Πορφυρή Ακρόπολη

You sit on satin and guzzle wine the people sweat for, and talk of divine rights of sovereignty - bah! I climbed out of the abyss of naked barbarism to the throne and in that climb I spilt my blood as freely as I spilt that of others. If either of us has the right to rule men, by Crom, it is I!

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον βασιλιά Conan και τα απευθύνει στους βασιλείς της Koth και του Ophir, όταν -αφού τον έχουν αιχμαλωτίσει- τον καλούν να παραιτηθεί από το θρόνο του και να τους παραδώσει το βασίλειο του. Λίγο αργότερα, ο Κιμμέριος θα μεταφερθεί στα βδελυρά μπουντρούμια της Πορφυρής Ακρόπολης του μάγου Tsotha-lanti, στο σκοτάδι των οποίων ενεδρεύουν ανώνυμοι τρόμοι. Ο Conan όμως δεν μπορεί παρά να θριαμβεύσει και η τελική αναμέτρηση με τον μάγο θα έχει μια αξέχαστη -και γκροτέσκα- κατάληξη.

H περιπλάνηση στην Υβοριανή Εποχή συνεχίζεται και είχα την ευκαιρία να διαβάσω ξανά την δέυτερη -σε σειρά δημοσίευσης στο περιοδικό Weird Tales- ιστορία του Κιμμέριου και μια από τις καλύτερες του. Πρόκειται για το διήγημα The scarlet citadel, η πρώτη ανάγνωση του οποίου είχε γίνει πριν πολλά χρόνια σε κάποιες νεφελώδεις εκδόσεις της Κόμπρα Πρες -που έβγαζε και τα κόμιξ Κόναν ο Βάρβαρος- οι οποίες είχαν διάρκεια ζωής δύο ή τρία τεύχη. Ο τελευταίος λόγος ανήκει και πάλι στον Κιμμέριο:

Free my hands and I'll varnish this floor with your brains!

Αυτές ήταν εποχές...

Κόκκινα καρφιά

Επιστροφή στην θρυλική Υβοριανή Εποχή! Επιστροφή σε έναν χαμένο κόσμο περιπέτειας και μυστηρίου, ξίφους και σκοτεινής μαγείας!

Μια πανάρχαια πόλη στα νότια του βασιλείου της Στυγίας. Στο εσωτερικό της, δύο αντίπαλες φατρίες έχουν εμπλακεί σε μια θανάσιμη βεντέτα που κρατάει πάνω από μισό αιώνα. Οι Xotalancas και οι Tecuhltli αλληλοεξοντώνονται με απύθμενο μίσος στο λαβυρινθώδες σύμπλεγμα δωματίων και διαδρόμων που αποτελεί την περίκλειστη πόλη Xuchotl. Οι πρώτοι κρατούν τα κομμένα κεφάλια των εχθρών τους στην αίθουσα του θρόνου τους, οι δεύτεροι μπήγουν ένα κόκκινο καρφί για κάθε νεκρό αντίπαλο σε έναν μαύρο στήλο, στην δική τους αντίστοιχη αίθουσα. Και ενώ η εμφύλια σύγκρουση μαίνεται στα πάνω επίπεδα της πόλης, κακόβουλη μαγεία και αποτρόπαια πράγματα φωλιάζουν στις ανήλιαγες κατακόμβες της

Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό θα εισέλθει ο Conan μαζί με την ξανθιά πειρατίνα Valeria. Η ανάγκη θα τους οδηγήσει να διαβούν το κατώφλι της Xuchotl και πολύ σύντομα θα διαλέξουν πλευρά και θα πάρουν μέρος στον αιματηρό αγώνα που διεξάγεται στο εσωτερικό της. Αλλά η ποιοτική διαφορά του μαυρομάλλη βάρβαρου σε σχέση με τους εκφυλισμένους κατοίκους της Xuchotl είναι κάτι παραπάνω από εμφανής...

He moved through the whirling, eddying mass with the surety and destructiveness of a gray wolf amidst a pack of alley curs, and he strode over a wake of crumpled figures.

