Τεμαχισμένες αγάπες

Through my eyes I watch
As you tried to run
Over you I stand, with my smokin’ gun

You can’t walk out on me now
I couldn’t let you go
If I can’t have you
No one will
I see them all through
The eyes of a man

Έτσι μίλησε ο μανιακός με το τσεκούρι και έθεσε αξεπέραστα πρότυπα αντρικής στάσης: o ψυχοπαθής, ο διαβόητος, ο ηδονοβλεψίας, ο νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος, ο μεγάλος Lizzy Borden. To 1985 ήταν η χρονιά του, όταν το τσεκούρι έπεσε ανελέητο πάνω στα κεφάλια των απίστων με το πρώτο LP της αμερικάνικης μπάντας με τίτλο Love you to pieces, ενώ η προαναγγελία του εγκλήματος είχε γίνει ένα χρόνο νωρίτερα με το EP Give 'em the axe.

Flesh eater - she wants it deep, deep, deeper
 Flesh eater - I love to eat, eat, eat, eat her

Τα 80's υπήρξαν η δεκαετία της υπερβολής και της πρόκλησης, και οι Lizzy Borden βρισκόντουσαν σε πλήρη σύμπνοια με το πνεύμα της εποχής. Αυτό γίνεται φανερό από το εξώφυλλο του Love you to pieces: σε μια πολυτελή (και αρκετά κιτς) κρεβατοκάμαρα, μια ερωτική ύπαρξη με σέξυ μαύρα εσώρουχα φαίνεται να μην ανησυχεί ιδιαίτερα για την απειλητική φιγούρα με το τσεκούρι που διακρίνεται στον καθρέπτη. Θα έπρεπε όμως να ξέρει καλύτερα! Γιατί ο Lizzy θα αγαπήσει κάθε κομμάτι της!

I see that you're all alone 

I've got the need to follow you home 

I'd like to be the shadow who stalks 

I'll lash out send your nerves into shock 

Σαν τον ψυχοπαθή των στίχων του, ο Lizzy ήθελε να παίξει και να σοκάρει τους σεμνότυφους και τους συμβιβασμένους: πρόκληση, παράνοια, διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης, σεξισμός, φαλλοκρατία. Όλα αυτά βέβαια δεν προκαλούν ιδιαίτερη αίσθηση σήμερα και θα είχαν μικρή σημασία, αν δεν υπήρχε η ίδια η μουσική. Και ως δίσκος, το ντεμπούτο της μπάντας από το Hollywood ανήκει στο πάνθεον του αμερικάνικου μεταλλικού ήχου.

Στο Love you to pieces οι Lizzy Borden προσφέρουν στον ακροατή πολύ καλό Heavy Metal, αιχμηρό αλλά και μελωδικό, με αρκετές επιρροές από τους Iron Maiden και ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: τον ίδιο τον Lizzy με το τρελαμένο βλέμμα, την θεατρική παρουσία, και (κυρίως) τη σπουδαία-και παραγνωρισμένη-φωνή. Κομμάτια όπως τα Flesheater, Rod of iron, Save me, American Metal, ο αξεπέραστο Psychopath, και το μπαλαντοειδές ομώνυμο με τους αξέχαστους στίχους που υμνούν τον ασυμβίβαστο έρωτα, αποτελούν κλασικές συνθέσεις και κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην προσωπική μυθολογία μου από τότε που τα άκουσα πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια, στο πικάπ ενός φίλου και συμφοιτητή. 

Η δυναμική της μπάντας αποτυπώθηκε και στο live The Murderess Metal Road Show που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά και περιέχει (μεταξύ άλλων) όλα τα τραγούδια του Love you to pieces. Με το τρομερό τσεκούρι και το σιδερένιο σκήπτρο ο Lizzy ήταν βασιλιάς και έτοιμος να τα βάλει με όλον τον κόσμο...

Στα χρόνια που ακολούθησαν, συνέχισε απτόητος, πιστός στις επιταγές του shock rock και στο δόγμα Me against the world. Η καριέρα του γνώρισε ανοδική πορεία μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, ενώ την αποφράδα δεκαετία του '90 έθαψε το τσεκούρι, για να επανέλθει με δύο δίσκους το 2000 και το 2007. Κάποιον Δεκέμβριο πριν μερικά χρόνια, είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους Lizzy Borden live στην Αθήνα, σε μια πολύ καλή συναυλία με μεταμφιέσεις, αιματοχυσία, την αστερόεσσα, το θρυλικό τσεκούρι αλλά και ένα ρόπαλο του baseball (και μια ή δύο στριπτιτζούδες αν θυμάμαι καλά). Η μπάντα σήμερα παραμένει ενεργή και κάπου πήρε το μάτι μου πως ετοιμάζουν και κάποια νέα κυκλοφορία. Από την πλευρά μας, αποτίουμε φόρο τιμής σε έναν αγαπημένο δίσκο και σε έναν ακόμα πιο αγαπημένο μουσικό και δεν παύουμε να φωνάζουμε: Give 'em the axe Lizzy!

