Nightshade

Το παρόν ιστολόγιο έχει ως κύριο θέμα το Heavy Metal αλλά δεν είναι στις προτεραιότητες μου η αναφορά σε γνωστές μπάντες του χώρου. Πιστεύω πως έχει περισσότερο ενδιαφέρον να γράφουμε για αγνοημένα συγκροτήματα που έδωσαν -ή εξακολουθούν να δίνουν- την μάχη τους στο περιθώριο. Ένα τέτοιο συγκρότημα είναι οι αμερικανοί Nightshade. Αν το όνομα δεν σας λέει κάτι, τότε ίσως το όνομα Q5 να σας φανεί πιο γνωστό. Οι Nightshade είναι η μπάντα που δημιούργησαν δύο μέλη των Q5 μετά τη διάλυση των τελευταίων: ο τραγουδιστής Jonathan Scott K και ο κιθαρίστας Rick Pierce. Σκοπός των δύο μουσικών ήταν να παίξουν καλό και μελωδικό Heavy Metal, σαν και αυτό που ακούγεται στο κλασικό Steel the light των Q5 (οι οποίοι είχαν μαλακώσει υπερβολικά στο δεύτερο δίσκο τους When the mirror cracks). Μαζί τους, στο πρώτο τους δισκογραφικό εγχείρημα, είχαν τον ντράμερ Jeffrey McCormack και τον μπασίστα Antony Magnelli.

To 1991 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Nighshade με τον τίτλο Dead of night. Στο εξώφυλλο του δίσκου μάλιστα, εμφανίζεται το διαστημόπλοιο του εξώφυλλου του Steel the light. Ο δίσκος περιέχει γνήσιο, καυτό -και αρκετές φορές συναισθηματικό- Heavy Metal, βασισμένο στη χαρακτηριστική φωνή του Scott K και τις αιχμηρές κιθάρες του Pierce (ο τύπος χώνει αβέρτα, τόσο στα riff όσο και στα σόλο). Τη σαρωτική έναρξη με τα Dead of night και Surrender ακολουθούν πιο αργά κομμάτια όπως το Situation critical ή το μεγαλεπήβολο Somebody's watching you (με θέμα τον γνωστό μας Nosferatu και αναφορά στο ποίημα The second coming του W. B. Yeats). Για μένα οι δύο κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το μελωδικό Last train home και το λυρικό-μελαγχολικό Prophesy 1616. Ο ήχος του γκρουπ παραπέμπει -προφανώς- σε Q5 αλλά και σε Dokken και -σε μερικά σημεία- Saxon. Δυστυχώς το συνολικό αποτέλεσμα υπονομεύεται από την μπουκωμένη παραγωγή αλλά το Dead of night δεν παύει να είναι μια πολύ δυνατή κυκλοφορία σε μια εποχή που ο αυθεντικός σκληρός ήχος φαινόταν να υποχωρεί.

Ακολούθησε ένα διάστημα δέκα χρόνων περίπου κατά τη διάρκεια του οποίου οι Nightshade εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο αφού στην Αμερική το Metal ήταν μια μουσική η οποία είχε πάψει να είναι δημοφιλής. Η φλόγα όμως έκαιγε ακόμα και ξαφνικά, το 2001, η μπάντα επέστρεψε με σαφώς πιο πολεμική διάθεση όπως αποδεικνύει και το εξώφυλλο του δεύτερου δίσκου τους Men of iron με τα διασταυρωμένα ξίφη. Πρόκειται για μια αξιοπρεπή κυκλοφορία αν και κατώτερη του Dead of night. Ξεχωρίζουν τα πιο επικά Blood and iron, The quest και Immortal αλλά και τα πιο ροκάδικα Speedburner και This thing kicks. Η κακή παραγωγή παραμένει μειονέκτημα ενώ η μπάντα έχει αλλάξει μπασίστα και ντράμερ (Joel Wiseheart και Frankie Rongo αντιστοίχως).

