Shine on Mark!

Οι περισσότεροι θα το έχετε ήδη μάθει: ο Mark Reale, κιθαρίστας και αρχηγός των Riot, δεν είναι πια μαζί μας. Έχασε χθες την μάχη με την αρρώστια που τον βασάνιζε -χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε- για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο Mark ήταν πολύ σπουδαίος μουσικός και μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του Hard 'n' Heavy. Warrior, Bloodstreets, Showdown, Thundersteel, Fight or fall, Outlaw, Swords and tequila, Glory calling, Black leather and glittering steel, Gunfighter, You burn in me: είναι πάρα πολλές οι κομματάρες και οι συγκινήσεις που μας προσέφερε ο Mark.

Ο Mark κουβαλούσε μέσα του την ψυχή του Heavy Metal. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα την ευκαιρία να τον δω live δύο φορές προτού μας αφήσει. Και ομολογώ πως νιώθω περίεργα βλέποντας να χάνονται άνθρωποι που δεν γνώρισα ποτέ από κοντά αλλά έχουν παίξει τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου με την τέχνη τους.

Θα μας λείψεις αδελφέ μου. Χαιρετισμούς στον Guy και στον Rhett. Shine on!

Road Warrior

Το παρόν ιστολόγιο τρέφει μεγάλη αγάπη για τους μοναχικούς ήρωες. Είτε αυτοί είναι βάρβαροι σπαθοφόροι σε προκατακλυσμιαίους κόσμους, είτε περιπλανώμενοι ιππότες του Μεσαίωνα, είτε παράνομοι πιστολέρο της Άγριας Δύσης. Η καρδιά μας είναι πάντοτε μαζί τους, εκεί έξω στις ερημιές που περιπλανιούνται στα πλαίσια μιας ασαφούς Αναζήτησης. Όμως δεν έχουμε το βλέμμα στραμμένο μόνο στο παρελθόν αλλά ατενίζουμε και το μέλλον. Και εκεί, σε ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο στέκει αγέρωχος ο Πολεμιστής των Δρόμων, τον οποίο ενσάρκωσε ο γνωστός Mel Gibson στο δεύτερο Mad Max.

Συντροφιά με τον σκύλο του και μια κοντόκανη καραμπίνα περιπλανιέται στην Έρημη Χώρα τσακισμένος εσωτερικά, χωρίς σαφή σκοπό, ψάχνοντας μόνο βενζίνη για το μαύρο του αμάξι. Μέχρι τη στιγμή που στον δρόμο του θα βρεθεί μια προσπάθεια αναβίωσης της οργανωμένης κοινωνίας και θα ζητήσει τη βοήθεια του ενάντια στο Χάος που την απειλεί (η οχυρωμένη εγκατάσταση άντλησης πετρελαίου που πολιορκείται από τους τρελαμένους μηχανόβιους του τρομερού Humungus). Ο μαυροντυμένος Max θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα για τους δικούς του λόγους και τότε το αίμα θα κυλίσει και η άσφαλτος θα πάρει φωτιά! Και όταν στο τέλος το λυκόφως καταπιεί την ρημαγμένη -αλλά ακόμα όρθια- φιγούρα του, το όνομα του θα έχει γίνει θρύλος. Αυτή είναι η μοίρα του μοναχικού περιπλανώμενου: να παρεμβαίνει και στη συνέχεια να χάνεται ενώ η μνήμη του ζει στα τραγούδια και στα όνειρα τον ανθρώπων.

Το Mad Max 2 είναι μια εξαιρετική ταινία δράσης που αφηγείται μια πολύ παλιά ιστορία. Σκηνοθετήθηκε από τον George Miller και προβλήθηκε το 1981 (στην Αμερική με τον τίτλο The Road warrior). Αποτελεί για μένα εμβληματικό φιλμ της αθάνατης δεκαετίας του '80 μαζί με άλλες ταινίες όπως το Lost boys, το Superman 2, τα Rocky 3 και 4 (ναι ρε, το Rocky 4), το Terminator, το The running man ή το Top gun. Ακολουθήθηκε από ένα ακόμη φιλμ, το Mad Max Beyond Thunderdome. Εννοείται πως τοποθετείται μέσα στις δέκα πιο αγαπημένες μου ταινίες και την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της περιπέτειας.

Μέσα από καπνούς, φωτιές και σμπαραλιασμένα σίδερα ο Πολεμιστής των Δρόμων στέκεται όρθιος, κυρίαρχος της Έρημης Χώρας. Αδιάφορος για τις ζηλόφθονες ματιές μας, μας γυρνάει την πλάτη και απομακρύνεται. Η Αναζήτηση δεν σταματά ποτέ...

