Αυτός που πήγε πολύ μακρυά

Πολλοί είναι αυτοί που θα συμφωνήσουν με την άποψη πως ο Άνθρωπος των καιρών μας έχει αποκοπεί από τη χαρά της ζωής και έχει εγκλωβιστεί σε έναν μη-φυσικό βίο γεμάτο άγχος, ενοχές και πόνο. Ο Frank Halton αποφάσισε να αναζητήσει την πηγή της πρωταρχικής χαράς και για το σκοπό αυτό εγκατέλειψε το Λονδίνο και την καριέρα του ως ζωγράφος και κατέφυγε στην αγγλική εξοχή. Εκεί, μέσα στο δάσος και δίπλα στο ποτάμι, κατάφερε να αποκαταστήσει τους σπασμένους δεσμούς με την Φύση και να έρθει πιο κοντά στην μυστική ουσία της. Και μια μέρα, καθώς ρέμβαζε στην άκρη του ποταμιού, άκουσε την απόκοσμη μουσική: τον αυλό του θεού Πάνα, την φωνή του φυσικού κόσμου που μας περιβάλλει...

Ο Frank κατάλαβε πως σύντομα θα είχε την ευκαιρία να γίνει μάρτυρας μιας τρομερής αποκάλυψης: θα έβλεπε τον ίδιο τον Πάνα, θα του φανερωνόταν η αρχέγονη φυσική δύναμη. Όμως η δύναμη αυτή δεν ταυτίζεται αποκλειστικά με την χαρά και την ζωή αφού η Φύση έχει και μια σκοτείνη πλευρά που συνδέεται με τον θάνατο, τον πόνο και την αποσύνθεση. Όταν ο Frank Halton συνειδητοποίησε την φοβερή αυτή αλήθεια ήταν πολύ αργά. Είχε ήδη πάει πολύ μακρυά για να κάνει πίσω...

Ο Frank Halton παραμέρισε το πέπλο που χωρίζει τον κόσμο μας από τον αληθινό κόσμο και αναζήτησε τις μυστηριώδεις δυνάμεις που βρίσκονται στον πυρήνα όλων των πραγμάτων. Ο κερασφόρος θεός του φανερώθηκε και ο αναζητητής πλήρωσε το τίμημα. Πέρα από τα προστατευτικά τείχη που έχει υψώσει γύρω μας ο μοντέρνος πολιτισμός και την ασφάλεια που αυτά μας προσφέρουν, το Άγνωστο εξακολουθεί να παραμονεύει. Αλλά λίγοι γοητεύονται από αυτό και ελάχιστοι έχουν το θάρρος να το αντιμετωπίσουν.

The Man Who Went Too Far: ο Frank Halton στo ομώνυμο διήγημα του E. F. Benson. Μια ξεχωριστή παράξενη ιστορία που φέρνει στο μυαλό το The Great God Pan του Arthur Machen.

Edward Frederic Benson (1867-1940): ξεχασμένος άγγλος συγγραφέας διηγημάτων τρόμου (και όχι μόνο). Ο Lovecraft εκτιμούσε ιδιαίτερα το The Man Who Went Too Far. 

Σύντομη συνάντηση στη Σαντιζάρ

Στις σελίδες 2 και 3 του έκτου τεύχους του ιστορικού Conan the Barbarian (τίτλος ιστορίας: Devil-wings over Shadizar) διαδραματίζεται μια σύντομη (και επεισοδιακή) συνάντηση του Conan με τις κωμικές εκδοχές δύο άλλων θρυλικών ηρώων της λογοτεχνίας ηρωϊκής φαντασίας. Ο νεαρός Κιμμέριος, που μόλις έχει ξεκινήσει τις περιπλανήσεις του στα πολιτισμένα βασίλεια του Νότου, αιφνιδιάζει τους κλέφτες Fafnir και Black Rat ενώ αυτοί μαλώνουν για την μοιρασιά των κλοπιμαίων τους.

Η δεύτερη σελίδα του  Conan the Barbarian #6

Οι δημιουργοί του κόμικ Roy Thomas και Barry Smith προφανώς κλείνουν το μάτι στο διάσημο δίδυμο των Fafhrd και Gray Mouser (Φάφρντ και Γκρίζος Γάτος), που έγιναν γνωστοί μέσα από τις ιστορίες του μεγάλου συγγραφέα fantasy και επιστημονικής φαντασίας Fritz Leiber.

