The Moons Rapture

Ομολογώ πως δεν έχω έμπνευση για μια κανονική ανάρτηση. Περιμένοντας τα καινούργια Riot και Jack Starr -για τα οποία θα υπάρξει ανάρτηση-, είπα να βάλω λίγο γυμνό μπας και ανεβάσουμε και την επισκεψιμότητα του ιστολογίου. Απολαύστε λοιπόν αυτό το υπέροχο πλάσμα που ξεπήδησε από τη φαντασία του Frank Frazetta. Ατενίζει το ολόγιομο φεγγάρι, αφήνοντας μας να ατενίζουμε τα ολόγιομα οπίσθια της. Ξεκούραση για τα μάτια μας, φωτιά για τη φαντασία μας. Σε κάποια γωνιά και ο Coverdale να τραγουδά: "Are you woman enough, to take a man like me?". Αρχετυπικός ερωτισμός και αρχετυπικό Hard Rock. Hail!

Dragon star

Night sky turned into fire

Like Saxon funeral pyres

Melting away the ice
With heat from solar light

To William and his horde
This omen was The Word
Victorius he would be
Against all Saxony

Οι παραπάνω στίχοι ανήκουν στο τραγούδι Dragon Star από τον δίσκο Mystification των Manilla Road που κυκλοφόρησε το 1987. Γνώριζα από παλιά σε ποια γεγονότα αναφέρονται αλλά έχει ενδιαφέρον να κάνουμε μια σύντομη αναφορά. Κυρίως για να δείξουμε πως ορισμένες φορές αξίζει να ψάξουμε λίγο περισσότερο τους στίχους κάποιων τραγουδιών.

To Πάσχα του 1066 μΧ ένας φωτεινός κομήτης εμφανίστηκε στους ουρανούς της Αγγλίας και προκάλεσε δέος και φόβο στους κατοίκους της. Σήμερα γνωρίζουμε πως επρόκειτο για τον κομήτη του Halley αλλά εκείνη την εποχή θεωρήθηκε ως ουράνιο σημάδι, ένας αρνητικός οιωνός που προμήνυε καταστροφή. Δεν γνωρίζω τι ερμηνεία έδωσε στο λαμπερό μετέωρο ο δούκας της Νορμανδίας William (Γουλιέλμος ο Κατακτητής), ο οποίος μερικούς μήνες αργότερα -ύστερα από ένα παράτολμο πέρασμα του καναλιού της Μάγχης- αποβιβάστηκε με τους ιππότες του στις ακτές της νότιας Αγγλίας για να διεκδικήσει το στέμμα της χώρας από τον εκλεγμένο βασιλιά Harold Godwinson. Τον Οκτώβριο του 1066 οι Νορμανδοί του Γουλιέλμου κέρδισαν τους Αγγλοσάξονες του βασιλιά Harold στην ιστορική μάχη του Hastings. Ο ίδιος ο Harold φονεύθηκε και στο χρονικό διάστημα που ακολούθησε η Αγγλία κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς και ο Γουλιέλμος στέφθηκε βασιλιάς της. Μερικές μέρες πριν την μάχη του Hastings ο στρατός του Harold είχε προλάβει να συντρίψει τους Βίκινγκ του τρομερού Νορβηγού βασιλιά Harlad Hardrada στην μάχη του Stamford Bridge. Ο Hardrada είχε εισβάλει στην Αγγλία έχοντας και αυτός βλέψεις στο αγγλικό στέμμα αλλά τελικά σκοτώθηκε στην μαχή του Stamford Bridge. Και στις δύο μάχες τα φοβερά σαξονικά πολεμικά τσεκούρια βάφτηκαν με αίμα αλλά ήταν η μοίρα των Σαξόνων να λυγίσουν μπροστά στην δύναμη των συνδυασμένων όπλων που παρέταξε ο Γουλιέλμος (ιππικό, πεζικό και τοξότες ενώ οι Σάξονες χρησιμοποιούσαν μόνο πεζικό).


Δύο σκληρές μεσαιωνικές μάχες, τρεις σπουδαίοι ηγέτες-πολεμιστές και η τελευταία επιτυχημένη εισβολή σε αγγλικό έδαφος κρύβονται λοιπόν πίσω από τους στίχους των Manilla Road. Στίχοι-αναφορά σε μια μακρινή και πολύ απαιτητική εποχή. Μια εποχή που στις μέρες μας έχει ταυτιστεί με το σκοταδισμό και την βαρβαρότητα. Βλέποντας όμως τα όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας -εντός και εκτός συνόρων- δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω ειρωνικά με την παραπάνω αλαζονική και στερεότυπη ερμηνεία του μεσαιωνικού κόσμου. Μάλλον το πνευματικό σκοτάδι είναι προνόμιο της εποχής μας...


