OXI

Κουράγιο αδέλφια!!!

The Faceless God

In dim Abysses pulse the Shapes of Night,
Hungry and hideous with strange Mitres crown'd;
Black Pinions beating in phantastick Flight
From Orb to Orb thro' sunless Voids profound.
None dares to guess the Cosmos whence they course,
Or guess the Look on each amorphous Face,
Or speak the Words that with resistless Force
Would draw them from the Hells of outer Space.

Yet here upon a Page our frighten'd Glance
Finds monstrous Forms no human Eye shou'd see;
Hints of those Blasphemies whose Countenance
Spreads Death and Madness thro' Infinity.
What Limner he who braves black Gulfs alone,
And lives to make their alien Horrors known?

Το ποίημα έχει τον τίτλο "To Mr. Finlay, Upon His Drawing for Mr. Bloch's Tale, 'The Faceless God'" και ανήκει στον H. P. Lovecraft. Ο Lovecraft το έγραψε εντυπωσιασμένος από την εικονογράφηση που έκανε ο Virgil Finlay για το διήγημα The Faceless God του Robert Bloch. Ο V. Finlay είναι ένας από τους σπουδαιότερους εικονογράφους φαντασίας και σφράγισε με το ιδιαίτερο στυλ του τη χρυσή εποχή των pulp περιοδικών. Lovecraft, Finlay και Bloch: τρεις αρχιερείς του Παράξενου που δεν φοβήθηκαν να αντικρύσουν τις "σκοτεινές Αβύσσους όπου πάλλονται τα Σχήματα της Νύχτας". Τα απόκοσμα οράματα τους δεν παύουν να μας συγκινούν...

Οι τρεις ασπρόμαυρες εικόνες αποτελούν τυπικά έργα του V. Finlay. Η πρώτη -με κάποια επιφύλαξη- είναι αυτή που αποτέλεσε την έμπνευση για το ποίημα του Lovecraft.

Atlantis Rising

Μετά τον ομώνυμο δίσκο-ογκόλιθο των Fifth Angel (κυκλοφόρησε το 1986) ο κιθαρίστας James Byrd αποχώρησε από το συγκρότημα. H όρεξη για μουσική όμως δεν τον εγκατέλειψε και μαζί με τον τραγουδιστή Freddy Krumins ξεκίνησαν να γράφουν και να ηχογραφούν νέα τραγούδια την περίοδο 1987-88. Η συνεργασία αυτή είχε ως αποτέλεσμα το υπέροχο James Byrd's Atlantis Rising του 1990.

Το πρώτο Atlantis Rising πέρασε σχεδόν απαρατήρητο την εποχή που κυκλοφόρησε αν και περιείχε εξαιρετικό μελωδικό Metal, που ακουγόταν σαν ένας συνδυασμός Fifth Angel με Rainbow. Στα τύμπανα βρισκόταν ο γνωστός Ken Mary (Fifth Angel, Chastain, Impellitteri) ενώ μπάσο έπαιζε ο Evan Sheeley (Q5). Ο δίσκος ξεχωρίζει για την φοβερή κιθαριστική δουλειά του Byrd, τον οποίο θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του χώρου. Αρκεί η ακρόαση κομματιών όπως τα Fallen warrior, After the fire, Remeber love, Let it out και Bay of rainbows για να πείσει οποιονδήποτε ακροατή σκαμπάζει από Hard 'n' Heavy για την ποιότητα του συγκεκριμένου δίσκου.

