Ο Θρίαμβος του Ατσαλιού

Every one of us has heard the call! 

Το 1992 ήμουν 15 χρονών, το Κάλεσμα αντηχούσε στα αυτιά και στην ψυχή μου, και ο εφηβικός ενθουσιασμός για το Heavy Metal δεν γνώριζε όρια. Σε αυτό το πλαίσιο, το ορόσημο εκείνης της χρονιάς ήταν αναμφισβήτητα η πολυαναμενόμενη επιστροφή των Manowar στη δισκογραφία. Των Manowar που το 1988 δικαίως είχαν αυτοανακηρυχθεί Βασιλιάδες του Metal. Των Μanowar που, για μένα και πολλούς άλλους, αποτελούσαν (και συνεχίζουν να αποτελούν) την απόλυτη Heavy Metal μπάντα. Των Manowar που το 1992 επέστρεψαν για να μας αναγγείλουν τον Θρίαμβο του Ατσαλιού (The Triumph of Steel).

Ο έβδομος δίσκος των Manowar έχει ιδιαίτερη θέση στην προσωπική μου μυθολογία, καθώς ήταν ο πρώτος δίσκος των Βασιλιάδων που είχα την ευκαιρία να αγοράσω τον καιρό της κυκλοφορίας του (το 1989 που ξεκίνησε η ουσιαστική επαφή μου με τον σκληρό ήχο, το Kings of Metal είχε ήδη κυκλοφορήσει), έχοντας παράλληλα βιώσει όλο το κλίμα προσμονής μέχρι την εμφάνιση του στα δισκάδικα. Με το The Triumph of Steel οι Manowar βρέθηκαν στο απόγειο της δημοτικότητας τους στη χώρα μας. Ρόλο σε αυτό έπαιξε ο μύθος που είχε χτιστεί γύρω από την μπάντα τα προηγούμενα χρόνια και η στιχουργική στροφή από τη Valhalla στην ομηρική ηρωική παράδοση με το μνημειώδες Achilles, Agony and Ecstasy. Οι αναμνήσεις από εκείνη την εποχή πολλές αλλά και συγκεχυμένες: το διπλό βινύλιο που αγόρασα από ένα βίντεο κλαμπ της γειτονιάς μου και η απογοήτευση που το εξώφυλλο δεν το κοσμούσε ο πίνακας του μεγάλου Ken Kelly (R.I.P.), το ταξίδι του DeMaio στη χώρα μας για την προώθηση του δίσκου, οι σχετικές συζητήσεις με φίλους και συμμαθητές, τα άρθρα στο Metal Hammer και η αναμονή για το τεύχος που θα περιείχε την War Flag στην οποία θα σχολιαζόταν ο δίσκος, ο φίλος Ν.Ρ. που ταξίδεψε από τη Γαλλία όπου σπούδαζε για να εμφανιστεί με την περικεφαλαία και τα γουναρικά στην πρώτη συναυλία της μπάντας επί ελληνικού εδάφους (μοναδική και η φωτογραφική ανασύνθεση του εξώφυλλου του δίσκου στο χωλ του σπιτιού του). Σε ό,τι αφορά την ελληνική πραγματικότητα, το εν λόγω συναυλιακό γεγονός (Νοέμβριος '92) μάλλον έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην έναρξη μιας διαδικασίας έκπτωσης των Βασιλέων από τη σφαίρα των Αρχετύπων και του Μύθου, και εισόδου τους στο χυδαίο υλικό πεδίο της μνησίκακης και αγοραίας κριτικής (κοινώς, ο καθένας άρχισε να λέει τη μαλακία του για την μπάντα).

Ωστόσο, σε πείσμα όλων των false ones (ξέρετε ποιοι είστε) και των πάσης φύσεως ξενέρωτων, οι Manowar άντεξαν και παρέμειναν όρθιοι "για πάντα πολεμώντας τον Κόσμο". Έτσι, την Τετάρτη 22 Ιουνίου, 30 χρόνια μετά την κυκλοφορία του The Triumph of Steel και τρία χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα, οι Βασιλιάδες επέστρεψαν για μια μεγάλη συναυλία στο πλαίσιο του Release Athens Festival. Με τη νεανική ορμή του μαινόμενου Αχιλλέα να έχει δώσει τη θέση της στην εμπειρία του πολυταξιδεμένου Οδυσσέα, επέστρεψαν για να δοξάσουν το Βασίλειο του Ατσαλιού και να συντρίψουν τους εχθρούς του Metal. Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει και κόντρα στο πνεύμα σχετικισμού και αποδόμησης που έχει επικρατήσει, η Στρατιά των Αθανάτων έδωσε το παρών για να τιμήσει τους Βασιλιάδες. Το τι έπαιξαν, πόση ώρα έπαιξαν, τι ήχο είχαν, πόσο κόσμο μάζεψαν κτλ., θεωρώ πως είναι επουσιώδη ζητήματά: τέτοιες ευτελείς, λογιστικής φύσεως αποτιμήσεις δεν αρμόζουν στους Manowar. Διότι οι Manowar παίζουν μόνο με τους δικούς τους όρους και θα είναι πάντοτε κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή μπάντα: θα είναι το Όνειρο και η Υπόσχεση, η Δόξα και το Μεγαλείο. Και όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν... Hail and kill!

Enter 2022

Με την έναρξη του νέου έτους, ο Κιμμέριος σας εύχεται καλή χρονιά και ταχεία αποτίναξη του ζόφου που μας έχει καταπλακώσει τα δύο τελευταία χρόνια λόγω της πανδημίας του κινέζικου ιού. Επιπλέον, οφείλω να απολογηθώ στους πιστούς αναγνώστες του ιστολογίου για την απουσία αναρτήσεων τους τελευταίους μήνες. Όπως έχουν τα πράγματα, έχω επιλέξει να αφιερώνω περισσότερο χρόνο σε ερευνητικές/ακαδημαϊκές δραστηριότητες (χωρίς εντυπωσιακά αποτελέσματα, για να είμαι ειλικρινής) και δεν προλαβαίνω να ετοιμάσω κάποια ενδιαφέρουσα ανάρτηση που θα ξεφεύγει από τα τετριμμένα. 

Ωστόσο, κάποια πολύ σύντομα σχόλια μπορεί να γίνουν σε σχέση με την πανδημία: πρώτον, προκαλεί θλίψη το ότι, με αφορμή τη διαχείριση μιας υγειονομικής κρίσης, λαμβάνουν χώρα σε παγκόσμια κλίμακα άκρως ύποπτα πειράματα υπακοής και ελέγχου των μαζών, και λίγοι φαίνεται να θορυβούνται από αυτό. Δεύτερον, και καθώς έτυχε τον τελευταίο καιρό να διαβάζω για το εγχείρημα του Gabriele d' Annunzio στην πόλη Fiume αλλά και για την τρομερή περιπέτεια του Ernest Shackleton και των συντρόφων του στην Ανταρκτική, προκαλεί προβληματισμό το ότι η Ευρώπη, που κάποτε έσφυζε από ζωική δύναμη και κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον κόσμο, τώρα λουφάζει τρομαγμένη μπροστά στον κορωνοϊό (συμπτωματικά, κάποιες συναφείς σκέψεις παρουσιάστηκαν πριν μερικές ώρες εδώ). Τέλος, στενάχωρο είναι και το γεγονός πως διαψεύστηκαν οι αισιόδοξοι που περίμεναν ότι μετά τον εγκλεισμό της καραντίνας, πλήθη διψασμένων για ερωτικές περιπτύξεις θηλυκών υπάρξεων θα ήταν έτοιμα να πέσουν στην αγκαλιά μας. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη και εξακολουθούμε να περιμένουμε την "ευγενή γυναίκα της οποίας τα μάτια είναι γεμάτα δάκρυα και αιωνιότητα". Μαθαίνω βέβαια πως κάποιοι στάθηκαν πιο τυχεροί και απόλαυσαν καλοκαιρινές περιπέτειες με τριάδα αλλοδαπών τουριστριών...

Κλείνω επισημαίνοντας πως το 2022 είναι το έτος κατά το οποίο διαδραματίζεται η πλοκή της ταινίας Soylent Green με πρωταγωνιστή τον Charlton Heston και τον σπουδαίο Edward G. Robinson στο πλευρό του. Με αφορμή την έλευση του νέου έτους την ξαναείδα πρόσφατα και συμπτωματικά (και άλλη σύμπτωση!), την επόμενη μέρα, ο γνωστός ερευνητής Θανάσης Βέμπος δημοσίευσε ένα σχετικό άρθρο, το οποίο περιέχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση και μπορεί να διαβαστεί εδώ.

Καλή χρονιά λοιπόν και είθε το διαμέρισμα σας να γεμίσει με ωραία "έπιπλα"! Hail!

Μοναχικές αγρυπνίες

Το έχουμε ξαναγράψει πως τούτο το ιστολόγιο απευθύνεται στους λίγους και εκλεκτούς. Αυτοί λοιπόν γνωρίζουν πως ο κόσμος μας βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο από κακόβουλες υπερφυσικές δυνάμεις και τους ανθρώπινους πράκτορες τους. Κάθε στιγμή, το αλλοκοσμικό Χάος απειλεί να εισβάλει στη διάσταση μας και να διαταράξει την φυσική Τάξη των πραγμάτων, με ολέθριες συνέπειες για τους απλούς ανθρώπους. Και ενώ οι τελευταίοι συνεχίζουν ανυποψίαστοι να μοχθούν για να φέρουν εις πέρας τις υποθέσεις της καθημερινότητας, υπάρχουν κάποιοι που επαγρυπνούν στις συνοριακές περιοχές. Πρόκειται για μια επαγρύπνηση μοναχική και άκρως επικίνδυνη...

