Πιο σκοτεινός απ' ό,τι νομίζεις

Όσοι επιμένουν να μην δέχονται μια πλήρως ορθολογιστική ερμηνεία του κόσμου μας, γνωρίζουν πως ο τελευταίος είναι πολύ πιο σκοτεινός απ' ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ευτυχώς για εμάς που αναζητούμε το διαφορετικό, πολλές φορές η φαντασία κάποιων συγγραφέων μας επιτρέπει να ρίξουμε κλεφτές ματιές πίσω από το πέπλο της συναινετικής πραγματικότητας και να γίνουμε κοινωνοί εναλλακτικών και σκοτεινών προσλήψεων του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο κάποιοι θεωρούν γνωστό και δεδομένο.

Χίλιαδες χρόνια πριν την εποχή μας ένας άγριος πόλεμος έλαβε χώρα μεταξύ των ανθρώπινων προγόνων μας και μιας φυλής με ανθρώπινη μορφή αλλά με τρομερές μαγικές δυνάμεις. Θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε τα μέλη αυτής της εχθρικής φυλής λυκανθρώπους αλλά η αλήθεια είναι πως μπορούσαν να πάρουν όποια μορφή ήθελαν. Οι λυκάνθρωποι ήταν εχθροί της ανθρώπινης φυλής και οι πρόγονοι μας ήταν τα θηράματα τους. Για αιώνες οι άνθρωποι ήταν σκλάβοι της φυλής των μάγων και ζούσαν με τον φόβο των νυχτερινών επιθέσεων τους. Τελικά όμως οι πρόγονοι μας κατάφεραν να επικρατήσουν στον πόλεμο ενάντια στους λυκανθρώπους χάρη στη χρήση ασημένιων όπλων και τη εξημέρωση του σκύλου που αποδείχτηκε πολύτιμος σύμμαχος στον αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση. Η μαγική φυλή ηττήθηκε και φυλετικές μνήμες της νίκης των ανθρώπων επιβίωσαν στους μύθους όλων των λαών, όπως για παράδειγμα στο δέσιμο με αλυσίδες του φοβερού λύκου Fenrir της σκανδιναβικής παράδοσης.


Όμως ο εχθρός του ανθρώπου νικήθηκε αλλά δεν καταστράφηκε: με το πέρασμα των αιώνων οι μάγοι-λυκάνθρωποι είχαν αναμειχθεί με την ανθρώπινη φυλή και λίγο από το αίμα τους κυλάει στις φλέβες κάθε ανθρώπου. Και αυτοί που έχουν απαντήσει στο κάλεσμα του σκοτεινού αίματος μέσα τους προετοιμάζουν την έλευση ενός Μαύρου Μεσσία -του Παιδιού της Νύχτας- οι τρομερές δυνάμεις του οποίου θα οδηγήσουν τους λυκανθρώπους στην οριστική επικράτηση. Ο Will Barbee δεν τα γνώριζε όλα αυτά αλλά η γνωριμία του με μια αινιγματική κοκκινομάλα -ή μήπως κόκκινη;- γυναίκα τον παρέσυρε σε μια εφιαλτική περιπέτεια στο τέλος της οποίας θα έπρεπε να επιλέξει μεταξύ του Καλού και του Κακού. Αλλά βέβαια το Καλό και το Κακό είναι έννοιες εντελώς σχετικές...