For when the blast of war rings in the ears
all will follow you!

Και άλλα χρόνια περάσανε και κάποια στιγμή μέσα στο 2008 αντιλαμβάνομαι πως έχει βγει και τρίτο cd των Nightshade. Ο τίτλος του Stand and be true και ο προσανατολισμός σταθερά επικός. Αυτή τη φορά μπάσο παίζει ο Evan Sheeley των Q5, οπότε μπορούμε να πούμε πως το συγκρότημα στην ουσία είναι πλέον οι Q5. Όπως ήταν αναμενόμενο, το Stand and be true υποφέρει και αυτό από κακή παραγωγή αλλά οι συνθέσεις είναι αξιόλογες και δυνατές. On the road to madness, Lucifer's angel, The walls of Derry, το ομώνυμο καθώς και το Strange eons (στου οποίου τους στίχους γίνεται αναφορά σε αρκετούς τίτλους διηγημάτων του Lovecraft) είναι τα τραγούδια που ξεχωρίζω. Ως σύνολο, μου αρέσει λίγο παραπάνω από το προηγούμενο αλλά υστερεί του Dead of night. Στην Ελλάδα πάντως δεν ασχολήθηκε και πολύς κόσμος μαζί του.

Και κάπου εδώ η ιστορία μας φτάνει στο τέλος της. Οι Nightshade συνεχίζουν και σήμερα, παράταιροι παλαιομεταλλάδες σε μια εποχή που δεν εκτιμάει ιδιαίτερα την μουσική τους καθώς το ζητούμενο σήμερα είναι η "πρόοδος", η "εξέλιξη" και ο "πειραματισμός". Πλέον χρησιμοποιούν και το όνομα των Q5 αφού, όπως γράφτηκε παραπάνω, πρόκειται στην ουσία για το ίδιο συγκρότημα. Εμείς που ανήκουμε στους παραδοσιοκράτες του Heavy Metal τους σεβόμαστε επειδή είναι αληθινοί και έντιμοι και ευχόμαστε να συνεχίσουν να αναζητούν το Έπος.

And carry on the battle with screams of blood and iron...

THE RODS - Vengeance

Ας γράψουμε λίγα λόγια για την επανεμφάνιση των The Rods στη δισκογραφία διότι δεν νομίζω πως θα ασχοληθεί και κανένας άλλος. Οι The Rods αποτελούν μια από τις πιο αγαπημένες μου -και τις πιο αρχέγονες αφού ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 1980- Hard 'n' Heavy μπάντες. Το τρίο των David Feinstein (κιθάρα και φωνητικά, ξάδελφος του R. J. Dio μαζί με τον οποίο έπαιζε στους Elf), Gary Bordonaro (μπάσο και φωνητικά) και Carl Canedy (τύμπανα και φωνητικά) έμεινε στην ιστορία του σκληρού ήχου για το άγριο και ασυμβίβαστο Heavy Metal που έπαιξε σε δισκάρες όπως τα Wild dogs, In the raw και Let them eat metal. Το έχω ξαναγράψει πως γουστάρω αγρίως τις μπάντες που η μουσική τους βγάζει βρωμιά, αλητεία και τσαμπουκά. Οι The Rods τα είχαν όλα αυτά σε αφθονία. Περιττό λοιπόν να πω πόσο ενθουσιάστηκα όταν έμαθα πως η τριάδα επανασυνδέθηκε και ετοιμάζει νέο cd υπό τον γενικό τίτλο Vengeance. Είχα βάσιμους λόγους να πιστεύω πως θα ακούσω κάτι πολύ δυνατό διότι είχα πάρα πολύ θετικές εντυπώσεις από την προσωπική δουλειά του D. Feinstein, το Third wish του 2004. Ωστόσο το αποτέλεσμα με απογοήτευσε! Και αυτό διότι από τα τραγούδια του Vengeance απουσιάζει η έμπνευση. Μέτριες συνθέσεις, κουρασμένα φωνητικά και μια παραγωγή που δεν μου κάθεται καλά, είναι τα στοιχεία που καθιστούν το Vengeance έναν απογοητευτικό δίσκο. Δεν λέω πως ο δίσκος είναι κακός αλλά δυστυχώς δεν είναι αυτό που περίμενα από τους The Rods. Κρίμα γιατί από βιντεάκια που παρακολούθησα στο youtube οι γερόλυκοι φαίνονται να έχουν κέφια. Δύο-τρία κομμάτια σώζονται (πχ το πολύ ωραίο Runnin' wild) ενώ και τα κιθαριστικά σόλο του Feinstein είναι πιο ξέφρενα σε σχέση με την πιο συγκρατημένη κιθαριστική δουλειά του Third wish. Αυτά όμως δεν είναι αρκετά για να ξεφύγει το Vengeance από την μετριότητα.