 

There are a thousand hacking at the branches of evil to one who is striking at the root.

Όπως και ο δικαστής Keith Hilary Pursuivant πριν από αυτόν, ο John Thunstone έχει αναλάβει τη δύσκολη αποστολή να εντοπίζει και να χτυπάει το Κακό στη ρίζα. Αργά το βραδύ, τον φαντάζομαι να κάθεται σε κάποια πολυθρόνα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στην Νέα Υόρκη, καπνίζοντας την πίπα του και μελετώντας κάποιον απόκρυφο τόμο, πάντοτε έτοιμος να αναμετρηθεί με οποιαδήποτε υπερφυσική απειλή, είτε αυτή στοιχειώνει κάποια ερημική και κακόφημη γωνιά της πόλης, είτε κάποια μακρινή εξοχή των Ηνωμένων Πολιτειών: απέθαντοι και λυκάνθρωποι, δαιμονικές οντότητες πέρα από το Κατώφλι του κόσμου μας, βουντού και εξωτικές μαγείες, διαβολολάτρες που πραγματοποιούν φθοροποιούς μαύρες τελετές. Μέσα σε ανήλιαγες Υπόγειες Σχολές φοιτούν οι μαθητές των σκοτεινών τεχνών και η ακατονόμαστη γνώση τους προσφέρεται σε βιβλία με γράμματα από ψυχρή φωτιά:

"... He entered the Deep School-know about it?"

"I do," Thunstone told him. "Held in a cellar below a cellar-somewhere on this continent. I'll find it some day, and put an end to the curriculum."

Ορκισμένος εχθρός της μαύρης μαγείας και ακατάβλητος διώκτης του Κακού, ο John Thunstone αποτελεί μια ξεχωριστή μορφή της Λογοτεχνίας του Φανταστικού. Αθλητικός και σωματώδης, ευφυής και καλλιεργημένος, ως γνήσιος αριστοκράτης και δανδής δεν θα μπορούσε να υποκύψει στη χυδαιότητα της άσκησης κάποιου επαγγέλματος, παρά αφιερώνει όλο τον χρόνο του στον πόλεμο ενάντια στις κακοποιούς δυνάμεις, έχοντας ως εφόδια τη θαρραλέα και ατρόμητη καρδιά του, αλλά και τη βαθιά γνώση του αποκρυφισμού και των μυστικών παραδόσεων. 

"The classic demonologists," Thunstone continued, "agree that those who attend evil ceremonies and do not protest or rebel are therefore sealed communicants of black worship. You' ve collected the beginnings of a following, haven't you, Thorne?"

---

"Rowley Thorne! ... That name will be great in hell."

Το ίδιο αξιομνημόνευτοι με τον Thunstone είναι και οι δύο μεγαλύτεροι εχθροί του: ο Rowley Thorne και τα πλάσματα που ακούνε στο όνομα Shonokins. Ο Thorne (ο χαρακτήρας του οποίου παραπέμπει ευθέως στον διαβόητο Aleister Crowley) είναι ένας μάγος και αποκρυφιστής με τον οποίο o Thunstone έρχεται επανειλημμένα αντιμέτωπος, ματαιώνοντας τα διαβολικά του σχέδια. Τα Shonokins είναι μυστηριώδη ανθρωπόμορφα όντα με μαγικές δυνάμεις, τα οποία κυριαρχούσαν στην αμερικάνικη ήπειρο πριν την έλευση των Ινδιάνων και επιδιώκουν να ανακτήσουν τη χαμένη ισχύ τους.

Οι περιπέτειες του Thunstone αποτελούν προϊόν της πένας (ή μάλλον της γραφομηχανής) του αμερικανού συγγραφέα Manly Wade Wellman και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Weird Tales κατά την περίοδο 1943-1951. Οι ιστορίες αυτές ανήκουν στην μεγάλη παράδοση των "απόκρυφων ερευνητών" (occult detectives), μια παράδοση που κορυφώθηκε στις σελίδες του Weird Tales με τον περίφημο Jules de Grandin, λογοτεχνικό ήρωα ενός άλλου διάσημου pulp συγγραφέα, του Seabury Quinn. O Thunstone δεν έφτασε τα επίπεδα δημοφιλίας του de Grandin, αλλά οπωσδήποτε αγαπήθηκε από τους αναγνώστες του περιοδικού, οι οποίοι φαίνεται πως ζητούσαν να μάθουν περισσότερες πληροφορίες για τον ίδιο και τα αινιγματικά Shonokins. Ο ίδιος ο Wellman-από τη στήλη αλληλογραφίας του WT-είχε δηλώσει πως ο ήρωας του βασίζεται σε υπαρκτό πρόσωπο και φρόντιζε να συντηρεί το ενδιαφέρον του κοινού με διάφορους υπαινιγμούς για το πραγματικό υπόβαθρο των ιστοριών του και του Μύθου των Shonokins.

Διαβάζοντας τις ιστορίες του John Thunstone συναντούμε το γνώριμο ύφος του MWW, ο οποίος πάντοτε προσθέτει κάποια ιδιαίτερη πληροφορία ή αναφορά που θα αναβαθμίσει το υλικό του, κάνοντας το να ξεχωρίσει από τον pulp σωρό της εποχής του. Επιπλέον, τις διηγήσεις διαπνέει μια-σχεδόν λυτρωτική και σίγουρα εμψυχωτική-βαθύτερη πίστη στην τελική ήττα των κακοποιών δυνάμεων, η οποία ίσως αποτελεί και έναν από τους λόγους που έγιναν τόσο δημοφιλείς. Αυτό το στοιχείο, με οδηγεί να εντοπίσω κάποια κοινά νήματα με τις ιστορίες του Πατέρα Brown, τις περιπέτειες του οποίου μας διηγήθηκε ο σπουδαίος άγγλος συγγραφέας Gilbert Keith Chesterton.  Αν και από πλευράς εμφάνισης και στυλ ο ήρωας του Wellman δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον διάσημο ιερέα, ωστόσο θα έλεγα πως μοιράζεται τη χριστιανική ηθική του τελευταίου, ως προς την προθυμία να αντιμετωπίσει το κακό και να προστρέξει όσους έχουν ανάγκη, αλλά και τη διάθεση να συγχωρήσει όσους έχουν παραστρατήσει. Εξάλλου δεν πρέπει να είναι τυχαίο πως ένας άλλος ήρωας του MWW (o πληθωρικός δικαστής Pursuivant) παραπέμπει εμφανισιακά στον Chesterton και σε κάποια από τις ιστορίες που πρωταγωνιστεί δηλώνει φίλος του τελευταίου. Και εννοείται πως ο εντοπισμός τέτοιων εκλεκτικών συγγενειών καθιστά την ανάγνωση των συγκεκριμένων διηγήσεων ακόμα πιο απολαυστική.

                                                  

Ο κύκλος των ιστοριών του Thunstone έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του '50, έχει όμως ενδιαφέρον πως την ίδια περίοδο ο Wellman ξεκίνησε να δημοσιεύει-σε ένα άλλο περιοδικό-τις ιστορίες ενός άλλου John, για τον οποίο έχουμε γράψει παλιότερα. Έτσι, η μάχη ενάντια στο Κακό μεταφέρθηκε από την πόλη της Νέας Υόρκης στα Απαλάχια Όρη, και ο σταυροφόρος με το ασημένιο ξίφος έδωσε τη θέση του στον περιπλανώμενο τροβαδούρο με την κιθάρα με τις ασημένιες χορδές. Διαβάζω μάλιστα πως, αρκετά χρόνια αργότερα, ο δεύτερος ήρθε αντιμέτωπος με τα τρομερά Shonokins, αλλά δυστυχώς δεν έχω το σχετικό βιβλίο στα χέρια μου.

Φτάνοντας στις μέρες μας, αναρωτιέμαι αν κάποιος νέος John έχει διαδεχτεί τους παλιότερους. Όμως ο Wellman έχει αφήσει τη διάσταση μας εδώ και δεκαετίες και δεν μπορεί να μας δώσει την απάντηση. Το ζητούμενο της Επαγρύπνησης όμως παραμένει: είτε αυτή εξελίσσεται-αθέατη στα μάτια μας-στις παρυφές της Πραγματικότητας και στα σύνορα των Κόσμων, είτε βιώνεται ως προσωπική υπόθεση του καθενός μας, στην γκρίζα καθημερινότητα του. Και αν η δεύτερη περίπτωση είναι η πιο δύσκολη και απαιτητική, η πρώτη, ωστόσο, δεν παύει να δίνει το παράδειγμα με το οποίο οφείλουμε να μετράμε τον εαυτό μας.

Η συλλογή: o Karl Edward Wagner συνέλεξε τις ιστορίες του Thunstone και τις κυκλοφόρησε το 1981-μαζί με κάποιες ακόμα περιπέτειες του δικαστή Pursuivant και του καθηγητή Enderby-σε έναν τόμο υπό τον τίτλο Lonely Vigils, από τον εκδοτικό του οίκο Carcosa.  Ο τόμος επανακυκλοφόρησε πρόσφατα από τη Shadowridge Press, όπως και το Worse things waiting πριν από αυτόν. 

O Jules de Grandin: το όνομα του αναφέρεται σε κάποιες από τις ιστορίες του Thunstone αφού είναι φίλοι και σύμμαχοι με τον ήρωα του MWW στον μεγάλο αγώνα ενάντια στο Κακό. Στο Weird Tales δημοσιεύτηκαν πάνω από 90(!) περιπέτειες του. Δύο από αυτές μπορούν να βρεθούν μεταφρασμένες σε ανθολογίες των εκδόσεων Ωρόρα. 

