O Κυρίαρχος

Μέσα στις φωτιές της δοξασμένης δεκαετίας του '80, το Master of Disguise των αμερικανών Savage Grace κατέχει εξέχουσα θέση. Η δεύτερη κυκλοφορία των SG (έχει προηγηθεί το EP The Dominatress με τον Kenny Powell των Omen στην κιθάρα) σε αρπάζει από το λαιμό και σου παίρνει το κεφάλι. Οι ξενέρωτοι μουσικόφιλοι και οι "σκεπτόμενοι" ακροατές οφείλουν να μείνουν μακριά, καθώς το MoD περιέχει υλικό αυστηρώς ακατάλληλο για τα αυτιά τους: αχαλίνωτο και σαρωτικό speed metal με προκλητική διάθεση όπως φανερώνει και το εξώφυλλο του δίσκου.

 

Το Master of disguise κυκλoφόρησε το 1985 (διανομή στην Ευρώπη από την γνωστή εταιρεία Black Dragon). Ξεκινά με το βρυχηθμό ενός λιονταριού -Lions roar- τον οποίο διαδέχεται το φοβερό Bound to be free, με τους στίχους να καλούν σε γενικό ξεσηκωμό:

Fists full of anger, rise into the night
The crack of the whip fills the day
Under the heel of oppressive boots of steel
The pain and the sweat turn to hate
Poised for the start of retribution's kiss,
The links of their chains snap and fall
Armed with weapons from the arsenal of right,
They'll bow no more

Ακολουθούν άλλες εφτά συνθέσεις που ξεχωρίζουν για την έμπνευση, την ορμητικότητα αλλά και για ορισμένες καθόλου πολιτικά ορθές αναφορές της μπάντας.

As I roll on, thru the night
Hunting for prey to delight me
Your shape appears, draws me near,
Your body is tried and convicted
Your fate awaits, you can't escape,
Bound by the shackles of justice
My will be done, you must succumb,
To the sentence of sex put upon you. 

To MoD είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περιόδου και ενσωματώνει πλήρως το πνεύμα της. Δύναμη, τσαμπουκάς, επιθετικότητα, πρόκληση, μέχρι και μια υποψία από το πνεύμα των σαμουράι χάρη στη παρουσία του μπασίστα B. East. Σε κάποια αρχαία τεύχη του Metal Hammer οι Savage Grace είχαν χαρακτηριστεί μέχρι και επικό metal αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι στίχοι τους φανερώνουν μάλλον σκεπτικισμό παρά επική διάθεση ενώ οι ταχύτητες είναι πολύ ανεβασμένες. Ανεξάρτητα απ' όλα αυτά, το Master of Disguise αποτελεί πραγματικό μνημείο πηγαίου και ορμητικού Heavy Metal και δεν πρόκειται να χάσει τη λάμψη του όσα χρόνια και αν περάσουν.

Ακολούθησε το LP After the Fall from Grace (1986) το οποίο, χωρίς να είναι κακό, δεν διαθέτει το πάθος του MoD και χάνει λόγω των αδύναμων φωνητικών του κιθαρίστα και αρχηγού της μπάντας Christian Logue. Το 1987 κυκλοφόρησαν άλλο ένα EP και κατόπιν οι Savage Grace εξαφανίστηκαν για να τους επαναδραστηριοποιήσει ο Logue πριν μερικά χρόνια. Εννοείται πως δεν έχει νόημα να περιμένουμε τίποτα από αυτούς πλέον. Η κυριαρχία της εντροπίας πάνω τους (για την ακρίβεια πάνω στον C. Logue) είναι απόλυτη. Απομένει μόνο η ένδοξη κραυγή από το μακρινό 1985:

Bound to be free, the shackles of fear can't deny me!

The Slithering Shadow

A barbarian of barbarians, the vitality and endurance of the wild were his, granting him survival where civilized men would have perished. 