Enter 2018

Το ιστολόγιο εύχεται καλή χρονιά στους εκλεκτούς και αφοσιωμένους αναγνώστες του. Πιστοί στο πνεύμα της Αναζήτησης, θα συνεχίσουμε και το 2018 τις περιπλανήσεις σε γνώριμες αλλά και σε ανεξερεύνητες περιοχές. Σύντροφος μας πάντοτε ο θρυλικός Κιμμέριος, ο οποίος εμφανίζεται και στον πίνακα που κοσμεί την ανάρτηση και αποτελεί έργο του αμερικανού εικονογράφου Stephen Fabian, τον οποίο σας προτρέπω να ψάξετε περισσότερο.  

Έως την επόμενη φορά, οι θεοί μαζί σας και ο Μαύρος Ιππότης να σας ευλογεί. Hail!

Blaze of Glory

Blaze of glory είναι ο τίτλος ενός πολύ ωραίου τραγουδιού των θεών Titan Force. Blaze of glory είναι και μια από τις μεγάλες επιτυχίες του Bon Jovi. Πριν από αυτά όμως, το Blaze of glory των Burning Starr πυρπόλησε τα πικάπ των ασυμβίβαστων ακροατών το 1987.

Μια εικόνα που στοιχείωσε τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου: στο ημίφως μιας αίθουσας ελέγχου, ένας άντρας ετοιμάζεται να πατήσει το κόκκινο κουμπί που θα εξαπολύσει τον πυρηνικό όλεθρο. Ωστόσο, μια αγγελική παρουσία παρεμβαίνει για να τον εμποδίσει. Σε σκοτεινούς καιρούς υπήρχε ελπίδα. Και φορέας της ήταν το γεμάτο νεανική ορμή Heavy Metal.

Αυτή είναι η ιστορία που φαίνεται να ξετυλίγεται στο εξώφυλλο του Blaze of glory, του τρίτου δίσκου των αμερικανών Jack Starr's Burning Starr. Έχοντας σταθερά στο πλάι του τον πολύ καλό τραγουδιστή Mike Tirelli, και με διαφορετικό rhythm section από το No turning back του 1986, ο Jack Starr και η μπάντα του έδωσαν ξανά το παρών στην πρώτη γραμμή του τότε φλεγόμενου US Metal. Το Blaze of glory διαθέτει όλα όσα μπορεί να ζητήσει ο απαιτητικός ακροατής: τσαμπουκά και μαχητική διάθεση που εκφράζονται από τραγούδια-προτροπές όπως τα Stand up and fight και Go down fighting, μεταλλικούς ύμνους όπως το Metal generation, φοβερά φωνητικά από τον ταλαντούχο Tirelli, και μια κιθάρα που κατακαίει τα πάντα στο πέρασμα της, με αποκορύφωμα τα συνεχή σόλο στο ομώνυμο τραγούδι. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι στίχοι που εκφράζουν επίκαιρες (τότε) ανησυχίες, αγωνία για το ζοφερό κλίμα της εποχής, αλλά και διάθεση για αγώνα και αλλαγή. Ενδεικτική είναι η φράση World Peace thro Heavy Metal που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του δίσκου. Το πνεύμα του δίσκου όμως συνοψίζεται με τον καλύτερο τρόπο στους στίχους του Metal generation:

If we have to, we will fight
We'll take the world and make it right
We are strong we will survive
Raise your fist up in the air
Hold your banners way up high
Heavy Metal will never die

We're the metal generation
Cold blue steel runs in our veins
We're the metal generation
Don't fuck with us cos we're insane 

Σήμερα, αυτή η μεταλλική γενιά που υμνούσαν οι Burning Starr πριν από 30 χρόνια έχει πλέον ξεθωριάσει. Πολλούς τους έχει καταπιεί η καθημερινή ρουτίνα και ακόμα περισσότεροι τα έχουν παρατήσει. Σε όσους όμως ακόμα αντιστέκονται ή έστω θυμούνται, το αίτημα παραμένει για μια τελική έξοδο μέσα σε μια έκρηξη δόξας. Έστω και ως ρομαντική εικόνα χωρίς πραγματικό αντίκρισμα...

I'm going out in a blaze of glory
Burn my name across the sky
Going out in a blaze of glory
Never stop until I die!

Αφορμή για την ανάρτηση: η πολύ ωραία  επανακυκλοφορία του Blaze of glory από την ελληνική No remorse records και η ακρόαση του cd της, το οποίο προμηθεύτηκα από τον φίλο ΧΝ.