Μετά το πρώτο Atlantis Rising η παρουσία του Byrd στη δισκογραφία συνεχίστηκε με καλές και κακές στιγμές. Τελικά -πριν λίγο καιρό- ο Byrd επανήλθε με τους Atlantis Rising και το cd Beyond the pillars. Δεν πρόκειται ακριβώς για νέα κυκλοφορία αφού έχουμε να κάνουμε με τις αυθεντικές ηχογραφήσεις που είχαν προηγηθεί του δίσκου του 1990 και τις οποίες ο τραγουδιστής Krumins ξέθαψε από κάποια ξεχασμένα κουτιά. Κάποια από αυτά τα τραγούδια εμφανίστηκαν και στο Atlantis Rising του 1990 σε διαφορετική εκτέλεση ενώ τα υπόλοιπα παρέμεναν ακυκλοφόρητα μέχρι τις μέρες μας. Φρόντισα να αγοράσω το cd και το (κατά το ήμισυ ήδη γνωστό) αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε καθόλου. Το Beyond the pillars περιέχει δεκατέσσερα κομμάτια. Τα Remember love, Fallen warrior, Eye of the storm, Let it out, Angel of mercy, Fly to the sun και After the fire τα γνωρίζαμε ήδη αλλά εδώ τα έχουμε στις πρώτες ηχογραφήσεις τους με πιο ακατέργαστο ήχο και τολμώ να πω πως τα περισσότερα από αυτά ακούγονται καλλίτερα σε σχέση με τις εκτελέσεις του πρώτου δίσκου. Επιπλέον, το ακυκλοφόρητο υλικό περιλαμβάνει μερικές πολύ αξιόλογες συνθέσεις όπως τα Chasing the shadows away, On my mind, Stranger of the night και το όμορφο instrumental Requiem Atlantis. Φυσικά το εξαιρετικό παίξιμο του Byrd κυριαρχεί σε όλον τον δίσκο και ανεβάζει πολλά σκαλιά το ποιοτικό επίπεδο των συνθέσεων. Επιγραμματικά, πρόκειται για μια πολύ καλή -και νοσταλγική- κυκλοφορία γεμάτη ενέργεια και μελωδία.

Το Beyond the pillars των Atlantis Rising αποτελεί ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, στην αυθεντική μουσική έκφραση της πραγματικής σκηνής του Seattle. Μιας σκηνής που εκπροσωπήθηκε από μπαντάρες όπως οι Fifth Angel, Sanctuary, Metal Church, Nightshade, Q5 και χάθηκε μέσα στην κακοφωνία των ξενέρωτων και ατάλαντων συγκροτημάτων του grunge. Οι εραστές του καλού, μελωδικού Heavy Metal οφείλουν να το αναζητήσουν.

Το τέλος του καλοκαιριού

Υπάρχει μια ιδιαίτερη μελαγχολία στα νησιά τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη. Μια υποβόσκουσα καταθλιπτική ατμόσφαιρα καθώς παρακολουθείς τους τελευταίους επισκέπτες των καλοκαιρινών διακοπών να κυκλοφορούν ανέμελοι στα σοκάκια, να μπαινοβγαίνουν στα εμπορικά καταστήματα και να διασκεδάζουν τη νύχτα στα μπαράκια. Οι ίδιοι επισκέπτες σε λίγο καιρό θα επιστρέψουν στις δουλειές τους και στην καθημερινή ρουτίνα της μεγαλούπολης. Εσύ που δεν θα τους ακολουθήσεις αλλά θα μείνεις πίσω, γνωρίζεις πως σε μερικές εβδομάδες τα σοκάκια θα ερημώσουν και τα μαγαζιά θα κλείσουν. Και αυτή η γνώση σε ψυχοπλακώνει, αν και δεν έχεις ιδιαίτερη αγάπη για την πολυκοσμία και τα -εξόχως πιασοκώλικα- μπαράκια.

Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη το καλοκαίρι ψυχορραγεί. Προφανώς δεν αναφέρομαι στον καιρό -που συνεχίζει να είναι καλός- αλλά στην ψυχολογική διάθεση. Μια πολύ δύσκολη και αβέβαιη περίοδος ξεκινάει, οι υποχρεώσεις περιμένουν, η ανεμελιά παραχωρεί τη θέση της στο άγχος και η καλοκαιρινή αλητεία αποτελεί πλέον ευχάριστη ανάμνηση. Ο Ήλιος εξασθενεί και ο Χειμώνας έρχεται... Μπροστά μας ξανοίγεται ένα άγριο και αφιλόξενο τοπίο αλλά στο χέρι μας είναι να το ατενίσουμε όχι με φόβο αλλά με τσαμπουκά. Παρέα με τα αριστουργήματα της Φανταστικής Λογοτεχνίας, δυνατό Heavy Metal, καλές κινηματογραφικές ταινίες και μια απαλή γυναικεία συντροφιά (γειά σου ρε GL, γνήσιο πνευματικό τέκνο του Coverdale!). Με εσωτερική δύναμη και ειρωνικό χαμόγελο, το καλοκαίρι δεν θα αργήσει να ξανάρθει... Hail!