O Robert Howard υμνεί για μια ακόμα φορά τον βάρβαρο Κόναν, αυτή τη φορά στο διήγημα The Slithering Shadow. Στη συγκεκριμένη ιστορία, ο δρόμος του Κιμμέριου τον φέρνει στην μυστηριώδη πόλη Xuthal, με τους εκφυλισμένους κατοίκους που έχουν χαθεί στα όνειρα του Μαύρου Λωτού. Στα υπόγεια της πόλης, ο Κόναν θα αντιμετωπίσει μια αλλοδιαστατική βλασφήμια που έχει συρθεί στον κόσμο των ανθρώπων από κάποια ανίερη, νυχτωμένη άβυσσο. Περιττό να γράψουμε ποιος θα επικρατήσει...

 

Δυστυχώς το εξώφυλλο του Savage Sword με τη διασκευή της ιστορίας σε κόμικ δεν καταφέρνει να αποτυπώσει τo λαβκραφτικό, εξωκοσμικό στοιχείο της οντότητας. Και η περιπλάνηση στην Υβοριανή Εποχή συνεχίζεται...

Πέρα από τα Σύνορα της Αμαρτίας

Πέρα από τα σύνορα της Αμαρτίας, πέρα από το Καλό και το Κακό, παραμονεύουν οι Μεγάλοι Παλαιοί: μορφές ύπαρξης που ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει και που εντελώς συμβατικά θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως τερατόμορφες οντότητες. Τα ονόματα των Παλαιών είναι γνωστά στους μυημένους: Cthulhu, Yog Sothoth, Nyarlathotep, Shub Niggurath, Azathoth...

Ο οραματιστής συγγραφέας που ξεκίνησε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Μυθολογία Κθούλου είναι ο γνωστός H. P. Lovecraft. Το όραμα του μοιράστηκαν και άλλοι συγγραφείς -σύγχρονοί του ή μεταγενέστεροι- όπως οι August Derleth, Robert Bloch, C. A. Smith, R. E. Howard, Ramsey Campbell, Brian Lumley, K. E. Wagner και πολλοί άλλοι. Και φυσικά, ο λαβκραφτικός τρόμος δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους τους Heavy Metal μουσικούς. Μεταξύ των τελευταίων ξεχωρίζει ο Mark "The Shark" Shelton των Manilla Road. Οι στίχοι του Shelton βρίθουν από αναφορές στα έργα των HPL και REH και αποτελούν έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους οι Manilla Road ξεχωρίζουν από τους λεγόμενους "ψευτοεπικούς".

 

Πριν λίγο καιρό ο Shelton επέστρεψε με το σχήμα των Hellwell και το CD/LP τους με τίτλο Beyond the Boundaries of Sin. Στα πλαίσια των Hellwell συνεργάζεται με τον αινιγματικό E. C. Hellwell ο οποίος μάλλον αποτελεί ψευδώνυμο του Καρχαρία (αν και δεν έχω ψάξει σχετικά στο διαδίκτυο). Το BtBoS περιέχει εφτά κομμάτια παράξενης και μάλλον δυσπρόσιτης μουσικής. Πλήκτρα που θυμίζουν Deep Purple μπλέκονται με τον ήχο του The Courts of Chaos για να δώσουν ένα ιδιαίτερο και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Μουσικά έχει κάποιες ωραίες στιγμές, εγώ το άκουσα ευχάριστα (αν και δεν θα μπορούσα να το ακούω συνέχεια) αλλά είμαι βέβαιος πως δεν θα ενθουσιάσει πολύ κόσμο. Ωστόσο, το ενδιαφέρον μου εστιάζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τη θεματολογία του συγκεκριμένου project.