Pursuivant και Chesterton: το πρώτο όνομα του δικαστή είναι Keith, ενώ το δεύτερο (Hilary) υποψιάζομαι πως αποτελεί αναφορά στον διανοητή Ηilaire Belloc, ο οποίος υπήρξε φίλος και συνεργάτης του GKC.

Δεκέμβριος 2020

Παρά την πολλά υποσχόμενη απάντηση στο Κάλεσμα, χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις μήνες για να επιστρέψουμε με μια ανάρτηση-και αυτή τυπική λόγω των εορτών. Οι λόγοι πρέπει να αναζητηθούν κυρίως στην έλλειψη χρόνου λόγω ακαδημαϊκών υποχρεώσεων, αλλά και στην έλλειψη διάθεσης λόγω μιας πραγματικά δυσάρεστης χρονιάς. Ελπίζω το 2021 να φανώ πιο συνεπής.

Έχουμε ξαναγράψει πως η περίοδος των εορτών ενδείκνυται για αναγνώσεις και προτείνουμε τις ιστορίες του Πατέρα Brown από τον G. K. Chesterton, τη συλλογή Lonely Vigils του M. W. Wellman, και τον Αθώο του Gabriele D' Annunzio. 

Από τις πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες της χρονιάς που μας αφήνει, ακούστε το πολύ καλό III: Pentecost των Wytch Hazel. Και οι εκλεκτοί ας αναζητήσουν το ντοκιμαντέρ The Last Wolf για τον Karl Edward Wagner.

Διανύοντας τις τελευταίες ώρες του 2020, εύχομαι ένα καλό και δημιουργικό 2021, και για να ανέβει η διάθεση κλείνω με ένα σχέδιο του σπουδαίου Richard Corben που μας άφησε μέσα στο 2020 (όπως και ο Sean Connery, o Leslie West, o Ken Hensley και πολλοί άλλοι μεγάλοι). Είθε τη νέα χρονιά να αξιωθούμε να βρούμε παρηγοριά και θαλπωρή σε στήθια σαν τα εικονιζόμενα. Hail!

Το Κάλεσμα

Ο Αγγελιαφόρος με συνάντησε σε κεντρικό βιβλιοπωλείο της πόλης, το μεσημέρι μιας ζεστής αυγουστιάτικης μέρας: είχε μόλις επιστρέψει από τον Ομφαλό της Γης όπου -έχοντας τον διπλό ρόλο του Φύλακα και του Μύστη- είχε στοιχειώσει με την παρουσία του το Ιερό του Απόλλωνα, είχε πραγματοποιήσει την μυητική ανάβαση μέχρι το Κωρύκειο Άντρο και είχε ακούσει τους λύκους να αλυχτάνε στις πλαγιές του Παρνασσού (συνέχιζε όμως να αναζητεί τους Λύκους του Σκότους).

Δεν κόμιζε κάποιον χρησμό από τον Γιο της Λητώς, με κάλεσε όμως να εγερθώ και να επανέλθω στον διαδικτυακό κόσμο με ένα κείμενο που θα αποκαλύπτει την ξιπασιά και τα συμπλέγματα που χαρακτηρίζουν πολλούς από τους μεταλλάδες (και ο γράφων με τον τρόπο του δεν αποτελεί εξαίρεση) με τους οποίους μοιραζόμαστε τόσα κοινά ακούσματα: εριστικοί, ψωνισμένοι, αλαζόνες, ψωροελιτιστές, έμποροι ή απλά βλαμμένοι (ο γράφων ευτυχώς έχει αποφύγει τα δύο τελευταία). Από τη μεριά μου, θα προτιμούσα να γράψω κάτι για διάφορους τύπους που έχω εντοπίσει να γυροφέρνουν σε ομάδες Λογοτεχνίας του Φανταστικού στο fb, όπως βιβλιόφιλοι (κατάρα αντίστοιχου μεγέθους με τους μουσικόφιλους), επίδοξοι συγγραφείς βιβλίων φαντασίας (;) που καταφανώς δεν έχουν ιδέα από Φανταστική Λογοτεχνία και την ιστορία της, κοπελίτσες και κυρίες που γεμίζουν το προφίλ τους με φωτογραφίες γατιών και σκυλιών, άτομα που συγχέουν την παρακολούθηση ταινιών με την ανάγνωση βιβλίων και πολλοί άλλοι. Η αλήθεια είναι πως, πέρα από τον χαβαλέ των παραπάνω γραμμών, δεν θα πράξω τίποτα από τα δύο. Όμως το Κάλεσμα ακούστηκε και η αφύπνιση συντελέστηκε. Θα υπάρξει συνέχεια...

Ο Αγγελιαφόρος: you're the Defender God has sent.

Απρίλιος 2020 - Αναγνώσεις ΙV

Ο Απρίλιος και το Πάσχα του 2020 μας βρίσκουν εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού και των σχετικών περιοριστικών μέτρων. Πρόκειται για μια περίεργη και δυσάρεστη κατάσταση, που απομένει να δούμε τι επιπτώσεις θα έχει στην καθημερινότητα μας μόλις επανέλθει η περιβόητη "κανονικότητα". Από την μεριά μου, νιώθω την ανάγκη να παρατηρήσω πως τα διάφορα "ευρηματικά" που σκαρφίζονται συμπολίτες μας, εμπνεόμενοι από τη σχετική με την πανδημία επικαιρότητα, όπως λαμπάδες "Τσιόδρας", τραγούδια για τον Χαρδαλιά, "χιουμοριστικά" βιντεάκια από την καραντίνα (π.χ. παιδάκι που μιμείται τον Σπύρο Παπαδόπουλο στην γνωστή διαφήμιση) κτλ, όλα αυτά είναι ο πραγματικός θάνατος, και όχι αυτός που φέρεται να καραδοκεί λόγω της ασθένειας Covid-19.

Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη πως η συγκυρία προσφέρεται για αναγνώσεις αφού ο χρόνος που περνάμε σπίτι έχει εκ των πραγμάτων αυξηθεί, το ιστολόγιο προτείνει:

1) Man lives as he must, and Smith's living was a perilous affair outside the law and ruled by the ray-gun only. Χωρίς αμφιβολία, ο Northwest Smith αποτελεί τον αρχετυπικό τυχοδιώκτη του Διαστήματος: ...tall Earthman in space-explorers's leathern garb, all one color from the burning of savage suns save for the sinister pallor of his no-colored eyes in a scarred and resolute face...  Με την φθαρμένη διαστημική στολή του και το θανατηφόρο ακτινοπίστολο του, ο ήρωας της C. L. Moore είναι πάντοτε έτοιμος να αψηφήσει τον κίνδυνο και να ριχτεί στην περιπέτεια. Είτε περιπλανιέται σε ονειρικές διαστάσεις, είτε αναζητά τη σκόνη ξεχασμένων θεών στις παγωμένες ερημιές του Άρη, είτε έρχεται αντιμέτωπος με αρχαίες βαμπιρικές οντότητες σε υπόγειους κόσμους της Αφροδίτης, οι ιστορίες του NS ουσιαστικά δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλά γνήσιο fantasy με διάσπαρτα στοιχεία τρόμου και μυθολογικές αναφορές ενταγμένες σε ένα διαστημικό φόντο. Οι περιπέτειες του NS βρίσκονται μεταφρασμένες και στην γλώσσα μας, αλλά στην πρόσφατη (και ομολογουμένως φτωχή) έκδοση της σειράς Golden Age Masterworks μπορείτε να τις βρείτε όλες συγκεντρωμένες σε πολύ χαμηλή τιμή (το βιβλίο εντοπίζεται σε γνωστό βιβλιοπωλείο του κέντρου των Αθηνών).

2) O Roger Crowley είναι γνωστός συγγραφέας  βιβλίων αφηγηματικής ιστορίας όπως τα City of fortune και Empires of the sea (το δεύτερο έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά). Το τελευταίο του πόνημα φέρει τον τίτλο Accursed tower και έχει ως θέμα την πολιορκία και πτώση της σταυροφορικής πόλης της Άκρας το 1291. Αν και δεν έχει την πυκνότητα και τον ρυθμό προηγούμενων έργων του συγγραφέα, αποτέλεσε ενδιαφέρον ανάγνωσμα και μια καλή ευκαιρία να θυμηθώ σπουδαίες μορφές του Μεσαίωνα όπως ο τρομερός μαμελούκος σουλτάνος Baybars και ο γάλλος σταυροφόρος βασιλιάς (και μετέπειτα άγιος) Λουδοβίκος Θ'. Οι ενδιαφερόμενοι, αναζητείστε και το μεταφρασμένο Οι αυτοκρατορίες των θαλασσών, το οποίο αποτελεί μια πραγματικά επική περιγραφή της σύγκρουσης των Xριστιανών με τους Oθωμανούς στην Μεσόγειο κατά τον 16ο αιώνα.

3) Από τα καλύτερα βιβλία που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες είναι οπωσδήποτε το Η δυσπιστία του πατρός Μπράουν, του άγγλου συγγραφέα, κριτικού και συντηρητικού στοχαστή G. K. Chesterton. Στις σελίδες του, ο ευφυής καθολικός ιερέας του τίτλου λύνει διάφορες αστυνομικές υποθέσεις, δίνοντας παράλληλα στον συγγραφέα την ευκαιρία να σχολιάσει αντιλήψεις, ιδέες και κοινωνικές καταστάσεις. Ο GKC υπήρξε τεράστιο πνεύμα και το συγκεκριμένο βιβλίο (που χαρακτηρίζεται και από πολύ προσεγμένη έκδοση) αποτελεί μια πρώτης τάξεως γνωριμία μαζί του. 