Πιο σκοτεινός απ' ό,τι νομίζεις

Όσοι επιμένουν να μην δέχονται μια πλήρως ορθολογιστική ερμηνεία του κόσμου μας, γνωρίζουν πως ο τελευταίος είναι πολύ πιο σκοτεινός απ' ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ευτυχώς για εμάς που αναζητούμε το διαφορετικό, πολλές φορές η φαντασία κάποιων συγγραφέων μας επιτρέπει να ρίξουμε κλεφτές ματιές πίσω από το πέπλο της συναινετικής πραγματικότητας και να γίνουμε κοινωνοί εναλλακτικών και σκοτεινών προσλήψεων του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο κάποιοι θεωρούν γνωστό και δεδομένο.

Χίλιαδες χρόνια πριν την εποχή μας ένας άγριος πόλεμος έλαβε χώρα μεταξύ των ανθρώπινων προγόνων μας και μιας φυλής με ανθρώπινη μορφή αλλά με τρομερές μαγικές δυνάμεις. Θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε τα μέλη αυτής της εχθρικής φυλής λυκανθρώπους αλλά η αλήθεια είναι πως μπορούσαν να πάρουν όποια μορφή ήθελαν. Οι λυκάνθρωποι ήταν εχθροί της ανθρώπινης φυλής και οι πρόγονοι μας ήταν τα θηράματα τους. Για αιώνες οι άνθρωποι ήταν σκλάβοι της φυλής των μάγων και ζούσαν με τον φόβο των νυχτερινών επιθέσεων τους. Τελικά όμως οι πρόγονοι μας κατάφεραν να επικρατήσουν στον πόλεμο ενάντια στους λυκανθρώπους χάρη στη χρήση ασημένιων όπλων και τη εξημέρωση του σκύλου που αποδείχτηκε πολύτιμος σύμμαχος στον αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση. Η μαγική φυλή ηττήθηκε και φυλετικές μνήμες της νίκης των ανθρώπων επιβίωσαν στους μύθους όλων των λαών, όπως για παράδειγμα στο δέσιμο με αλυσίδες του φοβερού λύκου Fenrir της σκανδιναβικής παράδοσης.


Όμως ο εχθρός του ανθρώπου νικήθηκε αλλά δεν καταστράφηκε: με το πέρασμα των αιώνων οι μάγοι-λυκάνθρωποι είχαν αναμειχθεί με την ανθρώπινη φυλή και λίγο από το αίμα τους κυλάει στις φλέβες κάθε ανθρώπου. Και αυτοί που έχουν απαντήσει στο κάλεσμα του σκοτεινού αίματος μέσα τους προετοιμάζουν την έλευση ενός Μαύρου Μεσσία -του Παιδιού της Νύχτας- οι τρομερές δυνάμεις του οποίου θα οδηγήσουν τους λυκανθρώπους στην οριστική επικράτηση. Ο Will Barbee δεν τα γνώριζε όλα αυτά αλλά η γνωριμία του με μια αινιγματική κοκκινομάλα -ή μήπως κόκκινη;- γυναίκα τον παρέσυρε σε μια εφιαλτική περιπέτεια στο τέλος της οποίας θα έπρεπε να επιλέξει μεταξύ του Καλού και του Κακού. Αλλά βέβαια το Καλό και το Κακό είναι έννοιες εντελώς σχετικές...

Όλα τα παραπάνω τα συναντάμε στην εξαιρετική νουβέλα Darker than you think του αμερικανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Jack Williamson, η οποία κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1940. Αν και σήμερα ορισμένα σημεία του φαντάζουν παλιομοδίτικα, το Darker than you think είναι ένα έργο που ξεφεύγει από τα απλοϊκά πλαίσια της pulp λογοτεχνίας και τοποθετείται μεταξύ των κορυφαίων έργων μυστηρίου και φαντασίας. Κάποια από τα στοιχεία που το ξεχωρίζουν -πέρα από το ότι καταφέρνει να κρατά τον αναγνώστη σε διαρκή αγωνία- είναι η όλη θεωρία συνομωσίας που αναπτύσσει ο συγγραφέας, η πρωτότυπη επιστημονική εξήγηση που προτείνει για το φαινόμενο της λυκανθρωπίας αλλά και η περιγραφή των διευρυμένων αισθήσεων που προκαλεί η "μεταμόρφωση". Και φυσικά η λεπτή ειρωνεία του Williamson προς τους σκεπτικιστές, η σπόντα που πετάει στις τελευταίες γραμμές του βιβλίου αλλά και το απρόσμενο τέλος που διχάζει τον αναγνώστη. Και πάνω απ' όλα είναι αυτή η αίσθηση αρχαίας απειλής που ένιωσα να αναδύεται από τις σελίδες του βιβλίου καθώς το διάβαζα: ένας φόβος για πράγματα που είναι θαμμένα βαθιά στο υποσυνείδητο μας, απομεινάρια πανάρχαιων, σκοτεινών εποχών...


Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα και φοβάμαι πως ήδη αποκάλυψα πάρα πολλά προς τους επίδοξους αναγνώστες. Είτε διαβαστεί ως απλό αφήγημα φαντασίας, είτε εξεταστεί και σε ένα δεύτερο -πιο βαθύ- επίπεδο, το Darker than you think είναι ένα κλασικό έργο της Φανταστικής Λογοτεχνίας. Το Παιδί της Νύχτας σας περιμένει, θα απαντήσετε στο κάλεσμα του;

Πρώτη εικόνα: το δέσιμο του Fenrir. Κόστισε στον Tyr το ένα του χέρι.

Δεύτερη εικόνα: εξώφυλλο παλιάς έκδοσης του βιβλίου. Η κόκκινη γυναίκα καβάλα στο Θηρίο...

Τρίτη εικόνα: ο λυκάνθρωπος του Frank Frazetta.

Το Darker than you think δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφορεί στη γλώσσα μας ένα άλλο βιβλιαράκι του Jack Williamson με τίτλο Οι λύκοι του σκότους το οποίο επίσης παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Enter 2012

Το 2012 ξεκίνησε και προβλέπεται αρκετά δύσκολο. Εύχομαι καλή χρονιά και καλό κουράγιο σε όλους. Ακούστε δυνατό Heavy Metal για να παίρνετε δυνάμεις! Επίσης, αναζητήστε το νέο -ένατο- τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία.

Για μια ακόμα φορά το περιοδικό περιέχει πολύ ενδιαφέροντα άρθρα και θεωρώ πως προσφέρει μια μοναδική -για τα ελληνικά δεδομένα- προσέγγιση στη λογοτεχνία του φανταστικού. Καλή χρονιά λοιπόν και τα ξαναλέμε σύντομα...

Αθάνατη ψυχή 2011

Οι Riot είναι ένα από τα πέντε αγαπημένα μου Hard 'n' Heavy συγκροτήματα. Γουστάρω όλες τις περιόδους τους, από τότε που ξεκίνησαν με τον αείμνηστο Guy Speranza μέχρι με τα πιο πρόσφατα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν με τον -απλά συμπαθή- Mike DiMeo. Πρόκειται για μια μπάντα που έχει καταφέρει να μας χαρίζει σταθερά ποιοτικές κυκλοφορίες σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τριών δεκαετιών. Φυσικά το Thundersteel του 1988 βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων μου από τη δισκογραφία τους και γι' αυτό χάρηκα ιδιαίτερα όταν έμαθα πως ετοιμάζουν δίσκο με την κλασική σύνθεση του προαναφερθέντος δίσκου (Mark Reale, Tony Moore, Don Van Stavern, Bob Jarzombek συν τον δεύτερο κιθαρίστα Mike Flyntz).

Ο νέος δίσκος ονομάζεται Immortal soul και ξεκαθαρίζω αμέσως πως δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με το Thundersteel. Το Immortal soul είναι κατώτερο τόσο από το Thundersteel όσο και από το The privilege of power. Ωστόσο, πρόκειται για μια αξιοπρεπέστατη δουλειά και φυσικά δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από μια μπάντα όπως οι Riot. Το εναρκτήριο λάκτισμα στον πισινό των απανταχού ξενέρωτων δίνεται με το καταιγιστικό Riot το οποίο παραπέμπει ευθέως στο ομώνυμο κομμάτι του κλασικού Thundersteel. Ακολουθούν πολύ καλά κομμάτια όπως τα Still your man (με αναφορές στο Johny's back), Wings are for angels, Fall before me. Υπάρχουν και μέτριες στιγμές αλλά αυτές τις προσπερνάμε εύκολα διότι το cd χαρακτηρίζεται από κάτι που στις μέρες μας δεν το συναντάμε συχνά: τιμιότητα! Οι Riot παραμένουν έντιμοι και αληθινοί, φορείς της αθάνατης ψυχής του Hard 'n' Heavy.

Ως σύνολο, το Immortal soul είναι ένας καλός δίσκος δυνατού Power Metal εκτελεσμένου από εξαιρετικούς μουσικούς. Θεωρώ πως ανήκει στην κατηγορία των δίσκων που επιστρέφουμε σε αυτούς τακτικά για μια ακόμα ακρόαση και δεν τους βάζουμε στην άκρη αφού τους ακούσουμε δύο ή τρεις φορές. Τα φωνητικά του Tony Moore τα άφησα τελευταία: δυστυχώς ο τύπος δεν τραγουδάει πλέον όπως παλιά, ωστόσο υποστηρίζει με αξιοπρέπεια τις συνθέσεις. Είπαμε: έχουν περάσει πολλά χρόνια από το Thundersteel.