Red nails (κόκκινα καρφιά) είναι ο τίτλος της τελευταίας ιστορίας που έγραψε ο Robert E. Howard με ήρωα τον Conan και δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Weird Tales από τον Ιούλη μέχρι και τον Οκτώβρη του 1936, μετά την αυτοκτονία του συγγραφέα. Αναμφίβολα πρόκειται για μια από τις καλύτερες ιστορίες του Κιμμέριου, ένα δυνατό παραμύθι βίας και θανάτου αλλά και μια αφήγηση που αφήνει να φανεί η κοσμοθεωρία του Howard. Ο συγγραφέας προτάσσει την φυσική ανωτερότητα του βάρβαρου Κιμμέριου απέναντι στους παρηκμασμένους κατοίκους της Xuchotl αλλά και την πιο πολιτισμένη Valeria. Ο Conan είναι φορέας ενός ιδιότυπου πρωτογονισμού που του επιτρέπει να υπερέχει των πολιτισμένων ανθρώπων και να ξεπερνά κάθε εμπόδιο ή κίνδυνο που συναντά στον δρόμο του. Είναι χαρακτηριστική η ηρεμία με την οποία αντιμετωπίζει τον δράκο -ή μάλλον δεινόσαυρο- που στριμώχνει αυτόν και την τρομοκρατημένη Valeria στην αρχή της ιστορίας:

Conan spoke imperturbably. He was a barbarian, and the terrible patience of the wilderness and its children was as much a part of him as his lusts and rages. He could endure a situation like this with a coolness impossible to a civilized person.

Βέβαια, ο Conan δεν είναι βάρβαρος με την έννοια που δίνουμε στη λέξη στις μέρες μας. Η αγριάδα του διαφέρει από τη διεστραμμένη σκληρότητα που επιδεικνύουν οι Xotalancas και οι Tecuhltli (και η οποία είναι πιο κοντά σε αυτο που ονομάζουμε βαρβαρότητα σήμερα). O "βαρβαρισμός" του Conan συνίσταται στους απλούς τρόπους, την ακατάβλητη ζωτική δύναμη, το αδάμαστο φρόνημα και τα ακονισμένα ένστικτα, σφυρηλατημένα από μια ζωή μέσα στην Φύση από την οποία οι πολιτισμένοι άνθρωποι έχουν αποκοπεί. Πρόκειται για μια αρχέγονη, πιο φυσική και πιο αυθεντική ύπαρξη, οι πύλες προς την οποία είναι πλέον κλειστές για εμάς. Δυστυχώς, η Υβοριανή εποχή και οι βλοσυροί λόφοι της Κιμμερίας θα παραμείνουν μακρινό όνειρο...


Πέρα από τις απόψεις του REH πάνω στο δίπολο βαρβαρισμός-πολιτισμός, διαβάζοντας το Red nails διαπιστώνουμε και κάτι ακόμα: πόσο σπουδαίος συγγραφέας ήταν. Η γραφή του ξεχειλίζει από ενέργεια και πραγματικά ζει τα όσα γράφει. Υπάρχει Δύναμη σε κάθε γραμμή του (τουλάχιστον όταν τον διαβάζεις στο πρωτότυπο). Κρίμα που επέλεξε να εγκαταλείψει τον κόσμο μας τόσο νεός αλλά πόσο να αντέξεις εγκλωβισμένος στη λάθος εποχή;

Η ανάρτηση δεν μπορεί παρά να κλείσει με τον μόνο αρμόζοντα τρόπο: με ένα λαβκραφτικό, δυσοίωνο ερώτημα! Tι απεχθείς τροφές έτρωγε ο Tolkemec τόσα χρόνια που σερνόταν στις σκοτεινές κατακόμβες της Xuchotl; Μπρρρρ....

ΥΓ1) To Red nails διασκευάσθηκε σε κόμιξ από τους Roy Thomas (σενάριο) και Barry W. Smith (σχέδιο). Από το εν λόγω κόμιξ είναι οι δύο πρώτες εικόνες που συνοδεύουν την ανάρτηση. Η τρίτη εικόνα είναι ένας τερατώδης Conan δια χειρός Simon Bisley, του οποίου δεν ξεχνάμε ένα συγκεκριμένο καρέ σε ένα άλλο κόμιξ: το Slaine and the Horned God.

ΥΓ2) Θεωρώ πως η ιστορία έχει και μια προφητική διάσταση. Το θανάσιμο μίσος και η αλληλοεξόντωση των κατοίκων της πόλης Xuchotl προσφέρουν μια ζοφερή εικόνα πιθανών μελλοντικών εξελίξεων στις δικές μας πόλεις-τέρατα.
ΥΓ3) Αφορμή για την ανάρτηση: η επαναπροσέγγιση του έργου του REH και μια νέα ανάγνωση των ιστοριών του Conan ύστερα από αρκετά χρόνια.