Όλα τα παραπάνω τα συναντάμε στην εξαιρετική νουβέλα Darker than you think του αμερικανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Jack Williamson, η οποία κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1940. Αν και σήμερα ορισμένα σημεία του φαντάζουν παλιομοδίτικα, το Darker than you think είναι ένα έργο που ξεφεύγει από τα απλοϊκά πλαίσια της pulp λογοτεχνίας και τοποθετείται μεταξύ των κορυφαίων έργων μυστηρίου και φαντασίας. Κάποια από τα στοιχεία που το ξεχωρίζουν -πέρα από το ότι καταφέρνει να κρατά τον αναγνώστη σε διαρκή αγωνία- είναι η όλη θεωρία συνομωσίας που αναπτύσσει ο συγγραφέας, η πρωτότυπη επιστημονική εξήγηση που προτείνει για το φαινόμενο της λυκανθρωπίας αλλά και η περιγραφή των διευρυμένων αισθήσεων που προκαλεί η "μεταμόρφωση". Και φυσικά η λεπτή ειρωνεία του Williamson προς τους σκεπτικιστές, η σπόντα που πετάει στις τελευταίες γραμμές του βιβλίου αλλά και το απρόσμενο τέλος που διχάζει τον αναγνώστη. Και πάνω απ' όλα είναι αυτή η αίσθηση αρχαίας απειλής που ένιωσα να αναδύεται από τις σελίδες του βιβλίου καθώς το διάβαζα: ένας φόβος για πράγματα που είναι θαμμένα βαθιά στο υποσυνείδητο μας, απομεινάρια πανάρχαιων, σκοτεινών εποχών...


Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα και φοβάμαι πως ήδη αποκάλυψα πάρα πολλά προς τους επίδοξους αναγνώστες. Είτε διαβαστεί ως απλό αφήγημα φαντασίας, είτε εξεταστεί και σε ένα δεύτερο -πιο βαθύ- επίπεδο, το Darker than you think είναι ένα κλασικό έργο της Φανταστικής Λογοτεχνίας. Το Παιδί της Νύχτας σας περιμένει, θα απαντήσετε στο κάλεσμα του;

Πρώτη εικόνα: το δέσιμο του Fenrir. Κόστισε στον Tyr το ένα του χέρι.

Δεύτερη εικόνα: εξώφυλλο παλιάς έκδοσης του βιβλίου. Η κόκκινη γυναίκα καβάλα στο Θηρίο...

Τρίτη εικόνα: ο λυκάνθρωπος του Frank Frazetta.

Το Darker than you think δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφορεί στη γλώσσα μας ένα άλλο βιβλιαράκι του Jack Williamson με τίτλο Οι λύκοι του σκότους το οποίο επίσης παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Enter 2012

Το 2012 ξεκίνησε και προβλέπεται αρκετά δύσκολο. Εύχομαι καλή χρονιά και καλό κουράγιο σε όλους. Ακούστε δυνατό Heavy Metal για να παίρνετε δυνάμεις! Επίσης, αναζητήστε το νέο -ένατο- τεύχος του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία.

Για μια ακόμα φορά το περιοδικό περιέχει πολύ ενδιαφέροντα άρθρα και θεωρώ πως προσφέρει μια μοναδική -για τα ελληνικά δεδομένα- προσέγγιση στη λογοτεχνία του φανταστικού. Καλή χρονιά λοιπόν και τα ξαναλέμε σύντομα...

Αθάνατη ψυχή 2011

Οι Riot είναι ένα από τα πέντε αγαπημένα μου Hard 'n' Heavy συγκροτήματα. Γουστάρω όλες τις περιόδους τους, από τότε που ξεκίνησαν με τον αείμνηστο Guy Speranza μέχρι με τα πιο πρόσφατα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν με τον -απλά συμπαθή- Mike DiMeo. Πρόκειται για μια μπάντα που έχει καταφέρει να μας χαρίζει σταθερά ποιοτικές κυκλοφορίες σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τριών δεκαετιών. Φυσικά το Thundersteel του 1988 βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων μου από τη δισκογραφία τους και γι' αυτό χάρηκα ιδιαίτερα όταν έμαθα πως ετοιμάζουν δίσκο με την κλασική σύνθεση του προαναφερθέντος δίσκου (Mark Reale, Tony Moore, Don Van Stavern, Bob Jarzombek συν τον δεύτερο κιθαρίστα Mike Flyntz).