Η Σαντιζάρ η Αμαρτωλή αποτελεί ιδανικό φόντο για το σύντομο συναπάντημα των τριών κλεφτών. Φυσικά οι καρικατούρες των Fafhrd και Gray Mouser δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρούς αντιπάλους για τον Κιμμέριο. Όμως έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τι θα είχε συμβεί αν -μέσα από μια στρέβλωση του χωροχρόνου όπως σε κάποιο επόμενο τεύχος με τον Elric- ο Conan είχε συναντήσει τους πραγματικούς ήρωες του Leiber. Είμαι βέβαιος πως η αρχική καχυποψία θα έδινε σύντομα τη θέση της σε μια εγκάρδια φιλία και σε μια ιδιαίτερα κερδοφόρα συνεργασία. Και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τις τρομερές περιπέτειες στις οποίες θα ρίχνονταν οι τρεις άνδρες...

Φαφρντ και Γκρίζος Γάτος του Mike Mignola

Προς το παρόν, ο Κιμμέριος και το δίδυμο του Leiber συνεχίζουν τις αναζητήσεις τους σε διαφορετικούς αλλά το ίδιο επικίνδυνους δρόμους. Εμείς παραμένουμε πιστοί τους σύντροφοι στις περιπλανήσεις τους στους κόσμους του σπαθιού και της μαγείας.

Μισθοφόρος

Το τεύχος 126 του Savage Sword of Conan περιέχει την ιστορία με τίτλο The Mercenary, σε σχέδιο του Gary Kwapisz και σενάριο του Larry Yakata. Μέσα στις ασπρόμαυρες σελίδες του τεύχους, ένας νεαρός αγρότης σώζει τη ζωή του Κιμμέριου αλλά στη συνέχεια η Μοίρα τους τοποθετεί σε αντίπαλες παρατάξεις, τον πρώτο ως επαναστάτη και τον δεύτερο ως μισθοφόρο. Η κατάληξη είναι τραγική και καθιστά το The Mercenary μια από τις πιο σκοτεινές και πιο σοβαρές ιστορίες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο SSoC. 

Χωρίς τον Ernie Chan να απαλύνει τις γραμμές του, ο Conan του Kwapisz  είναι τραχύς και εξωπραγματικά βλοσυρός, σε πλήρη συμφωνία με την βαριά ατμόσφαιρα της ιστορίας. Τα αξιομνημόνευτα καρέ αφθονούν και  αιχμαλωτίζουν το βλέμμα με την δύναμη τους. 

 

Το The Mercenary αποτελεί ένα απαισιόδοξο σχόλιο πάνω στην φύση του πολέμου, τη στάση των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτόν και την αντιπαράθεση του ιδεαλισμού με τον ωμό ρεαλισμό. Ο πόλεμος χάνει γρήγορα την αίγλη του για τον νεαρό Petrus και η πλευρά που μάχεται για τον δίκαιο σκοπό δεν είναι απαραίτητο να επικρατήσει.

O ίδιος ο Conan παίζει καταλυτικό ρόλο στον ατιμωτικό θάνατο του ευεργέτη του και στο τέλος της ιστορίας ξεκινά για να πολεμήσει ενάντια στους μέχρι πρότινος εργοδότες του. Αλλά μάλλον το κίνητρο του είναι η εξιλέωση και η εκδίκηση και όχι μια ριζική αναθεώρηση των απόψεων του. Βέβαια, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε καθώς ο Κιμμέριος καλπάζει μέσα στην νύχτα και την καταιγίδα στο τελευταίο καρέ της ιστορίας...

Το The Mercenary είναι μια ιστορία αξιώσεων που αξίζει να ανακαλύψετε. Και αν ο ορμητικός Κιμμέριος -βυθισμένος σε ένα θυελλώδη βίο αίματος και πάθους- δεν έχει ακόμα χρόνο γι' αυτό, ίσως σε εσάς προκαλέσει γόνιμους προβληματισμούς.