Κλείνω την ανάρτηση με μια αναφορά στην αριστουργηματική ταινία Απόντες του Νίκου Γραμματικού. Όσοι δεν την έχετε υπόψη, δείτε τη μέχρι το αβάσταχτο τέλος της. Και ύστερα πιείτε μια μπύρα στην υγειά του φευγάτου Ανδρέα...

Απώλειες

Όπως μάλλον θα γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, στην πρόσφατη απώλεια του τιτάνα Neil Peart των Rush, ήρθε να προστεθεί η απώλεια του γνωστού συγγραφέα και μεταφραστή Γιώργου Μπαλάνου. Για τον NP γράφτηκαν πάρα πολλά και δεν νομίζω πως έχει νόημα να προσθέσω εγώ κάτι. Για τον ΓΜ όμως, πέρα από τα λίγο-πολύ τυπικά που γράφονται σε αυτές τις περιπτώσεις είμαι σε θέση να καταθέσω ορισμένες πιο προσωπικές εμπειρίες, καθώς παλιότερα είχαμε μια μικρή επικοινωνία και τον είχα γνωρίσει από κοντά.
 
Η πρώτη μου επαφή με τον ΓΜ πραγματοποιήθηκε μέσω των ανθολογιών των εκδόσεων Ωρόρα τις οποίες μετάφραζε, μάλλον μέσω του #8 Ιστορίες Ηρωικής Φαντασίας. Εκτός από τις εξαιρετικές ιστορίες, με είχε εντυπωσιάσει και ο πρόλογος του μεταφραστή: "Η υποκρισία των καιρών μας ανθρωπάκο...". Ακολούθησαν και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς, με κορυφαία διηγήματα και αλησμόνητα κείμενα του ΓΜ, όπως ο συνταρακτικός-και πλέον θρυλικός-πρόλογος του Ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου ή ο περίφημος επίλογος στον Σκοτεινό Κόσμο του Henry Kuttner. Σύντομα ανακάλυψα πως ο ΓΜ, εκτός από μεταφραστής, ήταν και συγγραφέας, ερευνητής του Αγνώστου και-κυρίως-αναζητητής. Παρά το γεγονός πως ξεκίνησα να διαβάζω τις Ωρόρες λίγο καιρό αφότου ο Μπαλάνος σταμάτησε τη συνεργασία του με τις εκδόσεις, συνέχισα να κυνηγώ και να εντοπίζω άρθρα και κείμενα του. Κάποια στιγμή πέτυχα στο βραχύβιο περιοδικό/fanzine Terra Incognita μια διαφημιστική καταχώρηση για το βιβλίο του ΓΜ Η Σκιά του Κθούλου: δινόταν τα στοιχεία μιας ταχυδρομικής θυρίδας χωρίς να αναφέρεται η τιμή του βιβλίου. Μέσα στον ενθουσιασμό μου, του έστειλα ένα γράμμα στο οποίο εκδήλωνα την λατρεία μου προς το πρόσωπο του και τον ρωτούσα πόσο κάνει το βιβλίο ώστε, αν είναι σχετικά φτηνό, να το παραγγείλω (υπόψη πως επρόκειτο για αυτοέκδοση και όχι την έκδοση που κυκλοφόρησε αργότερα στα βιβλιοπωλεία). Ο ΓΜ μου απάντησε στέλνοντας μου το βιβλίο και γράφοντας στην επιστολή που το συνόδευε να το διαβάσω και μόνο αν μου αρέσει και θέλω να του στείλω τα λεφτά. Τελικά κανονίσαμε (μέσω τηλεφωνικού ραντεβού αν δεν με απατά η μνήμη μου) και τον επισκεφτήκαμε στο γραφείο του στο Παγκράτι, μαζί με τον-γνήσια επικό και εδώ και χρόνια μακαρίτη-φίλο μου τον Α. Εκεί είχαμε μια εγκάρδια συζήτηση, κατά την διάρκεια της οποίας μας μίλησε για την ζωή του και μας αφηγήθηκε διάφορες ενδιαφέρουσες εμπειρίες του, ενώ-μεταξύ άλλων-μας αποκάλυψε πως αυτός είχε γράψει-με το ψευδώνυμο Τομ Ραϊμερ-το πολύ καλό διήγημα Τα Πράσινα Νερά στις Ιστορίες από Εφιαλτικούς Κόσμους. Ερωτηθείς αν ακούει Heavy Metal (σε ένα γράμμα του είχα στείλει κάτι στίχους των Skyclad) μας απάντησε πως προτιμά την country/western μουσική. Πάνω απ' όλα, διαπιστώσαμε πως ο ΓΜ ήταν ένας ωραίος τύπος και ευφυής άνθρωπος, με έξυπνο χιούμορ και χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας. Ο Α συνέχισε να τον επισκέπτεται, εγώ δεν ξαναπέρασα από το γραφείο του αλλά συνέχισα να διαβάζω τα βιβλία του και να παρακολουθώ την αρθρογραφία του: Νύχτες της Εκάτης, Κάτι που Έρπει σαν Σκιά, Το Αίνιγμα της Πεντέλης, οι τέσσερις συνεργασίες του με τις εκδόσεις Πατάκη, κείμενα στο περιοδικό Strange, "περίεργα" καπάκια υπονόμων και νυχτερινές περιπλανήσεις στο Παγκράτι, και πολλά άλλα. Αν θυμάμαι καλά, και τις δύο φορές που παρήγγειλα βιβλία από τις εκδόσεις του (Locus-7), μου έκανε και ένα ακόμα βιβλίο δώρο.

Σημειώνω πως τα παραπάνω αναφέρονται-χονδρικά και με επιφύλαξη-στην περίοδο 1993-2010, χωρίς όμως να μπορώ να τα τοποθετήσω σε ακριβή χρονολογική σειρά. Τα τελευταία χρόνια δεν τον παρακολουθούσα, παρά μόνο μέσω fb και κάποιων επισκέψεων στην ιστοσελίδα των εκδόσεων του, χωρίς βέβαια να έχει εκλείψει η εκτίμηση μου προς το πρόσωπο του. Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα όπου ο ΓΜ πλέον αναχώρησε για Άλλους Κόσμους. Το έργο του είναι πολύ μεγάλο, το αποτύπωμα του στους χώρους της Έρευνας του Αγνώστου και της Λογοτεχνίας του Φανταστικού πραγματικά τεράστιο και δεν νομίζω πως το κενό που αφήνει πίσω του μπορεί να καλυφθεί.

Κλείνω με τη στενάχωρη διαπίστωση πως η απώλεια πραγματικά ενδιαφερόντων ανθρώπων όπως ο Γιώργος Μπαλάνος (ή ο Neil Peart), των οποίων η Έμπνευση μας συντρόφεψε και μας αποκάλυψε δρόμους προσωπικής αναζήτησης, μας αφήνει μόνους σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο άχρωμος και ανιαρός. Όμως οι προσβάσεις προς την Xanadu και τα Μονοπάτια των Άστρων παραμένουν ανοιχτές και υπάρχει πάντοτε παρηγοριά για όσους επιμένουν να τις αναζητούν.

Έως την επόμενη φορά λοιπόν! Και ελπίζω αφορμή να μην είναι κάποια ακόμη απώλεια.

Δεκέμβριος 2019

Στο τρίτο μου ταξίδι στη Βρέμη αναζήτησα για μια ακόμη φορά τους δύο μπρούτζινους ιππότες που στέκονται αγέρωχοι καβάλα στα άλογα τους έξω από το όμορφο δημαρχείο της πόλης. Αδιάφοροι για το πλήθος των περαστικών και την κίνηση  στη χριστουγεννιάτικη αγορά, συνέχιζαν να κοιτούν μπροστά, προσηλωμένοι σε υπερβατικές αναζητήσεις.

Παραδίπλα, θαύμασα ξανά το εντυπωσιακό άγαλμα του Ρολάνδου, που στέκει φρουρός της πόλης με ξίφος και ασπίδα, σκεπτόμενος πως είναι παράδοξο ο κορυφαίος ιππότης του Καρλομάγνου να θεωρείται προστάτης μιας πόλης εμπόρων.

Κατά τη σύντομη επίσκεψη μου στο Αμβούργο στάθηκα με δέος μπροστά στο μαυρισμένο καμπαναριό του-ρημαγμένου από τους φονικούς βομβαρδισμούς των Συμμάχων-ναού του Αγίου Νικολάου.

Εκτός όμως από τις ματιές στην Ευρώπη του παρελθόντος και της παράδοσης (και η Γερμανία βρίσκεται αναμφίβολα στην καρδιά της), το παρόν προκάλεσε και πάλι προβληματισμούς: μεγάλος αριθμός αλλόφυλων, καταναλωτισμός, οργάνωση του κράτους και αναπόφευκτες συγκρίσεις με την χώρα μας, κατάσταση των πανεπιστημίων και παραγωγή εφαρμοσμένης έρευνας, υποδομές και βιοτικό επίπεδο.

Τέλος, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες κοινωνικοπολιτικές παρατηρήσεις, επιβεβαιώθηκαν δύο βασικές διαπιστώσεις στις οποίες έχω καταλήξει εδώ και αρκετό καιρό:
α) Ακόμα και όταν επιστρέφεις στο ίδιο μέρος δεν μπορείς να γυρίσεις πραγματικά πίσω. Ο τόπος είναι βασικά ο ίδιος αλλά τα πρόσωπα έχουν αλλάξει, εσύ ο ίδιος έχεις αλλάξει, και οι περασμένες στιγμές και ατμόσφαιρες είναι αδύνατο να ανασυντεθούν και βιωθούν ξανά.
β) Τα ταξίδια είναι απολύτως απαραίτητα (συνδυαζόμενα βεβαίως με την απαραίτητη ευφυΐα) για να καταφέρει κάποιος να δει πέρα από τη μύτη του. Κοσμοπολιτισμός; Μάλλον χρειάζεται σε ένα μικρό ποσοστό και είναι οπωσδήποτε προτιμότερος από τον κοντόφθαλμο επαρχιωτισμό.