Ο νέος δίσκος ονομάζεται Immortal soul και ξεκαθαρίζω αμέσως πως δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με το Thundersteel. Το Immortal soul είναι κατώτερο τόσο από το Thundersteel όσο και από το The privilege of power. Ωστόσο, πρόκειται για μια αξιοπρεπέστατη δουλειά και φυσικά δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από μια μπάντα όπως οι Riot. Το εναρκτήριο λάκτισμα στον πισινό των απανταχού ξενέρωτων δίνεται με το καταιγιστικό Riot το οποίο παραπέμπει ευθέως στο ομώνυμο κομμάτι του κλασικού Thundersteel. Ακολουθούν πολύ καλά κομμάτια όπως τα Still your man (με αναφορές στο Johny's back), Wings are for angels, Fall before me. Υπάρχουν και μέτριες στιγμές αλλά αυτές τις προσπερνάμε εύκολα διότι το cd χαρακτηρίζεται από κάτι που στις μέρες μας δεν το συναντάμε συχνά: τιμιότητα! Οι Riot παραμένουν έντιμοι και αληθινοί, φορείς της αθάνατης ψυχής του Hard 'n' Heavy.

Ως σύνολο, το Immortal soul είναι ένας καλός δίσκος δυνατού Power Metal εκτελεσμένου από εξαιρετικούς μουσικούς. Θεωρώ πως ανήκει στην κατηγορία των δίσκων που επιστρέφουμε σε αυτούς τακτικά για μια ακόμα ακρόαση και δεν τους βάζουμε στην άκρη αφού τους ακούσουμε δύο ή τρεις φορές. Τα φωνητικά του Tony Moore τα άφησα τελευταία: δυστυχώς ο τύπος δεν τραγουδάει πλέον όπως παλιά, ωστόσο υποστηρίζει με αξιοπρέπεια τις συνθέσεις. Είπαμε: έχουν περάσει πολλά χρόνια από το Thundersteel.

Στηρίξτε λοιπόν την νέα προσπάθεια των Riot και νιώστε την αθάνατη ψυχή του Heavy Metal. Και φυσικά, καλή χρονιά σε όλους και σε όλες! Hail!

Η μεγάλη μονομαχία

Πριν μερικές μέρες είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω -για δεύτερη φορά- την εξαιρετική ταινία Pat Garrett and Billy the Kid (ελλ. τίτλος Η Μεγάλη Μονομαχία). Πρόκειται για ένα ποιητικό γουέστερν που γύρισε ο αμερικανός σκηνοθέτης Sam Peckinpah και προβλήθηκε στις αίθουσες το 1973. Ο Peckinpah είναι περισσότερο γνωστός για ένα άλλο κορυφαίο γουέστερν του, το The Wild Bunch (ελλ. τίτλος Η Άγρια Συμμορία) αλλά πιστεύω πως το Pat Garrett and Billy the Kid είναι εξίσου καλό. Η υπόθεση έχει ως εξής: σε μια Άγρια Δύση που αλλάζει ο πρώην παράνομος Patt Garrett (τον υποδύεται ο θεός James Coburn) "ξεπουλιέται" στους μεγαλογαιοκτήμονες και στις αρχές, γίνεται σερίφης και αναλαμβάνει να κυνηγήσει και να συλλάβει τον παλιό του σύντροφο Bill the Kid (Kris Kristofferson). Η αποστολή του αυτή θα λάβει χώρα μέσα στα άγρια -και εξαιρετικά κινηματογραφημένα- τοπία του Φαρ Ουέστ και θα λήξει με την αναπόφευκτη σύγκρουση των δύο αντρών. Δίπλα στους δύο πρωταγωνιστές εμφανίζεται σε έναν μικρότερο ρόλο και ο -αντιπαθής- Bob Dylan ο οποίος έχει γράψει και την όμορφη μουσική της ταινίας.