Στηρίξτε λοιπόν την νέα προσπάθεια των Riot και νιώστε την αθάνατη ψυχή του Heavy Metal. Και φυσικά, καλή χρονιά σε όλους και σε όλες! Hail!

Η μεγάλη μονομαχία

Πριν μερικές μέρες είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω -για δεύτερη φορά- την εξαιρετική ταινία Pat Garrett and Billy the Kid (ελλ. τίτλος Η Μεγάλη Μονομαχία). Πρόκειται για ένα ποιητικό γουέστερν που γύρισε ο αμερικανός σκηνοθέτης Sam Peckinpah και προβλήθηκε στις αίθουσες το 1973. Ο Peckinpah είναι περισσότερο γνωστός για ένα άλλο κορυφαίο γουέστερν του, το The Wild Bunch (ελλ. τίτλος Η Άγρια Συμμορία) αλλά πιστεύω πως το Pat Garrett and Billy the Kid είναι εξίσου καλό. Η υπόθεση έχει ως εξής: σε μια Άγρια Δύση που αλλάζει ο πρώην παράνομος Patt Garrett (τον υποδύεται ο θεός James Coburn) "ξεπουλιέται" στους μεγαλογαιοκτήμονες και στις αρχές, γίνεται σερίφης και αναλαμβάνει να κυνηγήσει και να συλλάβει τον παλιό του σύντροφο Bill the Kid (Kris Kristofferson). Η αποστολή του αυτή θα λάβει χώρα μέσα στα άγρια -και εξαιρετικά κινηματογραφημένα- τοπία του Φαρ Ουέστ και θα λήξει με την αναπόφευκτη σύγκρουση των δύο αντρών. Δίπλα στους δύο πρωταγωνιστές εμφανίζεται σε έναν μικρότερο ρόλο και ο -αντιπαθής- Bob Dylan ο οποίος έχει γράψει και την όμορφη μουσική της ταινίας.

Η ταινία διαθέτει πολλές πραγματικά σπουδαίες σκηνές όπως το πιστολίδι που καταλήγει στον θάνατο του βοηθού του Garrett υπό τους ήχους του Knockin' on heaven's door, η μονομαχία του Billy με τον Alamosa Bill αφού έχουν δειπνήσει στο ίδιο τραπέζι ή η ανταλλαγή πυροβολισμών του Garrett με τον άνδρα στη σχεδία που διασχίζει το ποτάμι (στην οποία έχει αποτυπωθεί κάτι από το αδάμαστο πνεύμα της μυθοποιημένης Άγριας Δύσης). Και φυσικά υπάρχει και το αξέχαστο, συγκινητικό τέλος που αποτυπώνεται στην μνήμη του θεατή. Για μένα, σε όλη τη διάρκεια του φιλμ κυριαρχεί η τραγική φιγούρα του James Coburn που καταδιώκει τον παλιό του φίλο, αγέρωχος παρά την εσωτερική σύγκρουση που μαίνεται μέσα του.


Μπορούν να γραφούν πολλά ακόμα για τη συγκεκριμένη ταινία αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Απλά ήθελα να γράψω κάποιες γραμμές διότι η πρόσφατη προβολή έγινε παρουσία πολλών ατόμων -σε ένα είδος κινηματογραφικής βραδιάς- και μόλις τελείωσε η ταινία επικρατούσε μεταξύ αυτών που την παρακολούθησαν μια ξινίλα που μου έκανε έντονη εντύπωση. Καταλαβαίνω πως τα γουέστερν δεν απευθύνονται σε όλους αλλά για κάποια πράγματα πρέπει να υπάρχει αισθητήριο και να αντιλαμβανόμαστε την αξία ενός φιλμ ανεξαρτήτως του είδους στο οποίο ανήκει.

Επιπλέον ήθελα εδώ και καιρό να κάνω μια αναφορά στον δημιουργό του φιλμ, τον Sam Peckinpah: πολλά έργα του τα διακρίνει η απεικόνιση της βίας (ενδεικτικά αναφέρω την τελευταία σκηνή του The Wild Bunch) ενώ διαβάζω πως ο ίδιος επιδίδοταν σε καταχρήσεις αλκοόλ και άλλων ουσιών. Όλα αυτά φυσικά θυμίζουν τον μεγάλο Karl Edward Wagner που ήταν και θαυμαστής του έργου του σκηνοθέτη. Ο Kane και οι μοναχικοί πιστολέρο του Φαρ Ουέστ σε παράλληλες διαδρομές, είδωλα της προσωπικής μας μυθολογίας που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν. Hail!