Ο Πέμπτος Άγγελος

Πρέπει να πήγαινα τρίτη γυμνασίου ή πρώτη λυκείου, όταν ψαγμένος συμμάθητης μου πάσαρε πακέτο κασσετών για να ακούσω. Τα συγκροτήματα μου ήταν άγνωστα. Ήμουν ακόμα κολλημένος με τα δημοφιλή γκρούπ (Metallica, Manowar κτλ) και επιφυλακτικός απέναντι σε μπάντες που δεν γνώριζα, οπότε πιο πολύ έκατσα να ακούσω τις κασσέτες από υποχρέωση, χωρίς να έχω μεγάλες προσδοκίες. Μια από αυτές έγραφε πάνω Fifth Angel χωρίς άλλες πληροφορίες. Ούτε τίτλος άλμπουμ, ούτε τίτλοι τραγουδιών.  Έβαλα να την ακούσω και έμεινα έκπληκτος: μελωδικό Heavy Metal με τραγούδια που δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο καλά ήταν.  Ύστερα από πολλές ακροάσεις επέστρεψα την κασσέτα και ένα-δύο χρόνια αργότερα πέτυχα το FA σε βινύλιο σε μια βόλτα στο Happening. Τιμή γύρω στις 1300 δρχ. Αγοράστηκε πάραυτα και κοσμεί την δισκοθήκη μου απο τότε...

Το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας από το Seattle -για το οποίο γίνεται λόγος παραπάνω- κυκλοφόρησε το 1986 και αποτελεί μνημείο του αμερικάνικου Heavy Metal. Με τον διάσημο ντράμερ Ken Mary και τον κορυφαίο κιθαρίστα James Byrd στις τάξεις τους, οι FA προσφέρουν στον απαιτητικό ακροατή υπέροχες συνθέσεις όπως τα Shout it out, Call out the warning, Fifth Angel και το λατρεμένο Cry out the fools. Μελωδία, δυναμισμός και η εξαιρετική κιθάρα του Byrd είναι τα βασικά στοιχεία του δίσκου, ο οποίος χαρακτηρίζεται από υψηλή ποιότητα και μια διακριτική επική διάθεση. Δυστυχώς μετά την κυκλοφορία του Fifth Angel o Byrd έφυγε από την μπάντα. Το Time will tell που κυκλοφόρησε το 1989 ήταν ένας πολύ καλός δίσκος αλλά όχι στα επίπεδα του πρώτου LP. Ο Πέμπτος Άγγελος είχε αφήσει στην άκρη το σπαθί του και είχε τραβήξει σε ελαφρώς πιο εμπορικά (αλλά πάντα ποιοτικά) μονοπάτια.

Το Fifth Angel αποτελεί δίσκο-ορόσημο της προσωπικής μου μυθολογίας. Εκτός από την μουσική του αξία, αποτελεί και σύνδεσμο με ωραίες εποχές που έχουν οριστικά παρέλθει: μαθητικά χρόνια, ανταλλαγή κασσετών, δισκάδικα στο κέντρο της Αθήνας, χαρά της ανακάλυψης, βινύλια, φοιτητικά χρόνια, πόρωση και ανεμελιά. Όταν νομίζαμε πως ολόκληρος ο Κόσμος βρίσκεται στα πόδια μας...

Αφορμή για την ανάρτηση: πρόσφατη ακρόαση ολόκληρου του δίσκου ύστερα από πάρα πολύ καιρό. Heavy Metal to the bitter end...

Ο ψαγμένος συμμαθητής: εγκατέλειψε  νωρίς το Metal με την επέλαση του grunge. Τον συναντώ τυχαία κατά διαστήματα και μου λέει για τους Dokken και τους Leatherwolf (μπάντες που επίσης μου έμαθε). 

Enter 2015

Το 2015 είναι γεγονός. Ο Χρόνος κυλά αδυσώπητα και δεν περιμένει κανέναν. Μπορούμε μόνο να κάνουμε υποφερτό το πέρασμα του με καλή -κατά προτίμηση χυμώδη- παρέα, μπύρες και αναζητήσεις στο πνευματικό και καλλιτεχνικό πεδίο.