Η ταινία διαθέτει πολλές πραγματικά σπουδαίες σκηνές όπως το πιστολίδι που καταλήγει στον θάνατο του βοηθού του Garrett υπό τους ήχους του Knockin' on heaven's door, η μονομαχία του Billy με τον Alamosa Bill αφού έχουν δειπνήσει στο ίδιο τραπέζι ή η ανταλλαγή πυροβολισμών του Garrett με τον άνδρα στη σχεδία που διασχίζει το ποτάμι (στην οποία έχει αποτυπωθεί κάτι από το αδάμαστο πνεύμα της μυθοποιημένης Άγριας Δύσης). Και φυσικά υπάρχει και το αξέχαστο, συγκινητικό τέλος που αποτυπώνεται στην μνήμη του θεατή. Για μένα, σε όλη τη διάρκεια του φιλμ κυριαρχεί η τραγική φιγούρα του James Coburn που καταδιώκει τον παλιό του φίλο, αγέρωχος παρά την εσωτερική σύγκρουση που μαίνεται μέσα του.


Μπορούν να γραφούν πολλά ακόμα για τη συγκεκριμένη ταινία αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Απλά ήθελα να γράψω κάποιες γραμμές διότι η πρόσφατη προβολή έγινε παρουσία πολλών ατόμων -σε ένα είδος κινηματογραφικής βραδιάς- και μόλις τελείωσε η ταινία επικρατούσε μεταξύ αυτών που την παρακολούθησαν μια ξινίλα που μου έκανε έντονη εντύπωση. Καταλαβαίνω πως τα γουέστερν δεν απευθύνονται σε όλους αλλά για κάποια πράγματα πρέπει να υπάρχει αισθητήριο και να αντιλαμβανόμαστε την αξία ενός φιλμ ανεξαρτήτως του είδους στο οποίο ανήκει.

Επιπλέον ήθελα εδώ και καιρό να κάνω μια αναφορά στον δημιουργό του φιλμ, τον Sam Peckinpah: πολλά έργα του τα διακρίνει η απεικόνιση της βίας (ενδεικτικά αναφέρω την τελευταία σκηνή του The Wild Bunch) ενώ διαβάζω πως ο ίδιος επιδίδοταν σε καταχρήσεις αλκοόλ και άλλων ουσιών. Όλα αυτά φυσικά θυμίζουν τον μεγάλο Karl Edward Wagner που ήταν και θαυμαστής του έργου του σκηνοθέτη. Ο Kane και οι μοναχικοί πιστολέρο του Φαρ Ουέστ σε παράλληλες διαδρομές, είδωλα της προσωπικής μας μυθολογίας που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν. Hail!

The Moons Rapture

Ομολογώ πως δεν έχω έμπνευση για μια κανονική ανάρτηση. Περιμένοντας τα καινούργια Riot και Jack Starr -για τα οποία θα υπάρξει ανάρτηση-, είπα να βάλω λίγο γυμνό μπας και ανεβάσουμε και την επισκεψιμότητα του ιστολογίου. Απολαύστε λοιπόν αυτό το υπέροχο πλάσμα που ξεπήδησε από τη φαντασία του Frank Frazetta. Ατενίζει το ολόγιομο φεγγάρι, αφήνοντας μας να ατενίζουμε τα ολόγιομα οπίσθια της. Ξεκούραση για τα μάτια μας, φωτιά για τη φαντασία μας. Σε κάποια γωνιά και ο Coverdale να τραγουδά: "Are you woman enough, to take a man like me?". Αρχετυπικός ερωτισμός και αρχετυπικό Hard Rock. Hail!

Dragon star

Night sky turned into fire

Like Saxon funeral pyres

Melting away the ice
With heat from solar light

To William and his horde
This omen was The Word
Victorius he would be
Against all Saxony

Οι παραπάνω στίχοι ανήκουν στο τραγούδι Dragon Star από τον δίσκο Mystification των Manilla Road που κυκλοφόρησε το 1987. Γνώριζα από παλιά σε ποια γεγονότα αναφέρονται αλλά έχει ενδιαφέρον να κάνουμε μια σύντομη αναφορά. Κυρίως για να δείξουμε πως ορισμένες φορές αξίζει να ψάξουμε λίγο περισσότερο τους στίχους κάποιων τραγουδιών.