Με αυτές τις σκέψεις, το ιστολόγιο σας εύχεται καλές γιορτές. Προτεινόμενο συνοδευτικό ανάγνωσμα για την εποχή οι "Κλασικές ιστορίες φαντασμάτων" των εκδόσεων Αίολος. Τα συνοδευτικά ακούσματα αυστηρώς ευρωπαϊκά: οι απόκρυφοι ήχοι των Ιταλών Gothic Stone, η δυνατή επιστροφή των βετεράνων Angel Witch και το The Course of Empire των σταθερά αξιόλογων (αλλά και ελαφρώς άνευρων) Atlantean Kodex.


Τα ταξίδια στη Γερμανία: ως ΥΔ στο πλαίσιο ακαδημαϊκών επισκέψεων. 

Midnight horrors

Όπως θα θυμούνται κάποιοι από τους αναγνώστες μας, στην ανθολογία Ιστορίες με Τέρατα των εκδόσεων Ωρόρα περιέχεται ένα διήγημα με τον αποτρόπαιο τίτλο Η Ζωντανή Μύξα (μπλιάχ!). Πρόκειται για την ιστορία Slime, του αμερικανού συγγραφέα τρόμου και φαντασίας Joseph Payne Brennan (1918-1990), η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Weird Tales τον Μάρτιο του 1953, με το-φιλοτεχνημένο από τον τεράστιο Virgil Finlay-εξώφυλλο του τεύχους να είναι αφιερωμένο σε αυτή.

Εκτός από την ενοχλητική και απεχθή Μύξα, ο JPB έχει κάνει-στον βαθμό που γνωρίζω-μόνο άλλη μια εμφάνιση στην ελληνική βιβλιογραφία: πρόκειται για μια ανθολογία των εκδόσεων Terra Nova που περιέχει μια σπονδυλωτή ιστορία ηρωϊκής φαντασίας, στην οποία συνεισέφεραν πολλοί γνωστοί συγγραφείς με αφετηρία ένα κείμενο του Robert Howard. Και κάπου εκεί τελειώνει η σχέση του συγγραφέα με την ελληνική εκδοτική πραγματικότητα. Ο Brennan είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό του χώρου και μάλλον αυτή θα παραμείνει η μοίρα του, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ποιοι και ποιες αποτελούν αυτό το κοινό (αλλά αυτή είναι μια άλλη, ξεχωριστή ιστορία τρόμου και φρίκης που ίσως την διηγηθούμε σε κάποια μελλοντική ανάρτηση). Εμείς ωστόσο θυμόμαστε τους θρύλους των pulps και δεν παύουμε να αναζητούμε και να εξερευνούμε το έργο τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη επανέκδοση δύο παλιών συλλογών διηγημάτων του JPB αποτέλεσε την αφορμή για την παρούσα ανάρτηση. Πρόκειται για δύο λεπτά βιβλιαράκια με τους τίτλους The shapes of midnight και Nine horrors and a dream, τα οποία κυκλοφόρησαν μέσα στο καλοκαίρι που διανύουμε από τις εκδόσεις Dover.

Nine horrors and a dream, 1η έκδοση, Arkham House, 1958

Οι δύο ανθολογίες περιέχουν ανησυχητικές και μακάβριες ιστορίες, γραμμένες στην παράδοση των παλιών pulp περιοδικών και ιδανικές για αναγνώσεις μετά τα μεσάνυχτα: άνθρωποι περιπλανιούνται στο δάσος και νιώθουν μια ακατανίκητη παρόρμηση να πέσουν στα τέσσερα, να κυνηγήσουν και να τραφούν, πτώματα ζωντανεύουν από την ραδιενέργεια και κομματιάζουν όποιον βρεθεί στο πέρασμα τους, βαμπιρικοί τρόμοι περιμένουν αλυσοδεμένοι σε υπόγεια μπουντρούμια, νεκρά πράγματα βγαίνουν από την θάλασσα και μπαίνουν στα ασανσέρ, φασματικά δάκτυλα ξεπροβάλλουν μέσα από μπαούλα... Κάποια από τα διηγήματα εξερευνούν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης χωρίς να τα χαρακτηρίζει το υπερφυσικό στοιχείο, ενώ υπάρχουν και μια-δύο νοσταλγικές φαντασίες. Μεταξύ άλλων, ξεχωρίζουν το Levitation που περιγράφει μια αλλόκοτη περίπτωση υπνωτισμού, το Canavan's back yard με την μυστηριώδη πίσω αυλή ενός σπιτιού η οποία φαίνεται να αψηφά τους φυσικούς νόμους και το αξέχαστο Slime με την αρχέγονη γλίτσα από τα βάθη του ωκεανού και την ακόρεστη πείνα της. Το Slime υπήρξε η πιο επιτυχημένη ιστορία του συγγραφέα και θεωρείται πως αποτέλεσε έμπνευση για την διάσημη ταινία τρόμου The blob (δείτε το remake του 1988).

Σε γενικές γραμμές, οι δύο συλλογές αποτελούν μια καλή πρώτη γνωριμία με το έργο του JPB και αξίζει να αποκτηθούν και να διαβαστούν. Αναπόφευκτα, μέρος του υλικού που περιέχουν δείχνει την ηλικία του αλλά κάποιες πολύ καλές ιστορίες αποζημιώνουν τον αναγνώστη και αναδεικνύουν το σύνολο. Επιπλέον, παρουσιάζουν και ιστορικό ενδιαφέρον καθώς σε ορισμένα από τα διηγήματα διακρίνεται η μετάβαση από τα pulps στον πιο μοντέρνο τρόμο της δεκαετίας του '70.

Joseph Payne Brennan

Εκτός από συγγραφέας, o Brennan υπήρξε αξιόλογος και παραγωγικός ποιητής, ενώ εξέδιδε για πολλά χρόνια δύο μικρά περιοδικά: το ένα αφορούσε την ποίηση ενώ το άλλο την λογοτεχνία τρόμου και φαντασίας, συνεχίζοντας την παράδοση του Weird Tales, το οποίο σταμάτησε να κυκλοφορεί το 1954. Σημαντικό θεωρώ και το γεγονός πως πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως πολλοί άλλοι της γενιάς του. Απετέλεσε και αυτός έναν έντιμο και αφανή εργάτη του Φανταστικού που σήμερα έχει ξεχαστεί όπως και οι Carl Jacobi, Henry S. Whitehead, Manly Wade Wellman, Hugh B. Cave και τόσοι άλλοι.

Κλείνω ευχόμενος να έχουμε σύντομα την ευκαιρία να δούμε την επανέκδοση και άλλων εξαντλημένων συλλογών του JPB και κάποια στιγμή στο μέλλον ένα-έστω μικρό-εγχώριο εγχείρημα που θα παρουσιάζει το έργο άγνωστων pulp συγγραφέων τρόμου και φαντασίας. Έως τότε, συνεχίζουμε να αναζητούμε νυχτερινές ανατριχίλες και μεσονύκτιους τρόμους.    

Καλοκαίρι 2019

Οι εποχές συνεχίζουν να διαδέχονται ανελέητα η μια την άλλη και το θέρος είναι για μια ακόμη φορά εδώ. Από την πλευρά μας, απευθύνουμε χαιρετισμό στην ωραιότερη εποχή του χρόνου, συνοδεύοντας τον με ένα σχόλιο και κάποιες προτάσεις:

1) Στις 14/6 οι Βασιλείς του Metal έδωσαν ένα σπουδαίο live στην Πλατεία Νερού. Οι Manowar παραμένουν κορυφή, παίζοντας πάντοτε με τους δικούς τους όρους και κανόνες, πέρα από αναλύσεις και προσωπικές κρίσεις, σταθερά ταγμένοι στον πόλεμο που κήρυξαν ενάντια στον Κόσμο. Εμείς συνεχίζουμε να στεκόμαστε στο πλευρό τους, σε πείσμα των απανταχού συμπλεγματικών και ανύπαρκτων.

2) Στον βαθμό που παρακολουθώ τις κυκλοφορίες βιβλίων που μας ενδιαφέρουν, η πιο σημαντική έκδοση των τελευταίων μηνών είναι το Ανάστροφα του γάλλου συγγραφέα J. K. Huysmans. Το βιβλίο είχε μεταφραστεί και παλιότερα στην γλώσσα μας αλλά ήταν εξαντλημένο. Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε νέα, προσεγμένη μετάφραση  από τις εκδόσεις Στερέωμα και η άμεση αγορά του απετέλεσε μονόδρομο. Στις σελίδες του, ο Jean des Esseintes αηδιασμένος από την αγοραία κοινωνία της εποχής του, κηρύσσει τον πόλεμο (όπως και οι Manowar έναν αιώνα αργότερα) στον κόσμο των εμπόρων και των χρησιμοθήρων και απομονώνεται σε ένα εξοχικό σπίτι δημιουργώντας υψηλές και αλλόκοτες αισθητικές εμπειρίες. Ο ονειροπόλος ήρωας του Huysmans θέτει αξεπέραστα πρότυπα ελιτισμού και το πνεύμα του, "βυθισμένο ηδονικά στη στοχαστική παρακμή", αποτελεί καταφύγιο για όσους ασφυκτιούν μέσα στη σαχλαμάρα του σύγχρονου κόσμου.