Αναγνώσεις ΙΙΙ

Μετά από απουσία δύο μηνών, δίνουμε ξανά το παρών με νέες αναγνώσεις. Σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, παρουσιάζουμε δύο πρόσφατες αγγλικές εκδόσεις για όσους/όσες το ψάχνουν λίγο παραπάνω.

1) Στο Paperbacks from Hell, ο αμερικανός συγγραφέας Grady Hendrix προβαίνει σε μια ιστορική ανασκόπηση της λογοτεχνίας τρόμου των δεκαετιών του '70 και του '80, όπως αυτή έλαβε μορφή μέσα από ένα πλήθος χαρτόδετων εκδόσεων (paperbacks) που κατέκλυζαν τα ράφια των βιβλιοπωλείων της εποχής. To Paperbacks from Hell είναι ένα κολασμένο ανάγνωσμα, στις σελίδες του οποίου παρελαύνουν (μεταξύ άλλων) δαιμονικά μωρά, σατανικά παιδιά και διαβολικές κούκλες, μεταλλαγμένα ζώα, στοιχειωμένα σπίτια, βρυκόλακες και δαίμονες, μανιακοί δολοφόνοι και διάφοροι άλλοι φορείς τρόμου και φρίκης. Πέρα από την περιγραφή των (συχνά εξωφρενικών) υποθέσεων επιλεγμένων βιβλίων, ο Hendrix παρέχει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για συγγραφείς, ζωγράφους εξωφύλλων και εκδοτικούς οίκους, καθώς και για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της περιόδου που καλύπτει το βιβλίο του. Η τελευταία οριοθετείται από τις αρχές της δεκαετίας του '70 με την κυκλοφορία εμβληματικών βιβλίων όπως Το Μωρό της Ροζμαρί και Ο Εξορκιστής έως τις αρχές με μέσα της δεκαετίας του '90, με την υποχώρηση και το "ξεφούσκωμα" της paperback αγοράς.

Εκτός από γνώση του θέματος που πραγματεύεται, ο συγγραφέας διαθέτει χιούμορ και είναι εξοικειωμένος και με τη Heavy Metal μουσική. Ωστόσο, το πλέον δυνατό σημείο του PfH είναι ένα πλήθος από εικόνες paperback εξωφύλλων της εποχής, τα οποία κοσμούσαν και οι ανάλογες σύντομες και αποσκοπούσες στον εντυπωσιασμό περιγραφές (blurbs) της υπόθεσης των βιβλίων. Αυτό το πλούσιο οπτικό υλικό καθιστά το βιβλίο του Hendrix ένα απολαυστικό ταξίδι σε ένα λογοτεχνικό σύμπαν του οποίου το ύφος απέχει αρκετά από τον αγαπημένο μου κοσμικό τρόμο του H. P. Lovecraft, αλλά δεν παύει να παρουσιάζει το δικό του ενδιαφέρον.

2) Ο Richard Matheson (1926-2013) είναι γνωστός στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό κυρίως χάρη στην νουβέλα του Ζωντανός Θρύλος (I am Legend, 1954), ο αγγλικός τίτλος της οποίας περιγράφει με ακρίβεια και την θέση του ίδιου του Matheson στον χώρο της Φανταστικής Λογοτεχνίας. Μεταξύ άλλων, ο Matheson είχε να επιδείξει μια πλούσια παραγωγή διηγημάτων τρόμου, φαντασίας και μυστηρίου, αρκετά από τα οποία έγιναν επεισόδια της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς Twilight Zone ή μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Στη συλλογή The Best of Richard Matheson που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Penguin, μας δίνεται η ευκαιρία να διαβάσουμε κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του αμερικανού συγγραφέα.

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου συναντούμε γνώριμα διηγήματα όπως τα The Shipshape Home (Ένα Σπίτι Κελεπούρι, εκδ. Ωρόρα) και το ανατριχιαστικό Long Distance Call (Υπεραστική Κλήση, εκδ. Αιγόκερως), αλλά και δημοφιλείς και-στο βαθμό που γνωρίζω-αμετάφραστες στην γλώσσα μας ιστορίες όπως τα Nightmare at 20000 Feet, Prey και Button, Button. Οι ήρωες του Matheson είναι συνηθισμένοι άνθρωποι που το Παράξενο εισβάλει στην καθημερινότητα τους με απρόβλεπτες συνέπειες. Οι ιστορίες του μένουν στον αναγνώστη και ορισμένες είναι τόσο χαρακτηριστικές που ισχύει απόλυτα αυτό που γράφει ο Neil Gaiman, πως δηλαδή τις γνωρίζετε ακόμα και αν νομίζετε το αντίθετο. Ο Matheson είναι όντως ένας-πλέον όχι ζωντανός-θρύλος του χώρου και οι υποψιασμένοι αναγνώστες οφείλουν να τον ψάξουν περισσότερο.