Ronnie Montrose RIP

Δυστυχώς οι αναγγελίες θανάτων πολεμιστών του Hard Rock δεν έχουν τέλος. Ο μεγάλος κιθαρίστας Ronnie Montrose πέθανε το Σάββατο, πιθανότατα νικημένος από τον καρκίνο (δεν εντόπισα κάποια επίσημη ανακοίνωση για την αιτία του θανάτου του). Πρόκειται για έναν από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες στον χώρο του Hard 'n' Heavy. Μας άφησε σε ηλικία 64 ετών και το παράδοξο είναι πως αυτή η συγκεκριμένη ηλικία αναφέρεται και στο τραγούδι των Montrose Make it last από τον πρώτο τους δίσκο:

But now I live my life from day to day

'Cuz I wouldn't have it any other way.

Whether I'm twelve or whether I'm sixty-four

I spend my time like there ain't gonna be no more.

Να είσαι καλά Ronnie, όπου και αν ταξιδεύεις. Δικό σου το κλείσιμο της ανάρτησης:

Make it last

Wish I was

How have the mighty fallen

Υποψιάζομαι πως πολλούς θα τους ξενίσει η συγκεκριμένη ανάρτηση και κάποιοι ίσως μπουν στον πειρασμό να με κράξουνε. Ο σχολιασμός της επικαιρότητας δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητες του ιστολογίου αλλά έχει ενδιαφέρον να κάνουμε μια εξαίρεση. Και η εξαίρεση αυτή αφορά τον γνωστό Πέτρο Κωστόπουλο, -μεταξύ άλλων- δημοσιογράφο, εκδότη και προπαγανδιστή του lifestyle στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα.

Ξεκαθαρίζω πως ο συγκεκριμένος τύπος μου είναι απολύτως απεχθής και θεωρώ τα περιοδικά του εμετούς. Το lifestyle που προωθούσε είναι ένας ελεεινός και αντιπνευματικός τρόπος ζωής, μια αποθέωση της τσόντας και του νεοπλουτισμού. Ωστόσο, πιστεύω πως το ίδιο ελεεινό είναι και ένα είδος anti-lifestyle που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και εκπροσωπείται από διάφορους μουσάτους, "προοδευτικούς", εναλλακτικούς, μπαφάτους, θαμώνες ελεύθερων κάμπινγκ και πλατειών με ελευθεριακή κουλτούρα κτλ. Πολλοί από αυτούς τους θιασώτες του anti-lifestyle έσπευσαν να πανηγυρίσουν και να κράξουν τον Κωστόπουλο, όταν πριν λίγο καιρό τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας του κατασχέθηκαν και ο τελευταίος ανακοίνωσε πως αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Η μικροπρέπεια και η μνησικακία χτύπησαν κόκκινο. Το μηδενικό επιτέλους εκμηδενίστηκε -όπως ήταν αναμενόμενο να συμβεί- και όσοι ένιωθαν μειονεκτικά απέναντι του βρήκαν την ευκαιρία να χύσουν το δηλητήριο τους. Προσωπικά, η πτώση του κυριότερου εκφραστή του lifestyle δεν μου προκάλεσε χαρά. Είναι απλά ένα γεγονός που παρατηρώ με ενδιαφέρον. Ούτε τον λυπάμαι βέβαια. Λυπάμαι μόνο για τους εργαζόμενους της εταιρείας του. Ο εχθρός έπεσε και εμείς γυρνάμε το βλέμμα και κοιτάμε μπροστά. Ευτυχώς η μνησικακία είναι χαρακτηριστικό άλλων ιδεολογικών χώρων και όχι του δικού μας. Και επιπλέον, έχουμε ακόμα την χολέρα του anti-lifestyle να βασανίζει την αισθητική μας :-) Tα ξαναλέμε σύντομα με Conan και κόκκινα καρφιά. Hail!

ΥΓ) Σε αντίθεση με όσα υποδηλώνει ο τίτλος της ανάρτησης ποτέ δεν θεώρησα τον Κωστόπουλο "mighty". Απλά ήθελα έναν πιασάρικο τίτλο.