3) Ο Russ Tippins είναι παλιός μας γνώριμος λόγω της συμμετοχής του στους βετεράνους του NWOBHM Satan. Οι Tanith είναι η μπάντα που ο Tippins έφτιαξε με την μπασίστρια/τραγουδίστρια Cindy Maynard και παίζουν παλιομοδίτικο heavy rock με επιρροές από συγκροτήματα όπως οι Blue Oyster Cult και οι Wishbone Ash. Το cd τους In another time κυκλοφόρησε πρόσφατα και περιέχει κάποια πολύ ωραία τραγούδια, άξια της προσοχής των απαιτητικών ακροατών, όπως τα Citadel και Wing of the owl.  Λαμβάνοντας υπόψη και το όλο στυλ του Tippins που θυμίζει ρομαντικό δανδή, την Cindy που είναι αξιόλογο μωρό και το εξώφυλλο που παραπέμπει σε φανταστικούς κόσμους, το  In another time ως σύνολο έχει οπωσδήποτε θετικό πρόσημο και κάποιες μέτριες στιγμές του εύκολα παραβλέπονται.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι Riot City, μια καινούργια μπάντα από τον Καναδά. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από την ελληνική No Remorse το πρώτο τους cd με τίτλο Burn the night, το οποίο περιέχει παραδοσιακό Heavy Metal στο στυλ των Judas Priest, με χαρακτηριστικές τσιρίδες, καλές-και όχι απλώς διεκπεραιωτικές-σόλο κιθάρες και πολύ δυνατά κομμάτια όπως τα The hunter και Warrior of time. Οι Καναδοί μας δημιούργησαν υψηλές προσδοκίες με την πρώτη τους κυκλοφορία και ευχόμαστε να συνεχίσουν στο ίδιο επίπεδο.

Τέλος, πριν κάποιες μέρες κυκλοφόρησε και το New Organon των The Lord Weird Slough Feg. Ο δίσκος κινείται στο γνώριμο προσωπικό ύφος της μπάντας και αποτελεί μια έντιμη κυκλοφορία με κάποιες πολύ καλές στιγμές και θεματολογία που καταπιάνεται με φιλοσοφικά θέματα και θεωρίες.

Καλό καλοκαίρι λοιπόν και ίσως να επανέλθουμε σύντομα με σιδερένιες ονειρώξεις...

Παιχνίδια

Όπως ενδεχομένως γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, πρόσφατα έλαβε χώρα στο Γκάζι η έκθεση παλιών παιχνιδιών Vintage Toys 2019. Την επισκέφτηκα φέτος για πρώτη φορά, παρέα με δύο μερακλήδες του χώρου, και με μεγάλη χαρά ξαναείδα παιχνίδια και περιοδικά με τα οποία έχω συνδέσει την παιδική μου ηλικία: Playmobil, φιγούρες Masters of the Universe, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια, Κάστρα και Πολιορκητές, παλιά κόμιξ και πολλά άλλα.

Ως πιτσιρικάς είχα πλήθος αγαπημένων παιχνιδιών, τα οποία-όπως συνηθίζεται-κάποια στιγμή μετά την ενηλικίωση τοποθετήθηκαν από τους γονείς σε κούτες ή σακούλες και πήραν τον δρόμο για το πατάρι ή ενδεχομένως και τον σκουπιδοτενεκέ (με εξαίρεση τα 1/72 στρατιωτάκια μου που τα έχω κρατήσει όλα). Η πρόσφατη επίσκεψη στην έκθεση με έκανε να αναρωτηθώ πόσα από αυτά έχουν διασωθεί, σε τι κατάσταση βρίσκονται και-το κυριότερο-τι συναισθήματα μπορούν να ξυπνήσουν στον σημερινό ενήλικα εαυτό μου. Έτσι, χωρίς μεγάλες προσδοκίες, επέδραμα στο πατρικό μου και κατόπιν ανακρίσεως των γονιών μου και σύντομου ψαξίματος, διαπίστωσα πως στο πατάρι βρισκόταν όντως μια σακούλα με παιχνίδια της παιδικής μου ηλικίας.  

Η σακούλα ανοίχτηκε και μέσα από ένα πέπλο σκόνης, αναδύθηκαν-πρώτοι και καλύτεροι-οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος (Masters of the Universe), οι οποίοι κυκλοφορούσαν στην χώρα μας από την αμερικάνικη εταιρεία Mattel. Δυστυχώς, από τον υπέρτατο ήρωα του Σύμπαντος, τον θρυλικό He-Man, όπως και από τον αγαπημένο ρομποτικό ιππότη Roboto, δεν έχουν παραμείνει παρά κάποια αξεσουάρ για να θυμίζουν τις παλιές δόξες...

Αντιθέτως, φαίνεται πως οι ηγέτες των κακών κατάφεραν και την έβγαλαν καθαρή (Evil never dies) αφού εντοπίστηκαν δύο φιγούρες του αρχικακού Skeletor, αλλά και ο διαβολικός Hordak, ο αρχηγός της τρομερής Ορδής, ο οποίος εμφανίζεται στην κάτωθι φωτογραφία παρέα με τον δικέφαλο Two Bad με τις πανίσχυρες γροθιές:

Σε πολύ καλή κατάσταση ήταν και ο King Hiss, ο αρχηγός της ομάδας των Φιδανθρώπων, ο οποίος είχε την ιδιότητα να απεκδύεται την ανθρώπινη μορφή του και να μετατρέπεται από την μέση και πάνω σε μια μάζα από απειλητικά ερπετά (θυμίζοντας τους ερπετανθρώπους της Λεμούρια με τους οποίους ήρθε αντιμέτωπος ο βασιλιάς Kull στο διήγημα The Shadow Kingdom του Robert Howard).

Μετά τους Κυρίαρχους ανασύρθηκαν και έλαβαν θέση μάχης πολλά πλαστικά στρατιωτάκια τα οποία κυκλοφορούσαν παλιά στα καταστήματα παιχνιδιών. Μια σύντομη έρευνα στο διαδίκτυο αποκάλυψε πως πρόκειται για κυκλοφορίες της ελληνικής εταιρείας SOLPA, η οποία φαίνεται πως κυκλοφορούσε στην χώρα μας "πειρατικές" εκδόσεις της γνωστής στους μοντελιστές εταιρείας Airfix.  Τα συγκεκριμένα, εκτός από μεμονωμένα κουτιά με ορισμένο αριθμό στρατιωτών, μπορούσαν να αγοραστούν σε σετ με αντίπαλες μονάδες, οχυρώσεις, οχήματα, λέμβους, σημαίες κτλ. Αρκετά από αυτά που βρήκα πρέπει να προέρχονται από ένα τέτοιο σετ, με αντίπαλους Γερμανούς του Afrika Korps και Βρετανούς της 8ης Στρατιάς. Άξιες προσοχής είναι οι σημαίες με την σβάστικα, οι οποίες πολύ δύσκολα θα κυκλοφορούσαν σήμερα, λόγω του κυρίαρχου "αντιφασιστικού" κλίματος. Δυστυχώς, οι βρετανικές σημαίες έχουν όλες χαθεί, οπότε για τις ανάγκες της φωτογράφησης στήθηκαν καταχρηστικά οι αμερικάνικες.

Αλλά ενδιαφέροντα ευρήματα αποτελούν οι στρατιώτες της ΕΣΣΔ, οι οποίοι εκτός από το συνηθισμένο λαδί χρώμα, είχαν κυκλοφορήσει και σε κάποια περίεργα έντονα χρώματα, αλλά και κάποιοι άντρες της αντιτρομοκρατικής μονάδας SAS με χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα.

Τέλος, μια μπλε φιγούρα και μια κόκκινη βολίδα των Βίκινγκς αποτελούν τα μοναχικά απομεινάρια της συλλογής μου των Εξωγήινων Μονομάχων και του κορυφαίου παιχνιδιού Κάστρα και Πολιορκητές, αντιστοίχως.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό στους μυημένους πως τα παραπάνω δεν είναι απλά παιχνίδια αλλά αντικείμενα-φορείς μιας μεταφυσικής ενέργειας, την οποία έχουν συσσωρεύσει κατά την διάρκεια ατέλειωτων ωρών παιχνιδιού. Δεν είναι υπερβολή να γράψω πως κάπου μέσα στο άψυχο πλαστικό τους κρύβεται το μυστικό που ξεκλειδώνει τις πύλες που οδηγούν στην χαμένη παιδική ηλικία. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να αποσπάσω αυτό το μυστικό, και πέρα από κάποιες ευχάριστες αναμνήσεις που μου ξύπνησαν, διαπιστώνω πως οι δίοδοι παραμένουν ερμητικά κλειστές. Εκτός βέβαια, αν κάποιος αποφασίσει να έρθει σε ολική ρήξη με την ενήλικη Πραγματικότητα και βυθιστεί σε αυστηρώς ιδιωτικούς κόσμους. Αλλά πόσοι τολμούν να πληρώσουν το τίμημα για μια τέτοια μετάβαση;

Τα παιχνίδια θα πάρουν ξανά τον δρόμο τους για το πατάρι μου και εγώ τον δρόμο της καθημερινής φθοράς, απλός νοσταλγός και για πάντα αποκλεισμένος από το παιδί που κάποτε υπήρξα...  

Gene Wolfe 1931-2019

Η χθεσινή πυρκαγιά που κατέστρεψε μέρος του ιστορικού γοτθικού ναού της Παναγίας των Παρισίων επισκίασε μια άλλη στενάχωρη είδηση: τον θάνατο του σημαντικότατου αμερικανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Gene Wolfe. Για το διαμέτρημα και το έργο του εκλιπόντος μπορείτε να διαβάσετε αλλού. Για την παρούσα ανάρτηση-και ως μηχανικός ο ίδιος-κρατάω την δήλωση του πως οι δύο μεγάλες επιρροές του ήταν ο G. K. Chesteron και το Marks’ [Standard] Handbook for [Mechanical] Engineers. 