Ξεκινώντας από το εξώφυλλο που φανερώνει τις προθέσεις του Shelton, περνάμε σε αναφορές σε σκοτεινές ιστορίες κατά συρροήν δολοφόνων αλλά και στους Νεκροφάγους του Michael Crichton, για να οδηγηθούμε στα τρία τελευταία τραγούδια του BtBoS που αποτελούν μια τριλογία υπό το γενικό τίτλο Acheronomicon. Αυτός είναι και ο τίτλος ενός διηγήματος του E. C. Hellwell που συνοδεύει το cd σε μορφή booklet. Πρόκειται για μια ιστορία χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις και με λαβκραφτικό περιεχόμενο. Ένας καθηγητής αρχαιολογίας και μια ομάδα φοιτητών αναζητούν απομεινάρια της θρυλικής, προκατακλυσμιαίας αυτοκρατορίας της Acheron. Την τελευταία την γνωρίζουμε από την ιστορία The Hour of the Dragon του REH. Το διήγημα έχει και ελληνικό ενδιαφέρον αφού η ομάδα του καθηγητή αναζητά την Acheron  στην περιοχή του Νεκρομαντείου της Εφύρας, κοντά στον ποταμό Αχέροντα στον νομό Πρεβέζης. Ερευνώντας ένα σπήλαιο, η ομάδα θα ανακαλύψει έναν υπόγειο κόσμο και θα ξυπνήσει κάτι Ανώνυμο που με τη σειρά του θα θελήσει να ξυπνήσει τους Μεγάλους Παλαιούς και να αναστήσει την αυτοκρατορία της Acheron. Οι ενδιαφερόμενοι ας αναζητήσουν τη συνέχεια στις σελίδες τους διηγήματος και το cd... 

Συμπερασματικά, οι Hellwell αποτελούν ένα ενδιαφέρον εγχείρημα, περισσότερο από πλευράς προθέσεων παρά από καθαρά μουσικής άποψης. Για μια ακόμα φορά ο Shelton κλείνει το μάτι στους HPL και REH και εμείς τον στηρίζουμε διότι είναι αυθεντικός και γνήσιος επικός! Η προτροπή γνωστή: Up the hammers and may the Lords of Light be with you!

On the hunt

My daddy told me a long time ago
Said there's two things son
Two things you should know
And in these two things you must take pride
That's a horse and woman, yeah
Well both of them you ride

Tο μεγάλο southern συγκρότημα των Lynyrd Skynyrd μας δείχνει το δρόμο. Τσαμπουκάς και αυθεντική θεώρηση των πραγμάτων. Οι ξενέρωτοι ας προσπεράσουν. Οι υπόλοιποι ψηλά το κεφάλι και καβαλήστε!

Dr Phibes

Αναζητώντας το αλλόκοτο στο χώρο του κινηματογράφου οφείλουμε να σταθούμε στη σατανική φιγούρα του δόκτορος Phibes. O αποτρόπαιος Dr Phibes εξοντώνει με ευρηματικό τρόπο την ομάδα των γιατρών που θεωρεί πως ευθύνονται για τον θάνατο της λατρεμένης του συζύγου. Οι τρόποι που επιλέγει για να δολοφονήσει τους εχθρούς του εμπνέονται από τις βιβλικές Πληγές του Φαραώ. Ακρίδες, βατραχόμορφες μάσκες και μηχανές ψύχους επιστρατεύονται από τον διαβολικό δόκτορα -τον οποίο ενσαρκώνει με θαυμάσιο τρόπο ο σπουδαίος ηθοποιός Vincent Price- προκειμένου να πάρει την εκδίκηση του. Ο τρελαμένος Phibes, με τον μαύρο μανδύα και το βλάσφημο εξάρτημα ομιλίας, σπέρνει τον τρόμο στην εξαιρετική ταινία The Abominable Dr Phibes του Robert Fuest (1971). Η ταινία αποτελεί έναν ύμνο στο γκροτέσκο και ξεχωρίζει για την παρουσία του υπέροχου Price και για το μαύρο χιούμορ της. Εννοείται πως στο τέλος ο Dr Phibes θα ξεφύγει και θα χαθεί μέσα στο σκοτάδι, όπως κάθε σατανικός κακός που σέβεται τον εαυτό του. Εκεί περιμένει, μέσα σε έναν θάνατο που δεν είναι θάνατος...

Η σύνδεση με το Heavy Metal γίνεται μέσω του ομώνυμου instrumental των Angel Witch, το οποίο είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια από την ιστορική αυτή μπάντα. Κυκλοφόρησε το 1981 όταν οι Angel Witch ήταν στην πρωτοπορία του NWOBHM. Το μυστηριακό στοιχείο που χαρακτηρίζει τον ήχο και τους στίχους των Βρετανών, καθιστά την μουσική τους ιδανική ηχητική υπόκρουση για την κλασική ταινία του 1971.