To Πάσχα του 1066 μΧ ένας φωτεινός κομήτης εμφανίστηκε στους ουρανούς της Αγγλίας και προκάλεσε δέος και φόβο στους κατοίκους της. Σήμερα γνωρίζουμε πως επρόκειτο για τον κομήτη του Halley αλλά εκείνη την εποχή θεωρήθηκε ως ουράνιο σημάδι, ένας αρνητικός οιωνός που προμήνυε καταστροφή. Δεν γνωρίζω τι ερμηνεία έδωσε στο λαμπερό μετέωρο ο δούκας της Νορμανδίας William (Γουλιέλμος ο Κατακτητής), ο οποίος μερικούς μήνες αργότερα -ύστερα από ένα παράτολμο πέρασμα του καναλιού της Μάγχης- αποβιβάστηκε με τους ιππότες του στις ακτές της νότιας Αγγλίας για να διεκδικήσει το στέμμα της χώρας από τον εκλεγμένο βασιλιά Harold Godwinson. Τον Οκτώβριο του 1066 οι Νορμανδοί του Γουλιέλμου κέρδισαν τους Αγγλοσάξονες του βασιλιά Harold στην ιστορική μάχη του Hastings. Ο ίδιος ο Harold φονεύθηκε και στο χρονικό διάστημα που ακολούθησε η Αγγλία κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς και ο Γουλιέλμος στέφθηκε βασιλιάς της. Μερικές μέρες πριν την μάχη του Hastings ο στρατός του Harold είχε προλάβει να συντρίψει τους Βίκινγκ του τρομερού Νορβηγού βασιλιά Harlad Hardrada στην μάχη του Stamford Bridge. Ο Hardrada είχε εισβάλει στην Αγγλία έχοντας και αυτός βλέψεις στο αγγλικό στέμμα αλλά τελικά σκοτώθηκε στην μαχή του Stamford Bridge. Και στις δύο μάχες τα φοβερά σαξονικά πολεμικά τσεκούρια βάφτηκαν με αίμα αλλά ήταν η μοίρα των Σαξόνων να λυγίσουν μπροστά στην δύναμη των συνδυασμένων όπλων που παρέταξε ο Γουλιέλμος (ιππικό, πεζικό και τοξότες ενώ οι Σάξονες χρησιμοποιούσαν μόνο πεζικό).


Δύο σκληρές μεσαιωνικές μάχες, τρεις σπουδαίοι ηγέτες-πολεμιστές και η τελευταία επιτυχημένη εισβολή σε αγγλικό έδαφος κρύβονται λοιπόν πίσω από τους στίχους των Manilla Road. Στίχοι-αναφορά σε μια μακρινή και πολύ απαιτητική εποχή. Μια εποχή που στις μέρες μας έχει ταυτιστεί με το σκοταδισμό και την βαρβαρότητα. Βλέποντας όμως τα όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας -εντός και εκτός συνόρων- δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω ειρωνικά με την παραπάνω αλαζονική και στερεότυπη ερμηνεία του μεσαιωνικού κόσμου. Μάλλον το πνευματικό σκοτάδι είναι προνόμιο της εποχής μας...


Στην πρώτη εικόνα: ο κομήτης όπως απεικονίζεται στην ταπισερί του Bayeux.

Στην δεύτερη εικόνα: ο θάνατος του βασιλιά Harold, επίσης από την ταπισερί του Bayeux.

Κορυφαία μορφή: για μένα ο βασιλιάς Harald Hardrada. Υπηρέτησε στην Βαράγγεια Φρουρά των Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Απέδρασε από την Κωνσταντινούπολη με μυθιστορηματικό τρόπο. Μετά την ήττα τους στο Hastings, πολλοί Σάξονες πολεμιστές εγκατέλειψαν την Αγγλία και ταξίδεψαν στο Βυζάντιο για να επανδρώσουν την ίδια φρουρά.