Εμείς που περιπλανηθήκαμε στην Urth του μακρινού μέλλοντος συντροφιά με τον Severian και πιστέψαμε στην έλευση του Νέου Ήλιου, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε την λύπη μας για την απώλεια ενός μεγάλου ταξιδευτή. Farewell!

Enter 2019

Το ιστολόγιο εύχεται καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους τους εκλεκτούς αναγνώστες του. Μακάρι πάντοτε να σας εμπνέει το πνεύμα της αναζήτησης και της περιπέτειας, μέγας εκφραστής του οποίου υπήρξε ο θρυλικός Κιμμέριος. Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος η χρονιά ξεκινάει με έναν πίνακα του Stephen Fabian, και η προτροπή δεν αλλάζει: forever fighting the world!  

Heavy Metal 1988-2018

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 τελείωνα το δημοτικό και ξεκινούσα το γυμνάσιο. Ήταν η εποχή που μέσω του μεγαλύτερου σε ηλικία αδελφού μου και (κυρίως) των φίλων του ήρθα σε επαφή με το Heavy Metal και την κουλτούρα του. Την ίδια εποχή, οι Fifth Angel κυκλοφορούσαν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο Time will tell (1989), χωρίς τον James Byrd και με ελαφρώς πιο εμπορικό προσανατολισμό σε σχέση με το ντεμπούτο τους. Ένα χρόνο νωρίτερα, οι Manilla Road είχαν κυκλοφορήσει το Out of the abyss (1988) στην δισκογραφική εταιρεία του βιρτουόζου κιθαρίστα David T. Chastain (για την διανομή στην Αμερική). Επρόκειτο για τρομερές εποχές που το Heavy Metal βρισκόταν στο απόγειο του, πριν σημειωθεί η υποχώρηση της δεκαετίας του '90 με την έλευση του (για μένα αδιάφορου) grunge.

Τότε που ξεκινούσε η επαφή μου με τον σκληρό ήχο δεν γνώριζα τους FA και τους MR. Τους έμαθα λίγο αργότερα και τελικά απέκτησα (μεταξύ άλλων) τόσο το Time will tell, όσο και το Οut of the abyss. Το πρώτο μου το έφερε ο πατέρας ενός φίλου που είχε βιντεοκλάμπ στο οποίο έφερνε και βινύλια κατόπιν παραγγελίας, ενώ το δεύτερο το αγόρασα από το δισκάδικο Happening που για ένα φεγγάρι είχε φέρει σε προσφορά πολλές κυκλοφορίες της εταιρείας Black Dragon (εννοείται πως και τα δύο καταστήματα δεν υπάρχουν πλέον). Υποθέτω πως αυτές οι αναμνήσεις ελάχιστους ενδιαφέρουν αλλά οφείλω να τις καταθέσω ως τεκμήρια μιας άλλης, ωραίας εποχής.

Από τότε πέρασαν 30 χρόνια... Φτάνοντας στο 2018 τίποτα δεν θυμίζει τα τέλη της δεκαετίας του '80 που ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Ωστόσο, μέσα στον Οκτώβριο είχαμε δύο μουσικές κυκλοφορίες που αξίζουν ιδιαίτερης μνείας, καθώς μας μεταφέρουν στην μαγική εκείνη εποχή και αφορούν τους μουσικούς που αναφέρονται στις πιο πάνω παραγράφους.

Στις 26 Οκτωβρίου 2018 το Τρίτο Μυστικό επιτέλους αποκαλύφθηκε! Ο Πέμπτος Άγγελος επανήλθε πάνοπλος, κραδαίνοντας το πύρινο σπαθί του ενάντια σε ένα πλήθος δαιμονικών εχθρών στο όμορφο εξώφυλλο του The Third Secret των αναγεννημένων Fifth Angel. Η μπάντα επέστρεψε με έναν πολύ καλό δίσκο, έχοντας στις τάξεις της τους κιθαρίστες Kendall Bechtel και Ed Archer (ο πρώτος έχει αναλάβει και τα φωνητικά), τον μπασίστα John Macko και τον περίφημο ντράμερ Ken Mary. To The Third Secret περιέχει ωραίες συνθέσεις που-παρά την αναπόφευκτα μοντέρνα παραγωγή-παραπέμπουν στον παλιό ήχο της μπάντας και αναδεικνύονται χάρη στα πολύ καλά φωνητικά και την προσεγμένη κιθαριστική δουλειά του Bechtel (ο Archer δεν συμμετείχε στην ηχογράφηση του δίσκου). Αν και τριάντα χρόνια μετά δεν πρέπει να έχουμε πολύ υψηλές απαιτήσεις, η αλήθεια είναι πως το Τρίτο Μυστικό έχει να επιδείξει πολύ δυνατές στιγμές όπως τα Stars are falling, We will rise, Can you hear me, Queen of thieves και το ομώνυμο, και η ακρόαση του προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους του κλασικού ήχου.

O Ken Mary αποτελεί τον συνδετικό κρίκο των FA με τον David T. Chastain, καθώς έχει παίξει τύμπανα σε κλασικά άλμπουμ του μεγάλου κιθαρίστα. Το μυθικό και το φανταστικό στοιχείο πάντοτε ασκούσαν γοητεία στον Chastain. Δεινός εκφραστής των ίδιων στοιχείων υπήρξε ο μακαρίτης Mark "The Shark" Shelton των Manilla Road. Έτσι, το 1988 και στον απόηχο της κυκλοφορίας του Out of the abyss, ο Chastain πρότεινε στον Καρχαρία να συνεργαστούν, με τον δεύτερο να γράφει τους στίχους και να κάνει τα φωνητικά σε κάποιες συνθέσεις που είχε γράψει ο πρώτος. Το αποτέλεσμα ήταν κάποια demo sessions που παρέμεναν ξεχασμένα μέχρι τις αρχές του 2018 που οι δύο μουσικοί αποφάσισαν να τα κυκλοφορήσουν. Ακολούθησαν οι σχετικές ενέργειες, μεσολάβησε ο θάνατος του Shelton, και τελικά οι ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν από την εταιρεία Pure Steel, συμπτωματικά πάλι στις 26 Οκτωβρίου. Με γενικό τίτλο The Edge of Sanity, η συνεργασία των δύο μουσικών μας προσφέρει τρεις συνθέσεις στο γνώριμο σκληρό και αιχμηρό ύφος του Chastain, συνδυασμένο με τα αγαπημένα φωνητικά του Καρχαρία. Βέβαια η ποιότητα του ήχου δεν είναι και η καλύτερη αλλά τα κομμάτια είναι εξαιρετικά, ειδικά το φιλόδοξο Orpheus descending (το οποίο υπάρχει σε δύο διαφορετικές εκτελέσεις), με τις τρομερές κιθάρες του Chastain και τους ωραίους στίχους του Shelton. Η δε ατμόσφαιρα είναι τέτοια που ταξιδεύει τον ακροατή πίσω στα 1988, τον καιρό της μεγάλης ακμής των δύο μουσικών.

Βλέπουμε λοιπόν πως παρά τα χρόνια που περνάνε, η μουσική μας εξακολουθεί να μας επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις. Και αν και η εφηβική ηλικία μας έχει πλέον χαθεί στο παρελθόν, μας δίνονται ακόμα ευκαιρίες για μια μυστική και υπερβατική σύνδεση μαζί της. Αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα...

Στην πρώτη φωτογραφία: αξιολόγηση δίσκων της στήλης Swords του Χ. "Warlord" Π. σε ένα από τα πρώτα Metal Hammer που αγόρασα πιτσιρικάς (1989). Αυστηρές βαθμολογίες και αναφορά στα Time will tell και Out of the abyss, καθώς και στο Within the heat του Chastain. Από το προσωπικό αρχείο του Κιμμέριου. Coroner και Oliver Magnum κάποια άλλη φορά...

People of the Dark

Πήγα στη Σπηλιά του Ντάγκον για να ξεπαστρέψω τον Ρίτσαρντ Μπρεντ...

Worse things waiting

Το παρόν ιστολόγιο απεχθάνεται την έλλειψη πρωτοτυπίας και τα αναμασήματα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι αναρτήσεις έχουν γίνει πιο αραιές: αν δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον και πρωτότυπο για να γράψουμε (πάντα με βάση τα δικά μας κριτήρια), θεωρούμε προτιμότερο να μην γράψουμε τίποτα. Όμως το καθήκον μας απέναντι στους μυημένους αναγνώστες παραμένει και κάθε τόσο μας καλεί στις επάλξεις για να προσφέρουμε κάτι διαφορετικό στους λίγους εκλεκτούς που ψάχνονται παραπάνω από τον ανιαρό μέσο όρο. Ο τελευταίος περιλαμβάνει (αλλά δεν εξαντλείται σε) κοπελίτσες και κυριούλες που διαβάζουν και γράφουν γλυκερά παραμυθάκια, άτομα με επιδερμική επαφή με τον χώρο και ανύπαρκτα αισθητικά κριτήρια, "αναγνώστες" που στην ουσία δεν διαβάζουν βιβλία αλλά ασχολούνται με τηλεοπτικές σειρές και βιντεοπαιχνίδια και πολλούς άλλους, η περιγραφή των οποίων θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστής ανάρτησης.

Ευτυχώς όμως, πάντα θα υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από την κοινοτοπία και τους ξενέρωτους, τα οποία θα περιμένουν τον υποψιασμένο αναγνώστη για να τον αρπάξουν και να τον βυθίσουν σε αυθεντικούς κόσμους σκοτεινής φαντασίας...