Angel Witch και Dr Phibes σε έναν κολασμένο συνδυασμό. Κλείνουμε με το εκδικητικό παραλήρημα του τελευταίου: Νine killed you! Nine shall die! Nine eternities in DOOM!!! Καλό σας βράδυ...

Το φιλμ του 1971 το ακολούθησε το 1972 μια πιο αδύναμη συνέχεια με τίτλο Dr Phibes Rises Again. Αντί αυτού προτείνω το φοβερό Τheatre of blood στο οποίο επίσης πρωταγωνιστεί ο μέγας Vincent Price.

13 πολεμιστές

Ο Αύγουστος είναι ιδανικός μήνας για σινεμά και είναι καιρός για μια σχετική ανάρτηση. Θέμα μας δύο ταινίες -μια πρόσφατη και μια παλιότερη- που αναφέρονται σε διαφορετικές κουλτούρες αλλά μοιράζονται την ίδια βασική ιδέα: δεκατρείς πολεμιστές σε επικίνδυνες αποστολές από τις οποίες δύσκολα θα υπάρξει επιστροφή.

Δώδεκα πολεμιστές σαμουράι και ένας εκκεντρικός χωρικός αποτελούν την ομάδα που αναλαμβάνει να δολοφονήσει τον διεστραμμένο και παρανοϊκό νόθο αδελφό του Σογκούν στην ταινία 13 Assassins του σημαντικού Ιάπωνα σκηνοθέτη Takashi Miike, η οποία κυκλοφόρησε πριν δύο χρόνια. Λοξοκοιτάζοντας το κλασικό 7 Samurai του συμπατριώτη του Α. Kurosawa, ο Miike μας δίνει μια δυνατή περιπέτεια αλλά και ένα σχόλιο πάνω στην ηθική των σαμουράι και την αντίληψη τους περί καθήκοντος. Εμβληματική μορφή ο σαμουράι Shinzaemon Shimada που ηγείται της ομάδας των δεκατριών και απολύτως ικανοποιητική η αιματηρή σκηνή της τελικής σύγκρουσης.

To 13th Warrior (1999) του John McTiernan είναι λίγο-πολύ γνωστό σε όλους. Ένας Άραβας πρεσβευτής θα συνοδεύσει δώδεκα Βίκινγκ πολεμιστές σε μια αποστολή στην πατρογονική τους γη που απειλείται από μια φυλή άγριων και μυστηριωδών πλασμάτων. Πρόκειται για μια διασκευή του μύθου του Beowulf και έχει βασιστεί στο εξαιρετικό βιβλίο Eaters of the Dead του Michael Crichton (κυκλοφορεί και στα ελληνικά υπό τον τίτλο Οι Νεκροφάγοι). Αν και χολυγουντιανή παραγωγή και παρά την παράταιρη παρουσία του συμπαθούς Antonio Banderas θεωρώ πως η συγκεκριμένη ταινία καταφέρνει να κρατήσει ένα πολύ καλό επίπεδο και ξεχωρίζει άνετα από άλλες ταινίες του είδους. Και εδώ κυριαρχεί η ηγετική μορφή του Βuliwyf ενώ κορυφαία είναι -κατά την γνώμη μου- η σκηνή στην οποία οι πολεμιστές προσφέρονται για την αποστολή.

Αυτοθυσία, ηρωισμός, ευγένεια (κάπως πιο δυσδιάκριτη στην περίπτωση των Βίκινγκ, αλλά είναι εκεί), περιφρόνηση του κινδύνου και υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων είναι κάποια από τα κοινά χαρακτηριστικά των δύο ταινιών (εκτός από τον σημαδιακό αριθμό 13 που αποδεικνύεται τυχερός και άτυχος). Σε Ιαπωνία και Σκανδιναβία, οι δεκατρείς βαδίζουν άφοβα το μονοπάτι του πολεμιστή. Βγάλτε το σπαθί σας από την θήκη του και ακολουθήστε τους στην περιπέτεια...