Δυστυχώς η Εκδίκηση των The Rods δεν με ικανοποίησε. Ωστόσο, ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να τους δούμε live διότι αυτοί οι αρχαίοι μεταλλάδες φαίνεται να διαθέτουν ακόμη αρκετά αποθέματα ενέργειας και πάντοτε ήταν συναυλιακή μπάντα. Προς το παρόν πάρτε μια γεύση από κάποιους παλιούς τους ύμνους, τότε που έβαζαν τα θεμέλια του US Metal:

The night lives to rock

Hurricane

White lightning

και κάτι πιο ευαίσθητο για το τέλος:

Woman

Hail!

Τρεις ζωές μάγε...

Στον βαθμό που έχω ασχοληθεί με τα κόμιξ, το ασπρόμαυρο Savage Sword of Conan the Barbarian στέκει στην κορυφή των προτιμήσεων μου. Πολύ πριν γνωρίσω το έργο του Robert Howard, η ελληνική έκδοση του Savage Sword (το γνωστό σε πολλούς περιοδικό Κοναν ο Βάρβαρος) αποτέλεσε την πύλη εισόδου στον κόσμο του θρυλικού Κιμμέριου. Έναν κόσμο βίας και αιματοχυσίας, ένα σκοτεινό σύμπαν σπαθιού και μαγείας μέσα στο οποίο περιπλανήθηκε ο Κιμμέριος σε αναζήτηση της περιπέτειας και του πεπρωμένου του. Θεωρώ μάλιστα πως η "βρωμιά" και η αγριότητα του Savage Sword το τοποθετεί πιο ψηλά και από το κλασικό -και σαφώς πιο εκλεπτυσμένο- Conan the barbarian του γίγαντα Barry W. Smith.

Οι σκιτσογράφοι που έχουν φιλοτεχνήσει τις ιστορίες του Savage Sword είναι πολλοί αλλά μεταξύ τους ξεχωρίζουν οι Ernie Chan και Gary Kwapisz. Ο Chan σαφώς και είναι ένας επαγγελματίας -και δημοφιλής- σχεδιαστής αλλά πάντα θεωρούσα τον Conan του μονότονο κα βαρετό. Από την άλλη ο Kwapisz οραματίζεται τον πιο άγριο και βλοσυρό Conan που έχει εμφανιστεί σε κόμιξ (για του λόγου το αληθές τσεκάρετε την εικόνα στην κεφαλίδα του ιστολογίου) αλλά ορισμένες φορές η δουλειά του μου φαίνεται κάπως ερασιτεχνική. Ωστόσο η συνεργασία των δύο σχεδιαστών αναιρεί τα επιμέρους μειονεκτήματα και μας έχει χαρίσει κάποια εξαιρετικά τεύχη του Savage Sword. Αν στο δίδυμο Chan - Kwapisz προσθέσετε και μια πολύ καλή ιστορία του Chuck Dixon, τότε έχετε ένα φοβερό αποτέλεσμα: το Three lives for N'Garthl του τεύχους 135 (τεύχος 28 της ελληνικής έκδοσης).