Η ιστορία ξεκινάει με τον Karl Edward Wagner. Ο KEW έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα παλιά pulp περιοδικά. Καρπός αυτής της αγάπης ήταν ο θρυλικός εκδοτικός οίκος Carcosa, τον οποίο ο KEW ίδρυσε μαζί με τους David Drake και Jim Groce το 1973, με σκοπό την έκδοση ιστοριών παλιών συγγραφέων των pulps.

Η Carcosa Press κυκλοφόρησε μόνο τέσσερις τίτλους, σε φροντισμένους σκληρόδετους τόμους που σήμερα έχουν αποκτήσει συλλεκτική αξία. Το πρώτο βιβλίο των εκδόσεων ήταν η συλλογή διηγημάτων fantasy και τρόμου Worse things waiting του αμερικανού συγγραφέα Manly Wade Wellman  (για τον οποίο έχουμε γράψει και σε παλαιότερη ανάρτηση). Η συγκεκριμένη συλλογή προοριζόταν αρχικά να εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Arkham House του August Derleth, αλλά η κυκλοφορία της ματαιώθηκε λόγω του θανάτου του Derleth με αποτέλεσμα ο KEW και οι συνεργάτες του να αναλάβουν το εγχείρημα. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1973 και περιείχε δύο ποιήματα και 28 ιστορίες του ΜWW, ενώ την εικονογράφηση του ανέλαβε ένας άλλος θρύλος των pulps, ο Lee Brown Coye. Το 1975 κέρδισε το βραβείο World Fantasy στην κατηγορία της καλύτερης ανθολογίας. Δυστυχώς στα χρόνια που ακολούθησαν δεν υπήρξε κάποια επανέκδοση με αποτέλεσμα το βιβλίο να βρίσκεται δύσκολα και σε αρκετά υψηλές τιμές.

Manly Wade Wellman

Με ιδιαίτερη χαρά λοιπόν διάβασα την ανακοίνωση των εκδόσεων Shadowridge Press πριν από μερικούς μήνες για την επικείμενη επανέκδοση της περίφημης συλλογής του MWW. Πράγματι, το βιβλίο κυκλοφόρησε μέσα στον Μάιο του 2018 σε μια χορταστική έκδοση 460 σελίδων. Μέσα σε αυτές βρίσκουμε κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του συγγραφέα, που δημοσιεύτηκαν σε ένα διάστημα 20 περίπου ετών σε περιοδικά όπως τα Weird Tales και The Magazine of Fantasy and Science Fiction.

Ποια είναι λοιπόν τα χειρότερα πράγματα που περιμένουν μέσα στο βιβλίο του Wellman; Mεταξύ τους βρίσκουμε απέθαντους και βρυκόλακες, μάγους που απαγγέλλουν διαβολικά ξόρκια από παράξενα βιβλία, φαντάσματα και δαιμονικά πλάσματα, ανθρωποφάγες καλύβες (!) που παραμονεύουν τους ανυποψίαστους σε ερημικά μέρη (τα αποτρόπαια gardinels) και πολλά άλλα. Ορισμένες από τις ιστορίες (οι πιο αδύναμες της συλλογής) έχουν ινδιάνικα θέματα, ενώ άλλες αποτελούν υπερφυσικές διηγήσεις τοποθετημένες στην εποχή του Αμερικάνικου Εμφυλίου. Παρά το χαρακτηριστικό "αμερικάνικο" χρώμα πολλών από αυτές, ο συγγραφέας φροντίζει να τις συνδέει με την μαγική παράδοση της Ευρώπης χάρη στην ευρυμάθεια του, προσδίδοντας τους επιπλέον ενδιαφέρον. Κάποια από τα διηγήματα που ξεχωρίζουν είναι το Larroes catch meddlers με τους δύο κλέφτες που αναζητούν έναν θησαυρό των Νοτίων σε ένα παλιό σπίτι με την βοήθεια του τρομερού Χεριού της Δόξας (Hand of glory), το The terrible parchment που δημοσιεύτηκε στο Weird Tales κάποιους μήνες μετά τον θάνατο του του H. P. Lovecraft και ήταν αφιερωμένο στην μνήμη του, το ανατριχιαστικό Where angels fear..., τα βαμπιρικά School for the unspeakable και When it was moonlight, το The witch's cat με μια απρόσμενη και συγκινητική αναφορά στον Marco Bozzaris (!!). Οι καλύτερες στιγμές της συλλογής είναι οι ιστορίες Fearful Rock και Coven που κλείνουν το βιβλίο. Στην πρώτη, δύο πρώην στρατιωτικοί των Βορείων έρχονται αντιμέτωποι με το νεκροζώντανο Κακό που στοιχειώνει μια περιοχή, ενώ στην δεύτερη ο ένας από τους ήρωες της προηγούμενης ιστορίας τα βάζει με μια σύναξη μαγισσών και το δαιμονικό όν που την ελέγχει. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στα αλλόκοτα ασπρόμαυρα σχέδια του LBC που συνοδεύουν πολλές από τις ιστορίες και δημιουργούν μια δυσοίωνη και μακάβρια ατμόσφαιρα.

Το Worse things waiting είναι μια έκδοση που μας ταξιδεύει στις ένδοξες εποχές των pulps και αποτελεί τεκμήριο για την ποιότητα που πολύ συχνά (αλλά όχι πάντα) κρυβόταν στις σελίδες των φτηνών αυτών περιοδικών. Στην περίπτωση του Wellman, η ποιότητα αυτή εκφράστηκε μέσω των ιδιαίτερων θεμάτων, του ήρεμου στυλ αφήγησης και κάποιων μικρών λεπτομερειών που φρόντιζε να προσθέτει στα διηγήματα του ώστε να κάνουν την διαφορά. Χωρίς να είναι κάποιος λογοτέχνης αξιώσεων (δεν είναι αυτό το ζητούμενο άλλωστε), υπήρξε μια έντιμη και αυθεντική φωνή που ήξερε πολύ καλά πως να πει μια ιστορία. Αυτός είναι και ο λόγος που το έργο του συνεχίζει να παρουσιάζει ενδιαφέρον στις μέρες μας και δεν έχει ξεχαστεί.

Εκφράζοντας την ευχή να έχουμε σύντομα την χαρά να δούμε κάποια επανέκδοση και των υπόλοιπων τίτλων της Carcosa Press, ευχόμαστε καλές αναζητήσεις και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλες και σε όλους, κλείνοντας με μια αγαπημένη γραμμή από το Worse things waiting:

  Elva Gauber, the blood drinker by night, had revived.

Ιούλιος 2018

Οι τελευταίες μέρες σημαδεύτηκαν από άσχημα γεγονότα. Το σημαντικότερο είναι φυσικά η καταστροφική πυρκαγιά που κατέκαψε το Μάτι και προκάλεσε τον θάνατο περισσότερων από ενενήντα ανθρώπων. Γνωρίζω καλά την ευρύτερη περιοχή, την έχω συνδέσει με ωραίες στιγμές, παλιούς (και νέους) φίλους και ανεκπλήρωτους (ή τέλος πάντων ημιαποτυχημένους) έρωτες. Είναι ιδιαίτερη λοιπόν η στεναχώρια μου για το μεγάλο κακό που προκάλεσε η φωτιά.

Υπήρξε όμως και ένα ακόμα γεγονός, σημαντικό για τον μικρόκοσμο τον δικό μου και πολλών άλλων, που μας προκάλεσε θλίψη: ο θάνατος του Mark Shelton, τραγουδιστή και κιθαρίστα των μεγάλων Manilla Road. 

Ήδη έχουν γραφτεί πολλά στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον θάνατο του Καρχαρία και δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα τα πολλά λόγια. Θα περιοριστώ να γράψω πως εκτός από σπουδαίος και έντιμος μουσικός, ο Mark Shelton ήταν και ιδιαίτερα διαβασμένος, πράγμα που γίνεται εμφανές από την θεματολογία και τους στίχους των MR, και το οποίο τους τοποθετεί πολλά επίπεδα πάνω από διάφορες καρικατούρες που ισχυρίζονται πως παίζουν επικό Metal. Είχα την τύχη να συνομιλήσω για λίγα λεπτά μαζί του στο κλαμπ Texas μετά την πρώτη συναυλία των MR στην Ελλάδα και διαπίστωσα πως πρόκειται για ένα ευγενή και προσιτό άνθρωπο χωρίς ίχνος έπαρσης. Του απευθύνω χαιρετισμό με τούτη εδώ την ανάρτηση, ζητώντας του συγγνώμη που δεν είχα παρακολουθήσει την δισκογραφία των ΜR τα τελευταία χρόνια, αλλά και για το ότι δεν ήπια αμέσως μια μπύρα προς τιμή του μόλις έμαθα για τον θάνατο του (για το δεύτερο επανορθώνω απόψε υπό τους ήχους των τραγουδιών του). Το Ένατο Κύμα, ο Δρόμος των Βασιλέων, το Άστρο του Δράκου... Το Δόρυ του Tiw, οι Φωτιές του Άρη, η Νεκρόπολη και οι Μούσες του Ελικώνα... Τόσες πολλές εικόνες που συντρόφεψαν τα νιάτα μας, τα οποία χάνονται μαζί με τους ήρωες μας και τα μέρη της παιδικής μας ηλικίας...

This is the way of life
As day must turn to night
The Star shall fade away
As we must all one day

Θα επανέλθουμε σύντομα με χειρότερα πράγματα...

Harlan Ellison 1934-2018

Το ιστολόγιο εύχεται καλό ταξίδι σε έναν από τους μεγάλους του χώρου. RIP λοιπόν, αν και αμφιβάλλω αν μια τέτοια εκρηκτική φυσιογνωμία θα αναπαυθεί ειρηνικά.