Στην πρώτη εικόνα: ο κομήτης όπως απεικονίζεται στην ταπισερί του Bayeux.

Στην δεύτερη εικόνα: ο θάνατος του βασιλιά Harold, επίσης από την ταπισερί του Bayeux.

Κορυφαία μορφή: για μένα ο βασιλιάς Harald Hardrada. Υπηρέτησε στην Βαράγγεια Φρουρά των Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Απέδρασε από την Κωνσταντινούπολη με μυθιστορηματικό τρόπο. Μετά την ήττα τους στο Hastings, πολλοί Σάξονες πολεμιστές εγκατέλειψαν την Αγγλία και ταξίδεψαν στο Βυζάντιο για να επανδρώσουν την ίδια φρουρά.

OXI

Κουράγιο αδέλφια!!!

The Faceless God

In dim Abysses pulse the Shapes of Night,
Hungry and hideous with strange Mitres crown'd;
Black Pinions beating in phantastick Flight
From Orb to Orb thro' sunless Voids profound.
None dares to guess the Cosmos whence they course,
Or guess the Look on each amorphous Face,
Or speak the Words that with resistless Force
Would draw them from the Hells of outer Space.

Yet here upon a Page our frighten'd Glance
Finds monstrous Forms no human Eye shou'd see;
Hints of those Blasphemies whose Countenance
Spreads Death and Madness thro' Infinity.
What Limner he who braves black Gulfs alone,
And lives to make their alien Horrors known?

Το ποίημα έχει τον τίτλο "To Mr. Finlay, Upon His Drawing for Mr. Bloch's Tale, 'The Faceless God'" και ανήκει στον H. P. Lovecraft. Ο Lovecraft το έγραψε εντυπωσιασμένος από την εικονογράφηση που έκανε ο Virgil Finlay για το διήγημα The Faceless God του Robert Bloch. Ο V. Finlay είναι ένας από τους σπουδαιότερους εικονογράφους φαντασίας και σφράγισε με το ιδιαίτερο στυλ του τη χρυσή εποχή των pulp περιοδικών. Lovecraft, Finlay και Bloch: τρεις αρχιερείς του Παράξενου που δεν φοβήθηκαν να αντικρύσουν τις "σκοτεινές Αβύσσους όπου πάλλονται τα Σχήματα της Νύχτας". Τα απόκοσμα οράματα τους δεν παύουν να μας συγκινούν...

Οι τρεις ασπρόμαυρες εικόνες αποτελούν τυπικά έργα του V. Finlay. Η πρώτη -με κάποια επιφύλαξη- είναι αυτή που αποτέλεσε την έμπνευση για το ποίημα του Lovecraft.

Atlantis Rising

Μετά τον ομώνυμο δίσκο-ογκόλιθο των Fifth Angel (κυκλοφόρησε το 1986) ο κιθαρίστας James Byrd αποχώρησε από το συγκρότημα. H όρεξη για μουσική όμως δεν τον εγκατέλειψε και μαζί με τον τραγουδιστή Freddy Krumins ξεκίνησαν να γράφουν και να ηχογραφούν νέα τραγούδια την περίοδο 1987-88. Η συνεργασία αυτή είχε ως αποτέλεσμα το υπέροχο James Byrd's Atlantis Rising του 1990.

Το πρώτο Atlantis Rising πέρασε σχεδόν απαρατήρητο την εποχή που κυκλοφόρησε αν και περιείχε εξαιρετικό μελωδικό Metal, που ακουγόταν σαν ένας συνδυασμός Fifth Angel με Rainbow. Στα τύμπανα βρισκόταν ο γνωστός Ken Mary (Fifth Angel, Chastain, Impellitteri) ενώ μπάσο έπαιζε ο Evan Sheeley (Q5). Ο δίσκος ξεχωρίζει για την φοβερή κιθαριστική δουλειά του Byrd, τον οποίο θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του χώρου. Αρκεί η ακρόαση κομματιών όπως τα Fallen warrior, After the fire, Remeber love, Let it out και Bay of rainbows για να πείσει οποιονδήποτε ακροατή σκαμπάζει από Hard 'n' Heavy για την ποιότητα του συγκεκριμένου δίσκου.