O Conan είναι μισθοφόρος, επικεφαλής μια πολεμικής ομάδας των Ακουιλόνιων στην χώρα των Πικτών πέρα από τον Μάυρο Ποταμό. Αποστολή τους η διείσδυση στα εχθρικά εδάφη και η εξόντωση όσο το δυνατόν περισσότερων Πικτών. Μέσα στα βάθη της ζούγκλας η βία εκδηλώνεται ανελέητα από κάθε πλευρά. Ο πολιτισμός είναι μια κούφια λέξη και η βαρβαρότητα ο μόνος νόμος.

An axe in my hands and my enemy's blood to spill, that's all I ask, Crom!

Όταν ο Κιμμέριος και άλλοι δύο σύντροφοι του αιχμαλωτιστούν από τους Πίκτες, ο μάγος της φυλής τους επιφυλάσσει μια διόλου αξιοζήλευτη τύχη: σκοπεύει να τους προσφέρει θυσία στον απεχθή δαίμονα N'Garthl, ο οποίος ζητάει τρεις ζωές για να τεθεί στην υπηρεσία του μάγου που θα τον φέρει στον κόσμο μας. Ο μάγος θα καλέσει τον δαίμονα, όμως την τελευταία στιγμή ο Conan και οι σύντροφοι του θα δραπετεύσουν και τότε το κυνήγι θα ξεκινήσει...

Μέσα από τις σελίδες του Three lives for N'Garthl ξετυλίγεται μια αξέχαστη ιστορία εκδίκησης. Εκδίκησης που αποζητά ο οργισμένος Κιμμέριος, ο οποίος από κυνηγός μετατράπηκε σε θήραμα. Εκδίκησης για το ανώνυμο αγόρι και τον Koros που έδεσε το σπαθί του στο τρεμάμενο χέρι του περιμένοντας τον θάνατο. Μια εκδίκηση που ίσως να μην είναι και τόσο νόμιμη αφού ο Conan είναι πληρωμένος στρατιώτης στην υπηρεσία ενός άδικου -με βάση τις σημερινές αντιλήψεις- σκοπού: οι Ακουιλόνιοι θέλουν να κλέψουν την γη των Πικτών και οι τελευταίοι αμύνονται με όλη την αγριότητα που τους διακρίνει. Βέβαια, καθώς η ιστορία εξελίσσεται, λίγο ενδιαφέρει τον αναγνώστη ποιος είναι ο "καλός" και ποιος ο "κακός". Τον πρώτο λόγο έχουν η επιβίωση και το κλείσιμο των λογαριασμών του Κιμμέριου με τον γέρο μάγο.


Έτσι, ενώ στην αρχή ο Conan μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί αρνητικός χαρακτήρας, από τη στιγμή που θα εισέλθει στο μονοπάτι της εκδίκησης κερδίζει τον αναγνώστη ο οποίος ταυτίζεται με το σκοπό του. Και καθώς η βλοσυρή φιγούρα του Κιμμέριου κινείται στο φεγγαροφώτιστο δάσος, το μόνο που έχει σημασία είναι η τιμωρία του μάγου και η ικανοποίηση του προσωπικού αισθήματος δικαιοσύνης. Προς αυτήν την κατεύθυνση, το σχέδιο υποστηρίζει με άψογο τρόπο το κινηματογραφικό σενάριο του Dixon και η διαδοχή των καρέ δεν κουράζει ούτε μια στιγμή, καθώς οδηγούμαστε στην κλιμάκωση του τέλους. Και φυσικά το πνεύμα του συγκεκριμένου τεύχους παραπέμπει άμεσα στην κλασική ιστορία Beyond the black river του Robert E. Howard με τις τελευταίες γραμμές της οποίας θα κλείσει η παρούσα ανάρτηση:

Βarbarism is the natural state of mankind. Civilization is unnatural. It is a whim of circumstance. And barbarism must always ultimately triumph.