Έως την επόμενη φορά, η περιπλάνηση στα ανεξερεύνητα πεδία της Λογοτεχνίας Φαντασίας συνεχίζεται...

Stand your Ground!

Μετά από έξι χρόνια η αναμονή έλαβε τέλος: οι Burning Starr επιτέλους επέστρεψαν στην δισκογραφία με το Stand your Ground και οι εραστές του αυθεντικού Σκληρού Ήχου δεν μπορούν παρά να πανηγυρίζουν και να δοξολογούν. Για άλλη μια φορά η αμερικάνικη μπάντα είναι εδώ για να δείξει στους απανταχού ξενέρωτους πως παίζεται το Παιχνίδι. Επικεφαλής της ο μεγάλος Jack Starr, ένας από τους τελευταίους Φύλακες της Ιερής Φλόγας του Heavy Metal.

Ο JS αποτελεί προσωπικό φετίχ του παρόντος ιστολογίου για πολλούς λόγους. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω την σεμνότητα που τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο, την αβίαστη αυθεντικότητα που αποπνέει  το παίξιμο και η όλη στάση του, την επιβλητική του παρουσία πάνω στη σκηνή χωρίς δερμάτινα, καρφιά και περιττές φιοριτούρες, και φυσικά τους σπουδαίους δίσκους που μας έχει χαρίσει. Στο Stand your Ground o αμερικανός κιθαρίστας πλαισιώνεται για μια ακόμη φορά από τους Todd Michael Hall (φωνητικά), Ned Meloni (μπάσο) και Rhino (τύμπανα). Το φοβερό (και συμβολικό) εξώφυλλο είναι και πάλι έργο του βετεράνου Ken Kelly.

Μουσικά ο δίσκος περιέχει αυτό που περιμέναμε από τους BS: καλοπαιγμένο παραδοσιακό Heavy Metal, διαποτισμένο από την ατμόσφαιρα της δεκαετίας '80, το οποίο η κιθάρα του JS και τα φωνητικά του Hall το τοποθετoύν πολλά σκαλοπάτια πάνω από την πλειοψηφία των true metal μετριοτήτων που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο τα τελευταία χρόνια. Για μια ακόμα φορά η έμπνευση είναι παρούσα σε κομμάτια όπως τα Hero, The Enemy, Escape from the Night, Stronger than Steel (στο τέλος του οποίου ακούγεται και μια "χαμένη" ηχογράφηση του απόλυτου γίγαντα Rhett Forrester) και το φιλόδοξο δεκάλεπτο ομώνυμο έπος. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί και το Destiny που παραπέμπει στις μέρες των παλιών Virgin Steele. Για να είμαστε δίκαιοι, θεωρώ πως ο δίσκος δεν φτάνει το επίπεδο του Land of the Dead του 2011. Έχει αδύναμες στιγμές και δύο ή τρία κομμάτια θα μπορούσαν να απουσιάζουν ώστε να μειωθεί η μεγάλη χρονική του διάρκεια. Ωστόσο, με μουσικούς όπως ο JS η αντικειμενικότητα δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο και αρκεί μια κομματάρα όπως το Worlds Apart για να αποκτήσει το νέο πόνημα των BS απολύτως θετικό πρόσημο και να κερδίσει τον απαιτητικό ακροατή.

Πέρα από το μουσικό μέρος, σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ο JS δήλωσε πως το Stand your Ground εκφράζει εύλογες ανησυχίες για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν η κουλτούρα και η ταυτότητα των δυτικών κοινωνιών λόγω της μαζικής μετανάστευσης επήλυδων που  αδυνατούν να ενσωματωθούν στις τελευταίες. Πρόκειται για σοβαρό και υπαρκτό πρόβλημα, αλλά-χωρίς να θέλω να το υποβαθμίσω-θα προτιμήσω μια ερμηνεία σε πιο ατομικό επίπεδο: αυτή της αιώνιας προτροπής να στέκεσαι όρθιος και ανυποχώρητος, με το μεσαίο δάκτυλο μονίμως υψωμένο απέναντι σε κάθε αντιξοότητα, σε όλους τους ''επίδοξους" και σε κάθε τυποποιημένη σκέψη. Αυτή η αγωνιστική αντίληψη άλλωστε είναι και η ουσία του Heavy Metal, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον.

Συνοψίζοντας, το Stand your Ground επιβεβαιώνει αυτό που έγινε φανερό με το Land of the Dead: πως οι Burning Starr έχουν καθιερωθεί ως μια υπολογίσιμη δύναμη πρώτης γραμμής στο σύγχρονο Metal. Εμείς παραμένουμε σταθεροί υποστηρικτές τους και πιστοί στην προτροπή του τίτλου...  

Final Walk

Ben Johnson, Warren Oates, William Holden, Ernest Borgnine. Προς τον Θάνατο και την Αθανασία...