Μετά το πρώτο Atlantis Rising η παρουσία του Byrd στη δισκογραφία συνεχίστηκε με καλές και κακές στιγμές. Τελικά -πριν λίγο καιρό- ο Byrd επανήλθε με τους Atlantis Rising και το cd Beyond the pillars. Δεν πρόκειται ακριβώς για νέα κυκλοφορία αφού έχουμε να κάνουμε με τις αυθεντικές ηχογραφήσεις που είχαν προηγηθεί του δίσκου του 1990 και τις οποίες ο τραγουδιστής Krumins ξέθαψε από κάποια ξεχασμένα κουτιά. Κάποια από αυτά τα τραγούδια εμφανίστηκαν και στο Atlantis Rising του 1990 σε διαφορετική εκτέλεση ενώ τα υπόλοιπα παρέμεναν ακυκλοφόρητα μέχρι τις μέρες μας. Φρόντισα να αγοράσω το cd και το (κατά το ήμισυ ήδη γνωστό) αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε καθόλου. Το Beyond the pillars περιέχει δεκατέσσερα κομμάτια. Τα Remember love, Fallen warrior, Eye of the storm, Let it out, Angel of mercy, Fly to the sun και After the fire τα γνωρίζαμε ήδη αλλά εδώ τα έχουμε στις πρώτες ηχογραφήσεις τους με πιο ακατέργαστο ήχο και τολμώ να πω πως τα περισσότερα από αυτά ακούγονται καλλίτερα σε σχέση με τις εκτελέσεις του πρώτου δίσκου. Επιπλέον, το ακυκλοφόρητο υλικό περιλαμβάνει μερικές πολύ αξιόλογες συνθέσεις όπως τα Chasing the shadows away, On my mind, Stranger of the night και το όμορφο instrumental Requiem Atlantis. Φυσικά το εξαιρετικό παίξιμο του Byrd κυριαρχεί σε όλον τον δίσκο και ανεβάζει πολλά σκαλιά το ποιοτικό επίπεδο των συνθέσεων. Επιγραμματικά, πρόκειται για μια πολύ καλή -και νοσταλγική- κυκλοφορία γεμάτη ενέργεια και μελωδία.

Το Beyond the pillars των Atlantis Rising αποτελεί ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, στην αυθεντική μουσική έκφραση της πραγματικής σκηνής του Seattle. Μιας σκηνής που εκπροσωπήθηκε από μπαντάρες όπως οι Fifth Angel, Sanctuary, Metal Church, Nightshade, Q5 και χάθηκε μέσα στην κακοφωνία των ξενέρωτων και ατάλαντων συγκροτημάτων του grunge. Οι εραστές του καλού, μελωδικού Heavy Metal οφείλουν να το αναζητήσουν.

Το τέλος του καλοκαιριού

Υπάρχει μια ιδιαίτερη μελαγχολία στα νησιά τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη. Μια υποβόσκουσα καταθλιπτική ατμόσφαιρα καθώς παρακολουθείς τους τελευταίους επισκέπτες των καλοκαιρινών διακοπών να κυκλοφορούν ανέμελοι στα σοκάκια, να μπαινοβγαίνουν στα εμπορικά καταστήματα και να διασκεδάζουν τη νύχτα στα μπαράκια. Οι ίδιοι επισκέπτες σε λίγο καιρό θα επιστρέψουν στις δουλειές τους και στην καθημερινή ρουτίνα της μεγαλούπολης. Εσύ που δεν θα τους ακολουθήσεις αλλά θα μείνεις πίσω, γνωρίζεις πως σε μερικές εβδομάδες τα σοκάκια θα ερημώσουν και τα μαγαζιά θα κλείσουν. Και αυτή η γνώση σε ψυχοπλακώνει, αν και δεν έχεις ιδιαίτερη αγάπη για την πολυκοσμία και τα -εξόχως πιασοκώλικα- μπαράκια.

Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη το καλοκαίρι ψυχορραγεί. Προφανώς δεν αναφέρομαι στον καιρό -που συνεχίζει να είναι καλός- αλλά στην ψυχολογική διάθεση. Μια πολύ δύσκολη και αβέβαιη περίοδος ξεκινάει, οι υποχρεώσεις περιμένουν, η ανεμελιά παραχωρεί τη θέση της στο άγχος και η καλοκαιρινή αλητεία αποτελεί πλέον ευχάριστη ανάμνηση. Ο Ήλιος εξασθενεί και ο Χειμώνας έρχεται... Μπροστά μας ξανοίγεται ένα άγριο και αφιλόξενο τοπίο αλλά στο χέρι μας είναι να το ατενίσουμε όχι με φόβο αλλά με τσαμπουκά. Παρέα με τα αριστουργήματα της Φανταστικής Λογοτεχνίας, δυνατό Heavy Metal, καλές κινηματογραφικές ταινίες και μια απαλή γυναικεία συντροφιά (γειά σου ρε GL, γνήσιο πνευματικό τέκνο του Coverdale!). Με εσωτερική δύναμη και ειρωνικό χαμόγελο, το καλοκαίρι δεν θα αργήσει να ξανάρθει... Hail!