηκε στο περιοδικό Weird Tales τον Αύγουστο του 1931 και περιέχει αρκετές αναφορές στην Μυθολογία Κθούλου, αν και δεν θα έλεγα πως ανήκει στον σκληρό πυρήνα της. Μάλιστα, θα την τοποθετούσα περισσότερο στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας παρά σε εκείνον του υπερφυσικού τρόμου. Σε κάθε περίπτωση, αφήνει να φανούν οι αρετές αλλά και (μετά από μια δεύτερη, πιο ώριμη ανάγνωση) οι αδυναμίες του σπουδαίου αμερικανού συγγραφέα. Προσωπικά, κατατάσσω το TWiD μεταξύ των καλύτερων έργων του συγγραφέα λόγω της δυσοίωνης και απειλητικής ατμόσφαιρας, των τρομερών υπαινιγμών, των περιγραφών του πολιτισμού των μυκητοειδών πλασμάτων και της αξέχαστης αποκάλυψης του τέλους. Πραγματικός εξωγήινος τρόμος για αυθεντικούς αναζητητές της κοσμικής τρέλας...

Και λίγα λόγια για την κινηματογραφική μεταφορά του TWiD: πρόκειται για ένα ασπρόμαυρο φιλμ που παραπέμπει σε παλιές ταινίες τρόμου και έχει γυριστεί από την ομάδα H. P. Lovecraft Historical Society (οι ίδιοι που έχουν κάνει το βωβό και επίσης ασπρόμαυρο The Call of Cthulhu του 2005). Η ταινία πετυχαίνει να δημιουργήσει την απαραίτητη ατμόσφαιρα απειλής και φόβου, έχει μείνει πιστή στον βασικό πυρήνα της ιστορίας του HPL αλλά κατά τ' άλλα παρουσιάζει αρκετές διαφορές σε σχέση με το πρωτότυπο έργο. Ειδικά στο τελευταίο μισάωρο τα πράγματα ξεφεύγουν εντελώς αφού έχουν προστεθεί σκηνές δράσης που δεν υπάρχουν στο διήγημα, οι οποίες θεωρώ πως αφαιρούν αρκετά από την δύναμη της. Ακόμα και έτσι όμως, οφείλω να παραδεχτώ πως η σκηνή της περιπλάνησης του Wilmarth στο εσωτερικό της σπηλιάς των πλασμάτων είναι επαρκώς βλάσφημη. Ως σύνολο (και ανεξάρτητα από τις όποιες ενστάσεις), η ταινία αποτελεί μια πολύ σημαντική προσπάθεια, την προτείνω ανεπιφύλακτα και εύχομαι να υπάρξει ανάλογη συνέχεια και με άλλα διηγήματα του HPL.

Κλείνω την ανάρτηση διατυπώνοντας το επιτακτικό ερώτημα: τι στο διάολο έλεγαν αυτές οι βομβώδεις φωνές στα βάθη του δάσος; Μέχρι την επόμενη φορά: Ia! Shub Niggurath!

Lovehunters

Ως γνήσιος μεταλλάς, η καρδιά μου είναι πάντοτε κοντά στους πάσης φύσεως ηρωικούς τύπους που προσπαθούν να προσεγγίσουν ωραίες -και συνήθως ξινές- γκόμενες με τις οποίες αντικειμενικά δεν έχουν καμία ελπίδα να κάνουν κάτι (όχι λόγω ανεπάρκειας των πρώτων αλλά μάλλον λόγω μαλακίας των δεύτερων). Αισθάνομαι θαυμασμό για τα άκυρα τους σχόλια, τα κρύα αστεία, τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα και ο,τιδήποτε άλλο θα κάνει την ωραία γκόμενα που πολιορκούν να δυσανασχετήσει και να ξινίσει ακόμα περισσότερο τα ήδη ξινισμένα μούτρα της. Και πάντοτε στέκομαι στο πλευρό και ενθαρρύνω τους ηρωικούς αυτούς τύπους στον μάταιο αγώνα τους. Σε όλους αυτούς τους απτόητους και άοκνους κυνηγούς στέλνω το χαιρετισμό μου και τους αφιερώνω τον ακόλουθο ύμνο των Whitesnake:

 

RIDE ON!!!