Με την έναρξη της νέας χρονιάς έδωσε το παρών και το περιοδικό Φανταστική Λογοτεχνία με το 15ο τεύχος του, το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα (και απ' ό,τι βλέπω διαβάζει και ωραίος κόσμος). Οι ενδιαφερόμενοι ας το αναζητήσουν στα γνωστά μέρη. 

Καλή χρονιά λοιπόν και θα επανέλθουμε σύντομα με Ξεχασμένους Ήρωες...

Στο σινεμά ΙΙ

Πολλές φορές τείνω προς την άποψη πως, περισσότερο από κάθε άλλη τέχνη, η αισθητική καλλιέργεια ενός ατόμου πρέπει να κρίνεται με βάση το γούστο του στον κινηματογράφο. Το σινεμά είναι ένα απαιτητικό και δύσκολο μέσο, το οποίο λίγοι μπορούν να προσεγγίσουν στην λιγότερο εμπορική και περισσότερο καλλιτεχνική μορφή του. Η τελευταία φυσικά περιλαμβάνει και πιο μοντέρνες ή προοδευτικές ταινίες που πολλοί αρκούνται στο να τις απορρίψουν ως "κουλτουριάρικες", "ακαταλαβίστικες", ενίοτε και ως "συριζέϊκες". Περιττό βέβαια να γράψω πως οι εκλεκτοί είναι σε θέση να εκτιμήσουν τις ταινίες που πρέπει χωρίς επιδερμικές προσεγγίσεις.

Προσωπικά, τρέφω μεγάλη αγάπη για τον ιταλικό και τον γιαπωνέζικο κινηματογράφο. Και οι δύο έχουν αναδείξει μεγάλους σκηνοθέτες και μας έχουν χαρίσει σπουδαίες ταινίες. Μια από αυτές (συναφής με το πνεύμα του ιστολόγιου) είναι και το φιλμ Kwaidan (1964) του ιάπωνα δημιουργού Masaki Kobayashi, το οποίο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω πριν κάποιες μέρες.

Kwaidan στα γιαπωνέζικα σημαίνει "ιστορία φαντασμάτων" και τέσσερις τέτοιες ιστορίες παρουσιάζονται στην ταινία του Kobayashi. Και οι τέσσερις εμπνέονται από την (πλούσια) ιαπωνική παράδοση του υπερφυσικού και βυθίζουν τον θεατή στην απόκοσμη ατμόσφαιρα τους. Η πρώτη ιστορία, με τον σαμουράϊ που εγκαταλείπει την γυναίκα του και γυρίζει μετά από χρόνια για να την βρει, έχει εμφανιστεί -σε μορφή διηγήματος- και σε μια από τις ανθολογίες των εκδόσεων Ωρόρα. Η δεύτερη ιστορία με την Γυναίκα του Χιονιού είναι ένα μικρό οπτικό ποίημα. Πιο χαρακτηριστική πάντως παραμένει η τρίτη ιστορία με τον τυφλό μουσικό που οι μοναχοί καλύπτουν ολόκληρο με ένα ιερό κείμενο προκειμένου να τον προστατεύσουν από τα φαντάσματα που τον παρασύρουν κάθε βράδυ. Ξεχνάνε όμως τα αυτιά του... Η ταινία κλείνει με το τέταρτο επεισόδιο στο οποίο ένα ανθρώπινο πρόσωπο εμφανίζεται στο ποτήρι από το οποίο πίνει ένας άνθρωπος. Και στις τέσσερις ιστορίες, το δραματικό στοιχείο είναι έντονο, υποσκελίζοντας το καθαρά υπερφυσικό (χαρακτηριστικό και άλλων παλιών ιαπωνικών ταινιών τρόμου).