Κόναν ο Βάρβαρος 2011

Αν ήμουν επιφυλακτικός όταν πήγα να δω την ταινία Solomon Kane, τότε για την νέα ταινία Κόναν ο Βάρβαρος ήμουν εξ αρχής πεπεισμένος πως θα είναι ένα μαύρο χάλι. Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει πολύ απαιτητικός με τις ταινίες επικής φαντασίας και έχω αρχίσει να αναθεωρώ ακόμα και την θετική άποψη μου για την πρώτη, κλασική ταινία του John Milius. Έτσι εισήλθα στην κινηματογραφική αίθουσα αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στον νέο Κόναν του Marcus Nispel. Τελικά δεν έπεσα και πολύ έξω. H ταινία ήταν χάλια, αν και όχι τόσο όσο περίμενα.

Το καινούργιο Κόναν είναι μια σαματατζίδικη περιπέτεια με άφθονη βία και καλογυρισμένες σκηνές σφαγής. Μέχρι εδώ καλά. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Θα έλεγα πως είναι ένα σύνολο πραγμάτων που δεν μου έκατσαν καλά. Η ταινία έχει βιντεοκλιπίστικη αισθητική, ο πρωταγωνιστής Jason Momoa είναι άχρωμος και άοσμος, ο Κόναν μονίμως τσαντισμένος και κάποιες φορές σαδιστικά βίαιος, η πλοκή ακολουθεί το τετριμμένο μοτίβο της εκδίκησης για τον θάνατο του πατέρα και την καταστροφή του χωριού, οι χαρακτήρες είναι προβλέψιμοι, οι διάλογοι αδιάφοροι, οι ατάκες ανύπαρκτες, το σενάριο προσχηματικό για να εξυπηρετήσει το σαματά και την αιματοχυσία. Υπάρχει και αυτή η άκυρη εικαστική παρέμβαση με το πλοίο που σέρνουν στη στεριά οι λεγεώνες του κακού της ταινίας. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η γυναίκα πολεμίστρια. Ναι, το ξέρω πως και ο REH είχε στις ιστορίες του γυναίκες που πολεμούσαν στο πλάι του Κιμμέριου αλλά έλεος πια με την ηλίθια πολιτική ορθότητα!

Και πάνω απ' όλα προβάλλει το ερώτημα: τι σχέση έχει τελικά η ταινία με τον ομώνυμο ήρωα του R. E. Howard; Πέρα από ορισμένες αναφορές στο έργο του REH, η ταινία θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη περιπέτεια φαντασίας με έναν οποιονδήποτε άλλον ήρωα. Προφανώς το όνομα του Κόναν χρησιμοποιήθηκε για εμπορικούς λόγους. Δυστυχώς όμως, η χρήση του ονόματος του θρυλικού Κιμμέριου δημιουργεί απαιτήσεις στις οποίες το φιλμ αποτυγχάνει παταγωδώς να ανταποκριθεί. Με έναν άλλον τίτλο θα ήταν μια ευχάριστη ταινία για να περάσει η ώρα. Ως Κόναν ο Βάρβαρος απορρίπτεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η επόμενη μπουρμπουλήθρα της κινηματογραφικής βιομηχανίας που θα σφετεριστεί το όνομα κάποιου από τους τιμημένους ήρωες της Φανταστικής Λογοτεχνίας...

Nightshade

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως κύριο θέμα το Heavy Metal αλλά δεν είναι στις προτεραιότητες μου η αναφορά σε γνωστές μπάντες του χώρου. Πιστεύω πως έχει περισσότερο ενδιαφέρον να γράφουμε για αγνοημένα συγκροτήματα που έδωσαν -ή εξακολουθούν να δίνουν- την μάχη τους στο περιθώριο. Ένα τέτοιο συγκρότημα είναι οι αμερικανοί Nightshade. Αν το όνομα δεν σας λέει κάτι, τότε ίσως το όνομα Q5 να σας φανεί πιο γνωστό. Οι Nightshade είναι η μπάντα που δημιούργησαν δύο μέλη των Q5 μετά τη διάλυση των τελευταίων: ο τραγουδιστής Jonathan Scott K και ο κιθαρίστας Rick Pierce. Σκοπός των δύο μουσικών ήταν να παίξουν καλό και μελωδικό Heavy Metal, σαν και αυτό που ακούγεται στο κλασικό Steel the light των Q5 (οι οποίοι είχαν μαλακώσει υπερβολικά στο δεύτερο δίσκο τους When the mirror cracks). Μαζί τους, στο πρώτο τους δισκογραφικό εγχείρημα, είχαν τον ντράμερ Jeffrey McCormack και τον μπασίστα Antony Magnelli.