Όλα τα καρέ που εμφανίζονται στην ανάρτηση είναι από το Savage Sword #135. Η ανάρτηση αποτελεί και έναν μικρό φόρο τιμής σε μια παλιά Πολεμική Σημαία, πολλά χρόνια πριν, σε ένα περιοδικό που κάποτε είχε μια αξιοπρέπεια και σήμερα έχει απαξιωθεί εντελώς.

US Metal

Μάθετε μπαλίτσα πουλάκια μου:

ARMORED SAINT - Reign of fire

VICIOUS RUMORS - Don't wait for me

BURNING STARR - Blaze of glory

HEIR APPARENT - Keeper of the reign

METAL CHURCH - Badlands

APOLLO RA - Out of the night

Καυτό αμερικάνικο Heavy Metal προς σύντριβη όλων των άμπαλων εκεί έξω. Η προτροπή του ιστολογίου μόνιμη: Heavy Metal ως το τέλος!!!

Σκοτεινή Σταυροφορία

Χιλιάδες χρόνια πριν την Ηλεκτρική Σταυροφορία του Heavy Metal, σε έναν προκατακλυσμιαίο κόσμο, σε κάποια άλλη διάσταση, ο Orted Ak-Ceddi -προφήτης του σκοτεινού θεού Sataki- κήρυξε τη Σκοτεινή Σταυροφορία.

Before Light there was Darkness, before Order there was Chaos. Light and Order are fragile abnormalities in the natural state of the Cosmos. They cannot long endure.

Το Σκοτάδι και το Χάος τελικά θα επικρατήσουν και οι πιστοί του Sataki θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα: οι θεοί του Φωτός θα γίνουν σκλάβοι τους και οι άπιστοι θα είναι σαν τη σκόνη κάτω από τα πόδια τους. Και για όσους αρνηθούν την λατρεία του Sataki δεν υπάρχει άλλη μοίρα από τον θάνατο και την καταστροφή.

Αnd the only law shall be: Serve Sataki and do as you desire! And the only command shall be: Serve Sataki or die!

Αλλά ύστερα από κάποιες αρχικές επιτυχίες -και παρά την υπερφυσική βοήθεια που διαθέτει- ο Προφήτης θα διαπιστώσει πως ο φανατισμένος όχλος των πιστών του μπορεί να είναι πρόθυμος να χύσει το αίμα του για το θέλημα του Sataki αλλα δεν είναι σε θέση να νικήσει τους σιδερόφρακτους στρατούς των βασιλείων του Νότου. Η Σταυροφορία χρειάζεται μια ηγετική μορφή με στρατηγικές και τακτικές ικανότητες. Και ο Kane μπαίνει στο προσκήνιο... Ωθείται από την επιθυμία για εκδίκηση ή μήπως ονειρεύεται να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία για να διασκεδάσει την ανία αιώνων; Τα κίνητρα του θρυλικού αθάνατου παραμένουν νεφελώδη καθώς αναλαμβάνει να συγκροτήσει και να εκπαιδεύσει τον τακτικό στρατό της Σκοτεινής Σταυροφορίας: το Ξίφος του Sataki! Και το Ξίφος θα σαρώσει τους στρατούς των απίστων μέχρι την τελική, αναπόφευκτη σύγκρουση του Kane με τον Orted. Και τότε τα όνειρα και των δύο για κατάκτηση θα γκρεμιστούν σαν χάρτινος πύργος. Και ο Kane θα αναζητήσει καταφύγιο στην φωλιά του Yslsl. Αλλά ποιός τολμά να διαβεί τον διάδρομο που οδηγεί ανάμεσα στις διαστάσεις και να αντιμετωπίσει αυτό που παραμονεύει εκεί;