Πέρα από την ίδια την ταινία, μας ενδιαφέρει και η λογοτεχνική πηγή έμπνευσης της, αφού τα τέσσερα επεισόδια της έχουν βασιστεί σε ισάριθμες ιστορίες του Λευκάδιου Χερν -Lafcadio Hearn-. Ο ίδιος ο Χερν με τη σειρά του παρουσιάζει ελληνικό ενδιαφέρον αφού γεννήθηκε στην Λευκάδα (όπως μαρτυρεί και το όνομα του) από Ελληνίδα μητέρα αριστοκρατικής καταγωγής και Ιρλανδό πατέρα. Κοσμοπολίτικο πνεύμα, ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του κόσμου προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Ιαπωνία, το 1890. Εκεί, δουλεύοντας παράλληλα ως καθηγητής, μελέτησε τις παραδόσεις της χώρας και έγραψε πολλά βιβλία γι' αυτές. Με τον τρόπο αυτό έκανε γνωστή την ιαπωνική κουλτούρα στον Δυτικό Κόσμο σε μια εποχή που η Ιαπωνία ήταν ακόμα ένα εξωτικό μέρος για τους περισσότερους Δυτικούς. Ακόμα και σήμερα, τα βιβλία του είναι απαραίτητα αναγνώσματα για όποιον ενδιαφέρεται να γνωρίσει καλύτερα τις παραδόσεις της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Κάποια από αυτά κυκλοφορούν και στα ελληνικά, αν και δεν βρίσκονται εύκολα στα βιβλιοπωλεία.

Ο Λευκάδιος Χερν με τη σύζυγο του

Στον αντίποδα του σινεμά υψηλών αξιώσεων του Kobayashi θα μπορούσα να τοποθετήσω την ταινία Dracula Untold την οποία επίσης παρακολούθησα πρόσφατα. Μια ενδιαφέρουσα ιδεά εκφυλίζεται σε ένα ασυνάρτητο φιλμ με κάδρα ξεσηκωμένα από το Lord of the Rings, κλισέ διαλόγους και τυποποιημένες, ακροβατικές σκηνές μάχης, επαρκώς ανώδυνες ώστε το φιλμ να χαρακτηριστεί  κατάλληλο για 13 και άνω. Δυστυχώς, εξακολουθεί να ισχύει η διαπίστωση μου πως στις μέρες μας δεν γυρίζονται καλές ταινίες φαντασίας αλλά μόνο μέτρια έργα που στην προσπάθεια τους να είναι εμπορικά πατώνουν από απόψεως ουσίας και αισθητικής. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι απέναντι στο DU, είναι σίγουρα καλύτερο από το Northmen: A Viking Saga, για το οποίο οποιαδήποτε κριτική στερείται νοήματος.

Περιμένοντας λοιπόν το τρίτο μέρος του The Hobbit -στο οποίο παίζει και ο πρωταγωνιστής του DU- προτείνω μια άλλη ταινία του Kobayashi, το μνημειώδες Seppuku (και όχι Harakiri όπως είναι ευρύτερα γνωστό) σε όσους αναζητούν το Υψηλό στον κινηματογράφο. Καλές προβολές!

Interstellar

Πολλά μπορούν να γραφούν για το Interstellar, την νέα ταινία του Christopher Nolan, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου θα περιοριστώ σε ένα σύντομο σχόλιο. Πρόκειται για μια υπέροχη ταινία επιστημονικής φαντασίας που αποτυπώνει με θαυμάσιο τρόπο την απεραντοσύνη του Διαστήματος και την μοναξιά του ανθρώπου που ταξιδεύει μέσα σε αυτό. Επιπλέον αποτελεί έναν ύμνο στους λίγους πρωτοπόρους της ανθρώπινης φυλής που πάντοτε θα έχουν το βλέμμα τους στραμμένο προς τα άστρα και τους κόσμους που βρίσκονται πέρα από αυτά. Το διαστρικό ταξίδι δεν είναι μόνο επικίνδυνο αλλά και γοητευτικό. Εκτός από ταξίδι προς το εξώτερο σύμπαν είναι και μια παράλληλη εξερεύνηση του εσώτερου εαυτού. Ο Nolan φαίνεται να το έχει καταλάβει καλά αυτό και γι' αυτό η ταινία του ξεχωρίζει και κατακτά την ψυχή του ανήσυχου θεατή.  