To 1991 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Nighshade με τον τίτλο Dead of night. Στο εξώφυλλο του δίσκου μάλιστα, εμφανίζεται το διαστημόπλοιο του εξώφυλλου του Steel the light. Ο δίσκος περιέχει γνήσιο, καυτό -και αρκετές φορές συναισθηματικό- Heavy Metal, βασισμένο στη χαρακτηριστική φωνή του Scott K και τις αιχμηρές κιθάρες του Pierce (ο τύπος χώνει αβέρτα, τόσο στα riff όσο και στα σόλο). Τη σαρωτική έναρξη με τα Dead of night και Surrender ακολουθούν πιο αργά κομμάτια όπως το Situation critical ή το μεγαλεπήβολο Somebody's watching you (με θέμα τον γνωστό μας Nosferatu και αναφορά στο ποίημα The second coming του W. B. Yeats). Για μένα οι δύο κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το μελωδικό Last train home και το λυρικό-μελαγχολικό Prophesy 1616. Ο ήχος του γκρουπ παραπέμπει -προφανώς- σε Q5 αλλά και σε Dokken και -σε μερικά σημεία- Saxon. Δυστυχώς το συνολικό αποτέλεσμα υπονομεύεται από την μπουκωμένη παραγωγή αλλά το Dead of night δεν παύει να είναι μια πολύ δυνατή κυκλοφορία σε μια εποχή που ο αυθεντικός σκληρός ήχος φαινόταν να υποχωρεί.

Ακολούθησε ένα διάστημα δέκα χρόνων περίπου κατά τη διάρκεια του οποίου οι Nightshade εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο αφού στην Αμερική το Metal ήταν μια μουσική η οποία είχε πάψει να είναι δημοφιλής. Η φλόγα όμως έκαιγε ακόμα και ξαφνικά, το 2001, η μπάντα επέστρεψε με σαφώς πιο πολεμική διάθεση όπως αποδεικνύει και το εξώφυλλο του δεύτερου δίσκου τους Men of iron με τα διασταυρωμένα ξίφη. Πρόκειται για μια αξιοπρεπή κυκλοφορία αν και κατώτερη του Dead of night. Ξεχωρίζουν τα πιο επικά Blood and iron, The quest και Immortal αλλά και τα πιο ροκάδικα Speedburner και This thing kicks. Η κακή παραγωγή παραμένει μειονέκτημα ενώ η μπάντα έχει αλλάξει μπασίστα και ντράμερ (Joel Wiseheart και Frankie Rongo αντιστοίχως).

For when the blast of war rings in the ears
all will follow you!

Και άλλα χρόνια περάσανε και κάποια στιγμή μέσα στο 2008 αντιλαμβάνομαι πως έχει βγει και τρίτο cd των Nightshade. Ο τίτλος του Stand and be true και ο προσανατολισμός σταθερά επικός. Αυτή τη φορά μπάσο παίζει ο Evan Sheeley των Q5, οπότε μπορούμε να πούμε πως το συγκρότημα στην ουσία είναι πλέον οι Q5. Όπως ήταν αναμενόμενο, το Stand and be true υποφέρει και αυτό από κακή παραγωγή αλλά οι συνθέσεις είναι αξιόλογες και δυνατές. On the road to madness, Lucifer's angel, The walls of Derry, το ομώνυμο καθώς και το Strange eons (στου οποίου τους στίχους γίνεται αναφορά σε αρκετούς τίτλους διηγημάτων του Lovecraft) είναι τα τραγούδια που ξεχωρίζω. Ως σύνολο, μου αρέσει λίγο παραπάνω από το προηγούμενο αλλά υστερεί του Dead of night. Στην Ελλάδα πάντως δεν ασχολήθηκε και πολύς κόσμος μαζί του.

Και κάπου εδώ η ιστορία μας φτάνει στο τέλος της. Οι Nightshade συνεχίζουν και σήμερα, παράταιροι παλαιομεταλλάδες σε μια εποχή που δεν εκτιμάει ιδιαίτερα την μουσική τους καθώς το ζητούμενο σήμερα είναι η "πρόοδος", η "εξέλιξη" και ο "πειραματισμός". Πλέον χρησιμοποιούν και το όνομα των Q5 αφού, όπως γράφτηκε παραπάνω, πρόκειται στην ουσία για το ίδιο συγκρότημα. Εμείς που ανήκουμε στους παραδοσιοκράτες του Heavy Metal τους σεβόμαστε επειδή είναι αληθινοί και έντιμοι και ευχόμαστε να συνεχίσουν να αναζητούν το Έπος.

And carry on the battle with screams of blood and iron...