ΥΓ) Όλα τα καρέ είναι από το τεύχος 126 (όπως και η εικόνα που κοσμεί την επικεφαλίδα του ιστολογίου). Αφορμή για την ανάρτηση μια πρόσφατη ανάγνωση της ιστορίας και κάποιες σκόρπιες, αδέσποτες σκέψεις.

Καλοκαίρι 2013

Το καλοκαίρι έχει ήδη ξεκινήσει και το ιστολόγιο εύχεται καλή ξεκούραση και αυθεντικές θερινές αναζητήσεις σε όλους τους φίλους και αναγνώστες. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, οφείλετε να τσεκάρετε το νέο -δωδέκατο- τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία το οποίο περιέχει, όπως πάντα, ποιοτικά και ενδιαφέροντα άρθρα. 

Χαιρετισμούς και θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Φιλοσοφώντας στην Urth

Στον κόσμο της Urth ακούγεται πως αν κάποιος φάει τη σάρκα ενός πτώματος μαζί με κάποιο συγκεκριμένο φάρμακο, τότε θα μπορέσει να ξαναζήσει τη ζωή του νεκρού, τα κομμάτια του οποίου καταβρόχθισε. Με αφορμή τις σκοτεινές αυτές φήμες, ο μαθητεύομενος βασανιστής Severian ρωτάει τον γέρο αρχειοφύλακα Ultan:

"...But tell me this- suppose two collaborate in the robbing of  a grave, and one takes the right hand for his share, and the other the left. Does he who ate the right hand have but half the dead man's life, and the other the rest? And if so, what if a third were to come and devour a foot?"

"It's a pity you are a torturer," Ultan said. "You might have been a philosopher..."

Ο παραπάνω διάλογος φανερώνει τα παράξενα μονοπάτια μέσα από τα οποία μια φιλοσοφική φύση μπορεί  να εκφράσει την δυναμική της. Αλλά βέβαια, στον κόσμο της Γης του πολύ μακρινού μέλλοντος όλα είναι λίγο παράξενα...

Πηγή: Τhe Shadow of the Torturer του αμερικανού συγγραφέα φαντασίας Gene Wolfe. Πρώτο μέρος του διάσημου και βραβευμένου Βιβλίου του Νέου Ήλιου (Book of the New Sun).

Στη Χώρα των Νεκρών

Στην απόδραση μας από την Χώρα των Νεκρών έχουμε ως οδηγό την φλογερή κιθάρα του τεράστιου Jack Starr. Ο μεγάλος κιθαρίστας και η παρέα του κυκλοφόρησαν το 2011 το Land of the Dead το οποίο περιέχει γνήσιο και σαρωτικό Heavy Metal και τοποθετείται άνετα μεταξύ των κορυφαίων κυκλοφοριών της χρονιάς εκείνης.

Παγερά αδιάφορος απέναντι σε μόδες και τάσεις, ο Jack Starr παίζει το Heavy Metal της ψυχής του με Τσαμπουκά και Δύναμη. Στο πλευρό του η ίδια ομάδα με το Defiance του 2009: o Ned Meloni στο μπάσο, ο Τodd Michael Hall στα φωνητικά και ο παλιός μας γνώριμος Rhino στα τύμπανα. Είναι πραγματικά ευχάριστο να βλέπεις πως, πολλά χρόνια μετά το ιστορικό No turning back του 1986, οι Burning Starr συνεχίζουν να διατηρούν την Φλόγα ζωντανή και βαδίζουν στο ίδιο ασυμβίβαστο μονοπάτι που χάραξαν οι Manowar.

Tο Land of the Dead χαρακτηρίζεται από αυθεντικό σκληρό ήχο και επική διάθεση. Περιέχει δυνατή μουσική για απαιτητικούς ακροατές. Ξεχώρισα το κεραυνοβόλο ομώνυμο κομμάτι, το Sands of Time και το φοβερό Daughter of Darkness, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι υπόλοιπες συνθέσεις στερούνται ενδιαφέροντος. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, οφείλετε να το τσεκάρετε γιατί ο Jack  Starr είναι Παίκτης, Άντρας και Υπερασπιστής και κρατάει ψηλά τη Σημαία του παραδοσιακού Metal. Εμείς στεκόμαστε στο πλευρό του και του στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας. Here we are, the last survivors calling...Keep the flame forever burning bright.