Γεννηθήκαμε στην Γη αλλά δεν μπορεί να προοριζόμαστε και να πεθάνουμε σε αυτή. Θέλω να πιστεύω πως ο Άνθρωπος θα πορευτεί στο Διάστημα διαπνεόμενος από εξερευνητικό και όχι κατακτητικό-αρπακτικό πνεύμα και πως τελικά κάπου εκεί Έξω θα συναντήσει το πεπρωμένο Του. Το Interstellar είναι εδώ για να μας θυμίσει να στρέψουμε το βλέμμα προς τα άστρα. Όσοι πιστοί προσέλθετε... 

Burning Starr live

Ο Jack Starr είναι από τους πολύ αγαπημένους μουσικούς του παρόντος ιστολογίου. Δεν θα ήταν επομένως δυνατόν να απουσιάσουμε από τη συναυλία που έδωσε με τους Burning Starr στην Αθήνα την προηγούμενη Δευτέρα, 15/9/2014. Παρέα με καλούς φίλους και συνοδοιπόρους δώσαμε το παρών στο Αν έχοντας μεγάλες προσδοκίες και ο JS δεν μας απογοήτευσε.

Το βράδυ της Δευτέρας απολαύσαμε ένα εξαιρετικό live show από μια σπουδαία μπάντα. Ακούσαμε κλασικές κομματάρες όπως τα False Messiah, A Light in the Dark, Blaze of Glory, Children of the Storm, Metal Generation αλλά και νεότερες συνθέσεις που δεν έχουν χάσει τον μαγικό δεσμό με την Έμπνευση: Inquisitor, Land of the Dead, The Flame that Never Dies, Sands of Time... Έστω και για λίγο, ξανανιώσαμε νέοι και αναβίωσαν οι ηρωϊκές εποχές που η "μεταλλική γενιά" θεωρούσε πως έχει τον κόσμο ολόκληρο στα πόδια της.

O JS έχει σχηματίσει μια μπάντα αξιώσεων που στέκεται άψογα στη σκηνή. Ο Todd Michael Hall είναι φοβερός τραγουδιστής, ο Ned Meloni δεσπόζει σοβαρός και αγέρωχος, ενώ ο Rhino είναι ανελέητος στο κοπάνημα των τυμπάνων. Και η μικρούλα με την κιθάρα που τους συνοδεύει είναι καλό μωρό για να ξεκουράζεται λίγο το μάτι. Για τον ίδιο τον Jack τι να γράψει κανείς; Μεγάλος καλλιτέχνης και ευγενική φυσιογνωμία. Καταστροφέας (ή μάλλον κονιορτοποιητής) με κιθάρα αλλά και μια προσιτή, διακριτική και ανθρώπινη φιγούρα εκτός σκηνής. Μετά από τόσα χρόνια παραμένει Heavy Metal Ήρωας και Φύλακας της Φλόγας και ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να τον δούμε ξανά στα μέρη μας. Μέχρι την επόμενη φορά και αναμένοντας την νέα κυκλοφορία των Burning Starr, νομίζω πως οι στίχοι του Defiance είναι οι πλέον κατάλληλοι για να αποτίσουμε έναν μικρό φόρο τιμής σε αυτόν τον μεγάλο μουσικό:

When the world has grown cold
and all have forsaken me
I will not falter, nor stray
I'll fight 'til the end
I'll never give in
as long as I live and I breathe
For I shall remain defiant
Defiant I will remain

Τσιμεντένιος Πολεμιστής

Αναμένοντας την συναυλία του Jack Starr σε μερικές μέρες από σήμερα... Μάλλον δεν θα ακούσουμε το παρακάτω έπος αλλά του αξίζει μια ανάρτηση επειδή είναι κομματάρα και ο τίτλος του εξάπτει την φαντασία. Και όπως πάντα: Heavy Metal για λίγους και αυστηρώς μη-ξενέρωτους.