Για μια ακόμη φορά ο αντιήρωας του Karl Edward Wagner επιδιώκει την επίτευξη των σκοπών του, αδιάφορος για τον πόνο και τη δυστυχία που θα προκαλέσει στους άλλους. Ηγείται της Σκοτεινής Σταυροφορίας η οποία σκορπά παντού τον τρόμο και την καταστροφή και παρακολουθεί με απάθεια τα εγκλήματα της Νέας Τάξης του Orted. Το τελικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον Προφήτη δεν οφείλεται στα -ανύπαρκτα- ανθρωπιστικά αισθήματα του Kane αλλά στην επιθυμία του να βγάλει από την μέση τον πρώην σύμμαχο του που αρχίζει να στέκει εμπόδιο στα σχέδια του. Τελικά ο Kane θα βρεθεί μόνος εναντίον όλων, παραπέμποντας σε μοναχικό παράνομο κάποιας παλιάς ταινίας γουέστερν (δεν είναι τυχαίο που κάποιο από τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου τιτλοφορείται Desperado). Και μάλλον αυτό είναι που θυμίζει περισσότερο από κάθε άλλο ο σπαθοφόρος του KEW: περιπλανώμενο πιστολέρο της Άγριας Δύσης.

Ο Wagner περιγράφει έναν κόσμο βίας ο οποίος -αν και δημιούργημα της φαντασίας του- έχει πολλές ομοιότητες με καταστάσεις στις οποίες έχει μετακυλίσει η ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια της ιστορίας της. Ο ίδιος ο Kane είναι σκληρός και αμοραλιστής και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τυπικός ήρωας ιστοριών sword 'n' sorcery (όρος που ο KEW απεχθανόταν). Ωστόσο η φιγούρα του περιπλανώμενου σπαθοφόρου ασκεί γοητεία σε χιλιάδες αναγνώστες του χώρου. Ίσως επειδή ο Kane ενσαρκώνει τα πιο σκοτεινά ένστικτα μας που πάντα αποζητούν να εκδηλωθούν. Ίσως επειδή ζει μια ζωή χωρίς αναστολές, καταραμένος αλλά και αφέντης του εαυτού του. Ίσως επειδή ο τρόπος με τον οποίο στρέφεται εναντίον της ίδιας της ανθρωπότητας αντικατοπτρίζει την ανάγκη πολλών ανθρώπων να εναντιωθούν στην οργανωμένη κοινωνία που τους καταπιέζει και τους περιορίζει. Φαντάζομαι πως ενώ εμείς αναζητούμε τους λόγους που μας συναρπάζουν οι περιπέτειες του, ο Κane καταδέχεται να σταθεί για μια μόνο στιγμή στα σταυροδρόμια των διαστάσεων και να μας ρίξει ένα χαιρέκακο βλέμμα. Ίσως να μην αξίζουμε ούτε καν αυτό...



Για τρίτη φορά -η τέταρτη ευελπιστώ να είναι σε έντυπη μορφή- το ιστολόγιο ακολουθεί τον καταραμένο "ήρωα" του KEW στη σκοτεινή αναζήτηση του. Το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται η ανάρτηση είναι το Dark Crusade και πρόκειται για ένα εξαιρετικό -και κλασικό- έργο σκοτεινού fantasy.

Επίλογος: "There's no refuge for you there... Not in the Lair of Yslsl."

Νέα

Έπειτα από απουσία πολλών ημερών ο Κιμμέριος λαμβάνει ξανά τη θέση του στην εμπροσθοφυλακή της Ηλεκτρικής Σταυροφορίας! To όγδοο τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία επιτέλους κυκλοφόρησε και αξίζει να το αναζητήσετε διότι πρόκειται για μια πραγματικά εξαιρετική δουλειά. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Όσοι/όσες περιμένετε μια μεγαλύτερη ανάρτηση θα πρέπει να κάνετε λίγη υπομονή ακόμα. Προς το παρόν εύχομαι καλό καλοκαίρι με άφθονες επικές αναζητήσεις! Hail!